I am very far

Με τους Okkervil River, εύκολα μπορεί να πάθει κανείς το σύνδρομο του "μακάρι να είναι καλός ο δίσκος". Θες να είναι καλός γιατί οι OR είναι αξιοπρεπέστατη μπάντα, γιατί έχουν ήδη καλούς δίσκους, γιατί βοήθησαν τον Ρόκι Έρικσον να επανέλθει (στη δισκογραφία, γιατί στην πραγματικότητα, ποιος ξέρει;), γιατί μοιάζουν με ξύπνια παλικάρια, γιατί και οι προηγούμενές τους δουλειές, ήταν καλές.

Κάπου εκεί όμως, σε αυτές τις αγωνίες κρύβονται και οι απογοητεύσεις. Όχι ότι το I am very far είναι τέτοια, τουναντίον μάλιστα. Είναι δίσκος με λυρισμό που σταματάει λίγο πριν γίνει σπαστικός ή πολύ Arcade fire. Διαβάζοντας μερικά spoilers για το δίσκο, όλοι επιμένουν στην ομοιότητά του με τους Καναδούς, που εντάξει, μπορεί να υπάρχει, αλλά δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι τον καθορίζει κιόλας από την αρχή μέχρι το τέλος. Η παρουσία του Γουίλ Σεφ στους OR μοιάζει αρκετή για να τους διαφοροποιεί από τα πολλά ούτως ή άλλως, ανάλογα συγκροτήματα. Εμένα πάντως, το συνολάκι περισσότερο μου μοιάζει με την περίπτωση Κόρνγουελ στους Stranglers.

Οι OR διαθέτουν επίσης ξύπνιο στίχο που σε προκαλεί να τον προσέξεις, με τις σωστές μέινστριμ δόσεις για να μην τον ακούνε μόνο χλωμοί ειδήμονες σε σκοτεινά υπόγεια. Στο We need a myth, εκτός που απειλούνται με προσφυγή από το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού για λογοκλοπή, συμπαραστέκονται στην ελληνική κρίση: We're cut adrift/ We need a mass uplift/ The world is trembling and weeping/ Just at the point of believing/ In a myth. Ή μνημονεύουν και λίγο Ramones (άλλο είναι να λες ξερά rockaway beach και άλλο να αφήνεις δώρα τυλιγμένα σε φθινοπωρινά φύλλα, σε μια rock-rockaway beach). Τέλος έχουν και το catchy κομμάτι (The Valley) που θα τους βγάλει πιο θαρρετά στη σκηνή, παρότι είναι από τον καινούργιο δίσκο.

Άρα; Άρα, οι Okkervil River έχουν άλλον ένα περισσότερο από αξιοπρεπή δίσκο. Μαζί, μου δημιουργούν άλλο ένα μικρό άγχος: "Μακάρι να είναι καλοί στα live, μακάρι να είναι καλοί στα live"...