The stand ins
Ο Lou Reed δήλωσε πως οι Okkervil River είναι το καλύτερο νέο συγκρότημα στην Αμερική αυτή τη στιγμή. Βέβαια δε ξέρω αν μπορεί κανείς να αξιολογήσει με ασφάλεια τη σημασία της δήλωσης αυτής αν σκεφτεί, α) πως οι Okkervil River δεν είναι νέο γκρουπ καθώς το The Stand Ins είναι ο έκτος τους δίσκος, άρα ίσως ο Lou Reed έχει Alzheimer και β) πως ο Lou Reed από ρηξικέλευθος δημιουργός έγινε πλέον ένας ξινισμένος γέρος που του φταίνε όλα. Τα πάντα όλα για να είμαστε ακριβείς. Άρα ίσως όντως έχει Alzheimer.
Βέβαια οι Okkervil River δεν είναι μια ακόμα μπάντα που παίζει alt. rock/ folk/ country κλπ κλπ. Οι Okkervil River παίζουν μουσική με ψυχή. Δεν είναι απαραίτητο οι ενισχυτές τους να ξερνάνε οργισμένα ντεσιμπέλ. Η έντασή τους των τραγουδιών τους είναι εσωτερική, γεγονός που ίσως την κάνει ακόμα πιο δυσβάσταχτη. Ο Will Sheff, τραγουδιστής, στιχουργός και βασικός συνθέτης τους, έχει κλειδιά για πόρτες που επιφανειακοί ακροατές δεν θέλουν να ανοίξουν. Πόρτες που συχνά αποδεικνύονται παράθυρα και δεν σου αφήνουν άλλες επιλογές παρά να αφεθείς στη πτώση και να βουλιάξεις σε σκέψεις γεμάτες συναισθήματα και νότες. Οι Okkervil River είναι σήμερα αυτό που θα μπορούσαν να γίνουν οι Bright Eyes αν δεν εγκατέλειπε τους τελευταίους η μούσα της έμπνευσης όταν διαπίστωσε τη φωτογένεια του λεβέντη και μπροστάρη τους Connor Oberst.
Το The Stand-Ins είναι το ηχητικό αδερφάκι του περσινού πανέμορφου The Stage Names και προοριζόταν να κυκλοφορήσει μαζί με το τελευταίο ως διπλό cd. Όμως τα δόντια των οικονομικών κριτηρίων είναι πολύ σκληρά για να επιτρέπουν στους δίσκους να κυκλοφορούν με τα δίδυμα αδερφάκια τους. Eπιπλέον το The Stand-Ins βρίσκει τη μπάντα δίχως τον Jonathan Meiburg που άφησε τα πλήκτρα και τα πίσω φωνητικά των Okkervil River για να αφοσιωθεί στους εξίσου λυρικούς Shearwater. Έτσι μόνο συμμετέχει φιλικά στο Lost Coastlines που αποτέλεσε και το πρώτο single του δίσκου αφήνοντας όλους να ελπίζουμε κρυφά πως δε θα είναι η τελευταία φορά που θα ακούμε το διδυμο Sheff - Meiburg να μοιράζεται τις στοιχειωμένες μελωδίες τους.
Εξετάζοντας τα επί μέρους κομμάτια, στο "Singer-Songwriter" o Shef στάζει το φαρμάκι του για όλους τους σύγχρονους γκλαμουρίστες της τέχνης κι όχι μόνο της μουσικής χωρίς να εξαιρεί κανέναν, ίσως ούτε τον ίδιο του τον εαυτό "you've got taste, what a waste, that is all that you have". Το "Starry Stairs" λέει πράγματα που η μέση rock n roll μπάντα αρνείται (ή ντρέπεται) να εξομολογηθεί ενώ στο "Pop Lie" στο εκτελεστικό απόσπασμα του Sheff στήνονται όλοι όσοι θυσιάζουν στο βωμό της ρίμας ενός ρεφραίν το πραγματικό νόημα της μουσικής "you lie when you sing along". Σε όλη τη διάρκεια του δίσκου συνεχώς επανέρχεται η εικόνα του καλλιτέχνη εντελώς απογυμνωμένου από τις μαγικές ιδιότητες των προβολέων της σκηνής υπενθυμίζοντας σε όλους πως η μουσική δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από το μέσο έκφρασης των ευαισθησιών και των συναισθημάτων που δεν μπορούν να βγούν από μέσα μας με λέξεις, βλέμματα ή νεύματα. Ωστόσο για να γίνει αυτό κατορθωτό πρέπει ο δημιουργός να βρίσκεται σε άμεση επαφή με τα συναισθήματά του, κάτι που όσο εύκολο ακούγεται, άλλο τόσο δύσκολο είναι. Σ' αυτόν τον τομέα ο Will Sheff παίζει Champions League καθώς τραγουδάει τόσο προσωπικά πράγματα που ο κάθε τυχαίος όχι μόνο δεν μπορεί να εξομολογηθεί αλλά δεν μπορεί -ή δεν θέλει- καν να ακούσει. Για αυτό θέλω να ακούω το "Blue Tulip" όταν ξαπλώνω μόνος μου στον καναπέ όπως θέλω να τραγουδήσω το "Calling or not calling my ex" κάποια μέρα, σε κάποια μελλοντική πρώην μου. Ο δίσκος κλείνει με το "Bruce Wayne Campbell interviewed on the roof of the Chelsea Hotel, 1979" , συγκλονιστικά σκοτεινό όσο το "John Allyn Smith Sails" του Stage names.
Ίσως δεν είναι ο καλύτερος δίσκος των Okkervil River αλλά αν βρείτε σήμερα πολλούς δίσκους με τέτοιες δόσεις ευφυούς σαρκασμού και αυτοσαρκασμού σε συνδυασμό με ανόθευτη και ειλικρινή συναισθηματική έκφραση, μην του βάλετε καν 7. Εγώ θα του βάλω 8. Και ίσως κάνω καλή παρέα με τον Lou Reed στην Alzheimer πτέρυγα μιας νευρολογικής κλινικής.
