Delta Sands

Από καταβολής, η αισθητική του μαύρου αποτέλεσε ορυχείο περίεργων κι ασυνήθιστων γνώσεων. Κι ανάλογα με το πώς βλέπουμε, ή θέλουμε να βλέπουμε, τα πράματα διαλέγουμε και το κατά πόσο αυτές θα μας αποκαλυφθούν ή θα μείνουν κρυμμένες. Απλά η μουσική διασαφήνισε κάπως τη γενικότητα του εν λόγω θέματος με μερικές αναλύσεις που δεν στάθηκε δυνατόν να δοθούν απ' αλλού. Σαν του "Delta Sands", για να αριβάρουμε στο σημερινό μας θέμα.

Τα δέκα τραγούδια που περιέχει το ντεμπούτο άλμπουμ τους, οι Opal Onyx τα έγραψαν σε μια περίοδο πέντε χρόνων και σε μια διαδρομή που τους έφερε από το Cleveland του Ohio στο Brooklyn. Απ' το Cleveland κατάγεται κι η Baby Dee, για την οποία ο Matthew Robinson εκφράζεται με λόγια πλούσια θαυμασμού. Επισφραγίστηκαν και με τη συμμετοχή του στο "Regifted Light" της Dee πριν από λίγα χρόνια.

Ωστόσο η ισχυρή δύναμη έκφρασης των Opal Onyx ακούει στο ονοματεπώνυμο Sarah Nowicki. Η φωνή της έχει το δαιμονικό χάρισμα που έφεραν σε τούτον τον κόσμο η Gitane DeMone, η Jarboe, η Marissa Nadler, αλλά κι η Grace Slick ακόμα παλιότερα, η Mimi Goese, η PJ Harvey, η Pinkie Maclure κ.ά. Σαν από σύμπτωση, η τελευταία επανήλθε δισκογραφικά φέτος, πιθανόν επιθυμώντας το "Song Noir" των Pumajaw της να δώσει στον οποιοδήποτε το ακούσει ό,τι το "Delta Sands", αλλά εκ του αποτελέσματος και λόγω της καταφανέστατης διαφοράς νοήματος υπέρ του δεύτερου, δεν το μπόρεσε. Κακή συγκυρία.

Η νιότη που κυλάει στις φλέβες των Robinson και Nowicki (όπως και της Heidi Sabertooth, τρίτου επίσημου μέλους πλέον) δεν φάνηκε να ήταν ικανή για να τους αποτρέψει απ' το να μεταπηδούν κάθε λίγο στο μακάβριο. Το κάνουν χωρίς ερωτήματα κι αναστολές, λες κι είναι ο πιο φυσιολογικός, έμφυτος τρόπος να μορφοποιήσουν ιδέες κι όνειρα, αντιδρώντας επί του περιβάλλοντος κακού με κάτι απ' τη δική του ουσία, ως την ασφαλέστερη απώθησή του αν όχι ως έναν μεφιστοφελικό συμβιβασμό μ' αυτό. Μοιάζει με μορφή τρέλας ή μανίας, η οποία χύνεται μαζί με τους ήχους και τη φωνή σ' όλα τα τραγούδια που γράφουν οι Opal Onyx.

Έχει πολλές πτυχές προς εξερεύνηση και μελέτη το ηλεκτρακουστικό μωσαϊκό του "Delta Sands". Οι περισσότερες έρχονται απ' την ερμηνεία και τους στίχους του. Κάποιες απ' τους κατ' επιλογή θορύβους του υποβάθρου του. Άλλες απ' τις παραμορφωμένες κιθάρες του. Άλλες απ' τα συνθεσάιζερ και το τσέλο του. Μερικές πιο εξεζητημένες απ' τον αντιθετικό του φωτισμό ή την εν γένει έλλειψη ικανού φωτός εντός του.

Δεν βρίσκω τρόπο να δούλευε έτσι το εναρκτήριο "Black And Crimson" χωρίς τα θεμέλιά του (sample και προγραμματισμό), ως έχει ωστόσο λειτουργεί καθηλωτικά. Αμέσως μετά οι κιθάρες στήνουν ένα διαφορετικό ηχοτοπίο στο "Personal" κι η ένταση που είχε δημιουργηθεί ως τότε επαυξάνεται. Το "The Devil" γίνεται η μαγική κορύφωση του δίσκου. Τα "Desperate", "Arrows Wing", "Evaun" είναι επίσης εξαιρετικά κομμάτια. Το εξόδιο ομότιτλο σβήνει απόκοσμα, προετοιμάζοντάς μας για τη βαριά σιωπή και τη συνειδητοποίηση της μεγαλειώδους μικρότητάς μας ως ανθρώπων. Με την μνήμη να οδηγείται με δέος στην αγκαλιά εκείνης της μηδενιστικής εγρήγορσης που πρόσφερε εφάπαξ το "Eraserhead" πριν δεκαετίες.

Ρωτάτε πώς γίνεται; Πολύ καλά κάνετε, μα είναι αδύνατον να σας απαντήσει κανείς κατά τρόπο οριστικό. Ίσως να μην υπάρχει καν ένας τέτοιος τρόπος. Να υπάρχει μονάχα η μεγάλη επιθυμία να εγκαταλείψουμε έστω προσωρινά όλοι μας την λογική και να εσωτερικεύσουμε το ταξίδι που προσφέρουν οι Opal Onyx γυμνοί από κανόνες. Εξάλλου είναι τόσες λίγες οι στιγμές πια που επικαλούμαστε το καθαρτήριο των ψυχών με αφορμή ένα δίσκο μουσικής. Όποτε συμβαίνει όμως, τελειώνουν πάντοτε απότομα και τα λόγια μας. Όπως εδώ.