Laulu laakson kukista

Μελωδίες από Tiersen, ρυθμικές δημιουργίες αλά Mum, καρουζέλ που στριφογυρίζουν μέσα σε μουσικά κουτιά, η βελόνα ενός χαλασμένου πικάπ, ο θόρυβος των ήχων, όλα αυτά μαζί συνθέτουν αρμονικές μουσικές, βγαλμένες από παραμύθια που όταν τ' ανοίγεις σχηματίζουν παραμορφωμένα πρόσωπα και απόκοσμα τοπία ή αλλιώς τους Paavoharju.

Σπασμένες μελωδίες που ίσως άκουγες σ' ένα παζάρι στον ύπνο σου ή από διαστημικούς πλανόδιους μουσικούς, οι Paavoharju συστήνουν την Φινλανδία σαν μια πολλά υποσχόμενη μουσικά χώρα. Οι ίδιοι, ένα κομμάτι της Fonal, μιας εταιρείας που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο προσφέρει μια καινούργια αισθητική στην folk, κι όχι μόνο, σκηνή, με συγκροτήματα σαν τους Islaja ή σαν τον Es, τον ιδρυτή της εταιρείας, ή σαν το βαρύ τους πυροβολικό, τους Kemialliset Ystavat που το όνομά τους δεν καταφέρνει να προφερθεί σε χώρες εκτός της Σκανδιναβίας.

Φωνές ανθρώπων μπλεγμένες με κρωξίματα πουλιών, ένα πιάνο που καλά κάνει και δεν βγάζει τη σκόνη από πάνω του, έγχορδα που καλά κάνουν και ξεκουρδίζονται, κλείνουν τα φώτα και ταξιδεύουν.

Κάποτε κάποιος είχε πει πως αν κάποιος μιλάει σε μια ξένη γλώσσα δεν είναι απαραίτητο να λέει κάτι ενδιαφέρον. Σε αυτή την περίπτωση ισχύει κατά κάποιο τρόπο το αντίθετο. Δεν έχει σημασία τι λένε αλλά τι μουσική παράγει αυτό που λένε, και στην προκειμένη περίπτωση τα φινλανδικά ακούγονται σαν καινούργιο μουσικό όργανο απόλυτα εναρμονισμένο με το υπόλοιπο σύνολο. Μπορεί δηλαδή να μην είναι η πρώτη φορά που η φωνή χρησιμοποιείται σαν όργανο, αλλά πρώτη φορά ξενίζει με τέτοια ευγένεια.

Το ερώτημα προκύπτει για το τί επιφυλάσσει το μέλλον για συγκροτήματα σαν κι αυτά. Είναι όμως μάλλον δύσκολο ν'απαντηθεί, καθώς οι μουσικές τους έχουν στοιχεία που μπορεί να οδηγήσουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις, ή ακόμα και να τους εξαφανίσουν. Όπως και να'χει το παρόν τους είναι όμορφο και το Laulu Lackson ένας από τους καλύτερους δίσκους του 2008. Προτείνεται στους φίλους των δασών και των ψιθύρων, έστω κι αν είστε μακριά από αυτά και μόνο τα φαντάζεστε.