Longplay 2
Το shoegaze από τότε που ανακαλύφθηκε ο όρος και για πολλά χρόνια είχε περιπέσει σε γενική ανυποληψία. Το άκουγαν κάτι μαλλιάδες που ήθελαν τη φασαρία τους λίγο πιο κουλτουριάρικη από το grunge και λίγο πιο ήσυχη από τους Sonic Youth. Δεν ήταν όμως αρκετοί, και οι εταιρίες δεν έβλεπαν την ώρα να ξεφορτωθούν τα γκρουπ. Το "Souvlaki" των Slowdive ήταν μονίμως σε προσφορά και παρότι πωλούταν σε τιμή καλύτερη από το souvlaki του Κάβουρα, παρέμενε σκονισμένο σε πατώματα δισκοπωλείων...
Χρειάστηκε μια δεκαετία και κάμποσοι Πατώκοι για να γίνει λίγο hype το μουσικό ιδίωμα, μάλιστα πάνω στην ώρα που το μακρινό του ξαδερφάκι, το post-rock (με τέτοιο όνομα εδώ που τα λέμε πώς να κάνεις καριέρα ως μουσικό είδος;) μετά τον αρχικό ενθουσιασμό είχε φτάσει να θεωρείται το συνώνυμο του ξενερώματος.
Το space rock πάλι, ποτέ δεν κατάλαβα αν αποτελεί ιδιαίτερη κατηγορία λόγω του ντεκόρ ή λόγω του ήχου, όταν ψυχεδέλεια και progressive ξέφευγαν τόσο, ώστε τα κυνηγούσες στο διάστημα. Με το πέρασμα των χρόνων άρχισα να πιστεύω ότι για λόγους τελείως συγκυριακούς συγκροτήματα ενέπιπταν στον όρο.... Οι καθ' όλα άξιοι και αγαπητοί Bardo Pond ας πούμε, μάλλον χαρακτηρίζονται ως space rock γιατί είναι τελείως ούφα.
Και τώρα καλούμαι να σας πείσω ότι το "Longplay 2" των Pacific UV, που για να περιγράψεις τον ήχο του θέλεις δεν θέλεις θα καταφύγεις στα παραπάνω στερεότυπα, είναι ένας φανταστικός δίσκος. Και δυσκολεύω ακόμη περισσότερο τη θέση μου δηλώνοντας ότι το "Orson", αγαπημένο μου του δίσκου, αντιστοιχεί σε ένα πιο μαζεμένο "Echoes" του 2008.
Δεν φαίνεται ίσως με την πρώτη, αλλά κέντρο των συνθέσεων του "Longplay 2" είναι οι μελωδίες. Με πιάνο και synths να υπερτερούν σαφώς της κιθάρας, οι Pacific UV γεμίζουν με κίνηση και πάθος το αρχικό ambient-slowcore καλούπι, έχοντας κάτι από τη γλυκύτητα των Sigur Ros, την ακρίβεια των Pink Floyd εποχής Meddle και την αφαιρετικότητα των Pan American. Βιολοντσέλο και βιολί πλουτίζουν τον ήχο σε άνοιγμα ("Alarmist") και κλείσιμο ("Ljiv"). Παραμορφωμένες κιθάρες αλά Spacemen 3 εμφανίζονται στο "Need" και εξαφανίζονται δια παντός. Τα φωνητικά σπανίζουν, αλλά η καλεσμένη Carolyn Berk τραγουδάει με Mazzy Star ευαισθησία το dream-pop "Tremolo". Ίσως το "απρόβλεπτο" δεν είναι από τα επίθετα που θα χαρακτήριζαν το "Longplay 2" αλλά αυτό ελάχιστη σημασία έχει, ίσως και καμία. Το "φρέσκο" στη μουσική σήμερα κάποιες φορές είναι τόσο απάτη όσο τα "ζωντανά" γιαούρτια. Με βάση τον αριθμό ακροάσεων, το "Longplay 2" είναι μέχρι στιγμής από τα αγαπημένα μου της τρέχουσας χρονιάς.
Οι Pacific UV έχουν ως βάση την Αθήνα της Georgia, που σε σύγκριση με τη δική μας έχει τόσο περισσότερα γνωστά ροκ γκρουπ, όσο περισσότερους μόδιστρους έχει το Paris, France από το Paris, Texas. Έπειτα από μια σειρά ατέλειωτων ανακατατάξεων, είναι εγκατεστημένοι πλέον στο Portland, με τον Clay Jordan να είναι ουσιαστικά ο μόνος σταθερός στη σύνθεση.
