Existence

Στις περισσότερες των περιπτώσεων όταν χαρακτηρίζουμε ένα μουσικό έργο με τα επίθετα "ηλεκτρονικό", "σκοτεινό" και "ατμοσφαιρικό" ταυτόχρονα, σπανίως η πρώτη σκέψη του παρέχει άλλες προεκτάσεις πέρα από κάτι απλό και μινιμαλιστικό, τύπου ambient, και γιατί όχι, ενίοτε και εύκολο. Το 'Existence', μέσα από τα δεκατέσσερα tracks που περιέχει και τα εβδομήντα και πέντε λεπτά που διαρκεί, είναι το καλύτερο από τα πρόσφατα παραδείγματα για να πούμε εδώ σήμερα ότι η σκοτεινότητα μπορεί να κρύβει μια ανεξιχνίαστη, βαθιά πολυπλοκότητα, πίσω από τους ρυθμούς των drum machines και τα τεχνητά effects, και να γίνεται, τελικά, ένα φανταστικό, φουτουριστικό soundtrack για μια ταινία που σίγουρα δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα.

Οι Parallel Worlds είναι ένα one-man σχήμα από την Αθήνα, αλλά δεν μου πάει να τους αναφέρω στον ενικό. Ζωντανά, εξάλλου, βγαίνουν περισσότεροι. Συμμετείχαν, μάλιστα, και στις συλλογές 'Cool, Calm And Collected' και 'Deep Tones 01' της Rubber. Το 'Existence' κυκλοφόρησε στα τέλη του 2003 και συγκεντρώνει σε ένα cd ηχογραφήσεις της περιόδου 1998-2000. Διότι, έστω και αν αυτό το project ξεκίνησε σχεδόν δέκα χρόνια πριν, ήταν μετά το 1998 που με τη δράση του έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ηλεκτρονικής σκηνής της πρωτεύουσας. Η καθυστέρηση που το παρουσιάζουμε, όμως, έδωσε την ευκαιρία να μας προλάβουν οι εξελίξεις: ήδη έχει βγει από τις αρχές του 2004 το δεύτερο album 'Insight' (αν και δεν βρίσκεται στα εγχώρια δισκοπωλεία, ψάξτε το, είναι εξίσου εντυπωσιακό) στη βρετανική Shima Records, αλλά υπάρχουν και δύο κομμάτια στη συλλογή 'Get Well Soon' του νεοσύστατου, επίσης βρετανικού, label Ward 12 που υπογράφονται από το παράλληλο project Polariton και τον αυτό άνθρωπο. Δικαίως, λοιπόν, γράφω το όνομα του Bakis Sirros στα αγγλικά, ο τύπος έχει ξεφύγει προ πολλού από την Ελλάδα των έντεκα εκατομμυρίων και ας τον ξέρουν σε αυτήν λίγοι.

Δεν υπάρχουν χειρότερα thriller από αυτά που πλάθει ο ίδιος ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Όταν αρχίζουν να προβάλλονται, μπροστά στη δύναμή τους οι εικόνες του ματιού ωχριούν. Και πάντοτε θα ωχριούν, αν δεν το έχετε καταλάβει. Οτιδήποτε μας τρομάζει έχει κάτσει πρώτα στο μυαλό. Για αυτό μιλάμε στο παρόν.

Βεβαίως, οι σύγχρονοι ηλεκτρονικάριοι των zeros δουλεύουν πρωτίστως με βάση το sampling και την ψηφιακή τεχνολογία. Και σε αυτόν τον τομέα ο Sirros αποτελεί την εξαίρεση. Χωρίς να παύει να ακούγεται μοντέρνος και εντός των όποιων επιταγών της τωρινής εποχής, σε ό,τι αφορά στο αισθητικό ύφος και το χρώμα των ηχητικών του τοπίων, συνθέτει κύρια σε αναλογικά συστήματα. Την εξέχουσα θέση στις προτιμήσεις του, από όσα διαβάζω στα λακωνικά credits του εσώφυλλου, κατέχει το A-100 Analog Modular System. Ασφαλώς δεν το γνωρίζετε. Είναι η ευκαιρία που ήθελα για να μπω για λίγο στα χωράφια της τεχνολογίας του ήχου.

Αν και βγήκε, λοιπόν, στην αγορά περίπου στα μέσα των nineties (δέχεται διορθώσεις αν η μνήμη μου λανθάνει), η γερμανική Doepter που το έφτιαξε, το σχεδίασε ακριβώς για να αναπαράγει το synthesizer στιλ των αντίστοιχων συστημάτων των seventies, με τα οποία συγκροτήματα όπως οι Tangerine Dream ή ονόματα όπως ο Klaus Schulze κατέβαζαν παπάδες και έπλαθαν τη φαντασία εξαρχής. Πρόκειται για ένα "τέρας" δυνατοτήτων (μπορεί με μόλις τέσσερα modules να αναπαράγει ακόμη και το στάνταρτ Theremin! Αλλά να μην σας κουράζω άλλο με αυτά).

Η ουσία, αυτό ήθελα να πω, είναι πως ο Bakis Sirros ακολουθεί το ρεύμα της συνολικής αναγέννησης των αναλογικών ως συνθετικών μέσων, που εντοπίζουμε εδώ και μερικά χρόνια, και καταφέρνει (πετυχαίνει, κατ' ουσία) να γράψει ένα ενιαίο, συχνότατα εξαιρετικό, μουσικό δίσκο, του οποίου δεν του λείπουν ο συναισθηματισμός και η ευαισθησία ενός γήινου πλάσματος, το αντίθετο, είναι σύνδρομα στοιχεία του που λες και βγαίνουν επιλεκτικά μέσα από τα καλώδια, μετατρέποντας τη σκοτεινιά του αστισμού και του περιβάλλοντός του σε άφθαρτα ηλεκτρονικά ποιήματα. Ένα άλλο 'Blade Runner', δηλαδή.

Κλείνοντας, συστήνω ειλικρινά αυτή τη θαυμάσια δουλειά. Για να πληρώσω, επιτέλους, και κάτι εγχώριο δίπλα στο 'Babel' των Klaus Schulze & Andreas Grosser (πέρασαν και δεκαοκτώ χρόνια), το τελευταίο ομογενές και αμιγώς instrumental electronic album που με συγκίνησε, τόσο που να το θυμάμαι τώρα τόσο αυθόρμητα.