Coco
Για τον Parov Stelar δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Ούτε πρόκειται να γίνουν. Τον γνωρίζουν ακόμη και οι πέτρες. Είναι απορίας άξιο, πως ο ανά τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο αδιάφορος Marcus Fureder καταφέρνει να δημιουργεί τέτοιο ρεύμα στη μικρή τούτη χώρα μας.
Λίγες ώρες πριν τις κάλπες, μες στην απέραντη εκλογολογία των ημερών, θα εξηγήσω τους δέκα λόγους για τους οποίους ψηφίζω μονοκούκι Stelar:
1. Είναι ο μοναδικός αγαπητός "Αυστριακός" στην πόλη της Λάρισας.
2. Έμαθε στις Πατρινές να χορεύουν Charleston.
3. Ίσως έχει περισσότερες Γιαννιώτισσες fans κι απ' το Σαϊτιώτη (ή μήπως από τον Ελευθερόπουλο...).
4. Ως άλλος Bob Marley, το κοπέλι από το Linz "μαγεύει" και συμφιλιώνει Ηρακλειώτες και Χανιώτες, κάνοντάς τους να παραμερίσουν το προπατορικό μίσος.
5. Αποδεικνύει ότι στηρίζει την αποκέντρωση στην πράξη και όχι στα λόγια, κρατώντας τους Κορίνθιους μακριά από τις παραλιακές "κλαμπάρες" της Πρωτεύουσας.
6. Ορθώνει πατριωτικό ανάστημα και συσπειρώνει τον κόσμο γύρω από τα φλέγοντα εθνικά ζητήματα, καταφέρνοντας να συγκεντρώσει περισσότερους Έλληνες από ότι Σκοπιανούς τουρίστες στην παραλία της Κατερίνης.
7. Δε σε θυμάται μόνο κάθε τέσσερα χρόνια. Κυκλοφορεί συνεχώς δουλειές, περιοδεύει, συνεργάζεται, συμμετέχει σε συλλογές, κρατά επαφή με το λαό του μέσω facebook, myspace, youtube, twitter, τον πετυχαίνεις στις ραδιοφωνικές συχνότητες, ακόμη και στο site της δισκογραφικής του εταιρείας Etage Noir.
8. Είναι απολύτως εναρμονισμένος με τους τρεις πυλώνες της βιώσιμης ανάπτυξης: Οικονομική ανάπτυξη (γεμίζει τα μαγαζιά), κοινωνική συνοχή (κρατά το νέο κόσμο στην επαρχία, όπου συχνά-πυκνά τον βλέπεις φάντη μπαστούνι) και προστασία του περιβάλλοντος (δεν οχλεί με υπερβολικά decibel τα παρακείμενα, αστικά ως επί το πλείστον, οικοσυστήματα).
9. Κάνει τα καλύτερα parties στη Β΄ Αθηνών.
10. Πιστός στο ραντεβού με την εξουσία των εγχώριων dancefloors, εν μέσω εκλογικού πυρετού, δίνει απαντήσεις κυκλοφορώντας καινούργιο, διπλό παρακαλώ άλμπουμ, ονόματι Coco. "Ακριβός" ο τίτλος σε προδιαθέτει για το ανεβαστικό περιεχόμενό του. Nu jazz ή dancefloor jazz για τους περισσότερους, minimal jazz house όπως λέει και ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Αναμιγνύει swing με jazz, κιθάρα με house, σαξόφωνο με trip-hop, synths με break beats και hip-hop, ήχο δυτικό με balkan, καμπαρέ με club. Αν θέλεις να διαβάσεις κάνα-δυο πράγματα για το δίσκο, κάνε ένα Gooooogle και θα βρεις το ένα και μοναδικό του βιογραφικό σημείωμα, να ανακυκλώνεται τόσο σε πιστή όσο και σε ελεύθερη μετάφραση, στα ανά το ελληνικό διαδίκτυο μουσικά blogs και zines. Αν πάλι δεν έχεις όρεξη να διαβάζεις τα ίδια και τα ίδια, απλώς διάβασε την κριτική του Shine στο mic από τον Κωνσταντίνο Γιαννόπουλο, καθώς το Coco βαδίζει ακριβώς στα χνάρια του. Ακριβώς σαν ένα διπλό Shine. Το ίδιο εύγεστο και σε καμία των περιπτώσεων, ξαναζεσταμένο. Ακριβώς σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ήχοι κομψοί, ποιοτικό fusion, μουσικές από εκείνες που δεν τις βαριέσαι με τίποτε. Ειδικά σαν ακούς και τη φωνή της Lilja Bloom.
Ιδεολόγοι, οπαδοί, πρωτευουσιάνοι, επαρχιώτες, ροκάδες, χαουζάδες, gays, straights, άνεργοι, γιάπηδες, πρωτάρηδες κι αναποφάσιστοι, όλοι μαζί ενωμένοι, στηρίζουμε Stelar, το αγαπημένο παιδί της ελληνικής επικράτειας.
Κοκό δαγκωτό!
