Kisses on the bottom

+ Ringo Starr - Ringo 2012

Τι χρονιά κι αυτή! Δεν έχει τελειώσει ακόμα ο δεύτερος μήνας της και τρεις εβδομηντάρηδες+ μουσικοί που σφράγισαν τη μουσική του 20ου (και του 21ου;) αιώνα, έβγαλαν ήδη δίσκο: ο Lenny, ο σερ Macca και ο Ringo. Τώρα αυτό καλό είναι; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι σκέτα μονολεκτική. Δείχνει ίσως ότι η διάθεση για δημιουργία δεν στερεύει με το πέρασμα του χρόνου. Κι από την άλλη, δείχνει ότι όσο περνούν τα χρόνια, οι μουσικοί επιστρέφουν όλο και πιο πίσω στις παιδικές τους αναμνήσεις και επιρροές. Το ερώτημα παραμένει πιεστικό: τώρα αυτό καλό είναι; Για τον Cohen τα είπαμε αλλού. Για τη rhythm section των Beatles, η απάντηση είναι μάλλον αρνητική.

Ο McCartney ποτέ δεν έκρυψε την αδυναμία του για την ελαφρά, pop/jazzy μουσική των προπολεμικών και πρώτων μεταπολεμικών χρόνων - τον 2ο παγκόσμιο εννοώ, έτσι; Αυτό φαινόταν άλλωστε στις συνθέσεις του: "Your mother should know", "When I'm 64", "Martha my dear". Στο Kisses on the Bottom (λογοπαίγνιο με το στίχο: I'm gonna sit right down and write myself a letter /And make believe it came from you / I'm gonna write words oh so sweet.../ A lotta kisses on the bottom) επιστρέφει στη μουσική που αγαπούσαν οι γονείς του και έπαιζε ο πατέρας του στο πιάνο, την εποχή που ο Paul μεγάλωνε στο Λίβερπουλ. Δηλαδή, καταφεύγει στο Great American Songbook, στην Tin Pan Alley, όπως πολλοί συνάδελφοί και συνομήλικοί του. Απορία ψάλτου βηξ; Θα μπορούσε να είναι αυτό, αν οι τελευταίοι δίσκοι του δεν ήταν οι καλύτεροι που έβγαλε τα τελευταία είκοσι χρόνια. Η προφανής απάντηση που δίνει ο ίδιος και η εταιρεία του ότι ο Macca είναι πάλι ερωτευμένος και έκανε ένα δώρο στην καλή του. Για να φτιάξει το δίσκο πήρε τα καλύτερα υλικά: μερικά από τα ωραιότερα στάνταρντ ("It's only a paper moon", "Blackbird", "I'm gonna sit right down and write myself a letter"), τη Dianne Krall με την ορχήστρα της, τον Eric Clapton και τον Stevie Wonder (δεν αντέχω να μην επαναλάβω ένα αστείο που διάβασα: ουφ! ευτυχώς δεν ξανάγραψαν το "Ebony and Ivory"!) και τον παραγωγό Tommy LiPuma (Miles Davis). Ενώ όμως ο Cohen αποφεύγει το σκόπελο και απαγγέλλει τους στίχους του, ο Paul τραγουδάει "σαν γριά κλεισμένη σε ασανσέρ!" (τάδε έφη ο ξάδερφος Λάζαρος Λαζαρίδης). Και η αλήθεια είναι ότι η φωνή του έχει αρχίσει να σπάει αισθητά, φταίει όμως και η προσπάθειά του να ερμηνεύσει "συναισθηματικά και τρυφερά" αυτά τα πολύ-ακουσμένα τραγούδια. Η παραγωγή είναι άψογη, φυσικά, και μερικές στιγμές νομίζεις ότι ακούς jazz κουαρτέτο της δεκαετίας του '40. Κρίμα, όμως. Ο Rod Stewart τα κατάφερε καλύτερα στο It Had to be You (2002). Κι ακόμα καλύτερα τα είχε καταφέρει ο Ringo με το Sentimental Journey - το 1970!

Ο οποίος Ringo δεν είχε ποτέ καμιά φοβερή φωνή, ώστε να την έχει χάσει τώρα! Αντιθέτως, θα έλεγα ότι ακούγεται καλύτερος τώρα παρά τότε. Φταίει ίσως το γεγονός ότι οι προσδοκίες είναι λιγότερες; Ο δίσκος του πάντως ακούγεται με περισσότερο ενδιαφέρον από του Macca. Στα υπέρ το γεγονός ότι αυτός διάλεξε τα φιλαράκια του για να τον συνοδέψουν: Dave Stewart, Joe Walsh, αλλά και Van Dyke Parks, Charlie Haden, Don Was, Edgar Winter. Η πηγαία καλή του διάθεση είναι πάντοτε προφανής: στο "In Liverpool" ξαναθυμάται τα νιάτα του με τους Beatles, το "Step Lightly" το είχε ξαναπεί με άλλο στυλ το 1973, στο "Slow down" έχει βάλει το χέρι του ο Joe Walsh. Οι περισσότεροι θεωρούν κακή την εκτέλεση του "Rock island line" (παραδοσιακό τραγούδι που έγινε γνωστό με τον Leadbelly και τον Johnny Cash), εγώ το βρήκα πολύ Ring-ικό` θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται στο Yellow Submarine. Ο δίσκος διαρκεί μόνο 29 λεπτά, αλλά θα ήταν καλύτερος χωρίς το "Anthem". Όσο για το "Think it over" του Buddy Holly, o Paul θα τα κατάφερνε καλύτερα.

Macca - 4 (επιεικώς)

Ringo - 5