You 're the one
O Paul Simon δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Εδώ και τριάντα χρόνια, ανήκει στην κλειστή πλέον ελιτ των μεγάλων τραγουδοποιών, όχι μόνο του ροκ, αλλά του εικοστού αιώνα γενικότερα. Τη θέση του την κέρδισε με τα διαμάντια που μας χάρισε στο δεύτερο μισό των 60s. Τραγούδια ανυπολόγιστης αξίας, όχι μόνο καλλιτεχνικής αλλά και συναισθηματικής, ακόμη και για ανθρώπους όπως οι περισσότεροι από εμας που γεννηθήκαμε μετά από αυτά.
Αυτό το ξέρει πρώτα απ' όλους ο ίδιος, γι αυτό και δεν προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρατηθεί στην επικαιρότητα. Αντίθετα, δουλεύει έξω από προθεσμίες και κυκλοφορεί καινούργιο υλικό όποτε πιστεύει ότι αξίζει να το κάνει.
Το 'You're The One' είναι το τελευταίο του album που κυκλοφόρησε το 2000. Εξηντάρης πιά, ο Simon γράφει τραγούδια, ενορχηστρώνει, παίζει και τραγουδάει με τρόπο που φανερώνει την ηλικία του, πράγμα που τον τιμά, μια που η φωνή του δεν την προδίδει με τίποτα. Ελεύθερος από το άγχος της διαρκούς νεότητας που έχει κάνει τον Jagger έναν παλιάτσο του διεθνούς jet set, δίνει ένδεκα γλυκιές και ώριμες μελωδίες παιγμένες με διάφορους, κάθε άλλο παρά συμβατικούς, ρυθμούς. Οι επιρροές από τη Jazz, την Tin Pan Alley και τη Νότια και Κεντρική Αμερική είναι ολοφάνερες. Το φλερτ του με τους λατινοαμερικάνικους ρυθμούς που ξεκίνησε με το single Me And Julio Down By The Schoolyard του 1972, καθώς και με τους Αφρικάνικους που χρονολογείται από το album Graceland του '86, αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά εδώ ότι δεν ήταν καλλιτεχνικό καπρίτσιο ούτε προσπάθεια εκμετάλλευσης τριτοκοσμικών εξωτικών ρυθμών για εμπορικούς σκοπούς, αλλά κίνηση αγάπης και γνήσιου ενδιαφέροντος. Η απόδειξη είναι το γεγονός ότι όλοι αυτοί οι ρυθμοί έχουν ενσωματωθεί στη μουσική του σαν αναπόσπαστα στοιχεία, όχι αυτούσιοι και φορετοί, αλλά καλά χωνεμένοι και τροποποιημένοι με τέτοιο τρόπο που αναδεικνύουν τα τραγούδια σαν πρωτότυπα, και όχι τουριστικής νοοτροπίας ψευτολάτιν.
Τα τραγούδια του You're The One δεν είναι στο επίπεδο των παλιών του Simon. Σύμφωνοι, αλλά το να του ζητήσουμε να ξαναγράψει ένα 'America', ένα 'Boxer', ακόμη και ένα 'Late In The Evening' εν έτει 2001 είναι πάρα πολύ. Τον πήχυ τον ανέβασε τόσο ψηλά ο ίδιος. Το ότι απασχολεί, σ' αυτή την ηλικία, ακροατές που θα μπορούσαν να είναι παιδιά, ή ακόμη και εγγόνια του (με λίγη προσπάθεια...) λέει πολλά. Η μαγεία του 'Senorita With a Necklace Of Tears', κορυφαίου τραγουδιού του album κατά τη γνώμη μου, διαπερνάει τις γενιές.
Δεν είναι τραγούδια πάθους ούτε θα εμπνεύσουν πάθη. Πότε όμως έγραψε τέτοια τραγούδια ο Simon; Τα τραγούδια του ήταν πάντα της περιπλάνησης, της καθημερινότητας, των χαρακτήρων και των κρυμμένων αισθημάτων. Τους ίδιους πάνω κάτω ανθρώπους που αφορούσαν τα παλιά, αφορούν και τα καινούργια.
Κλείνοντας, οφείλω να γράψω ότι δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο αριστούργημα εδώ, δε νομίζω να έδωσα και αυτή την εντύπωση άλλωστε. Απλά με ένα όμορφο, χαλαρό και χαλαρωτικό, και απλό αλλά όχι απλοϊκό μπουκέτο από χαμηλόφωνα ευγενικά τραγούδια. Δεν προσθέτουν τίποτε σημαντικό στη δισκογραφία του Simon, αλλά ομορφαίνουν αυτή του 2000.
