Inteletto d' amore
Πολωνικής καταγωγής είναι ο Paul Wirkus, αλλά πλέον μένει στη Γερμανία. Είναι επίσης drummer με πολύχρονο παρελθόν. Μπορεί προσωπικά να μην τον θυμόμουν στο punk σχήμα των Karcer κατά τη διάρκεια των eighties, όπως συχνότατα αναφέρεται στα βιογραφικά του στοιχεία, είχα ωστόσο κατά νου κάποια πράγματα από τη δράση του στα 90’s - το rock τρίο των Spokoj και περισσότερο το post-rock project των Mapa, ένα ντουέτο που βρήκε θέση στις σελίδες του The Wire κάποτε.
Όμως, ο Paul Wirkus των 00’s δεν είναι πια μόνο ένας drummer και αυτό είναι όλο. Τα τελευταία χρόνια είναι επιπλέον και ένας electronic μουσικός. Το ‘Inteletto d’ Amore’ cd είναι υπό τις περιστάσεις η απόδειξη για αυτό το τελευταίο, όπως και για το ότι έχει μελετήσει πολύ καλά το ambient του Brian Eno, καθώς και τις πρακτικές, τεχνοτροπίες και τεχνικές ανάπτυξης κάποιων συνθετών ηλεκτρο-ακουστικής μουσικής.
Ο Paul Wirkus ρέπει προς το μεταμοντέρνο και την αστική τεχνολογία, όχι εκτεταμένα και χωρίς να είναι αυτό ίσως ο αρχικός του στόχος. Δουλεύει με τα μέσα της και αξιοποιεί το φάσμα τους. Η μεταξύ τους συνεχής αντιπαράθεση κάνει και τη δική του πραγματικότητα - ικανή, χωρίς την αναγκαία βοήθεια άλλων ερμηνευτών. Και αυτό το μοναχικό στοιχείο φαίνεται στη δουλειά του.
Οι οκτώ instrumental, πλην μιας, συνθέσεις του ‘Inteletto d’ Amore’ δημιουργήθηκαν ζωντανά και ηχογραφήθηκαν είτε από τον ίδιο τον Paul Wirkus στο προσωπικό του στούντιο στην Κολονία, είτε από τον Bernd Jestram στο Bleibeil του Βερολίνου το περασμένο καλοκαίρι. Η λίστα των performing instruments που χρησιμοποίησε προς τούτο ο συνθέτης περιελάμβανε δύο τρέμολο effects, ένα mixing desk, τρία mini-disc recorders και φυσικά computer. Αυτά ωστόσο ήταν τα μέσα, διότι σε ό,τι αφορά στο ηχητικό υλικό, αυτό βασίστηκε σε samples από έγχορδα και πιάνο, αλλά και σε αναλογικούς ήχους, λευκό θόρυβο, σφυρίγματα ή feedbacks από τις επιστροφές των ενισχυτών των μικροφώνων σε overdrive, ακόμη και τη φωνή του στο μοναδικό track που πήρε το δρόμο προς τη φόρμα ενός τραγουδιού, το ‘Blask’.
Ο Paul Wirkus δεν εφευρίσκει εδώ τον τροχό, ασφαλώς, ούτε στις πρακτικές, ούτε στα αποτελέσματα. Βεβαίως, πετυχαίνει μια προμελετημένη lo-fi αισθητική (‘Wylot’), κινείται με γνώση και άνεση στις ταλαντώσεις της minimal electronica (‘Wlot’, ‘Facsimile’), δίνει νόημα ξανά στα απρογραμμάτιστα ρυθμικά patterns των ηλεκτρομαγνητικών διεγέρσεων (‘Physikerin’, ‘Inteletto d’ Amore’, ‘Aldrin’), καταφέρνει να δημιουργήσει μελωδίες από θραύσματα και συγκολλήσεις ήχων (‘Breakfast Dance’) και, όπως συμβαίνει σε παρόμοιες live δημιουργίες, να εσωκλείσει τις παραμέτρους του τυχαίου. Η παρούσα μουσική του Paul Wirkus είναι μια εμπειρία ζωντανή, αυτό δεν πρέπει να ξεχαστεί ούτε στιγμή, και αυτόματα ορίζει με τη σειρά της μερικούς συγκεκριμένους κώδικες. Και πιθανόν να είχε βγει το ίδιο απλά και εύκολα στη Mego, όσο και στη New Albion.
Αυτό το album είναι, εν κατακλείδι, πρώτα ένα σύγχρονο urban soundtrack για τη μεταβιομηχανική εποχή και το περιβάλλον της και μετά το τρίτο solo album του Paul Wirkus. Είναι μια μουσική, υποθάλπουσα, με ηχητικά στρώματα από μελωδίες αμορφοποίητες, αλλά σαγηνευτικές, και επαναλήψεις που είναι εδώ για να αναπτύξουν, αν μη τι άλλο, έναν ιδιαίτερο τρόπο επικοινωνίας. Για αυτό και απευθύνεται άμεσα στο αντίστοιχο, ειδικό, αλλά όχι αυστηρό, κοινό.
