Αφού λοιπόν ξεχάστηκα

Ακούγοντας το δίσκο του κ. Παυλίδη, αυτομάτως γεννιούνται στο, από καιρό διεστραμμένο, μυαλό μας μια σειρά από ερωτήματα, όπως:

1. Πόσο Παυλίδης είναι τα Σπαθιά και πόσο Σπαθί είναι ο Παυλίδης;
2. Τι καινούργιο έχει να μας πει;
3. Μπορεί μια μελαγχολική φωνή να κάνει τη διαφορά; Και τελικώς
4. Πόσος πόνος, πόσο κλάμα ακόμη;

Κι αυτό γιατί μιλάμε για ένα κιθαριστικό, ακουστικό, λυρικό-θλιμμένο LP, συνοδευόμενο από την πάντα αγαπημένη φωνή και από στιχουργικές εξάρσεις, ώρες-ώρες στα όρια της γραφικότητας, αλλά πάντα στα βαθιά νερά της νοσταλγίας, της αίσθησης της ματαιότητας και της προδομένης υπόσχεσης του αναχωρητισμού.

Γαμώτο ρε Παύλε, καλοκαίρι έρχεται, δεν μπορούσες να περιμένεις το Σεπτέμβρη να το 'φχαριστηθούμε καλύτερα; Και σαν να μη μας έφτανε η κατάθλιψη έχουμε και τα κωλοπτηνά, τα οποία τιτιβίζουν αμέριμνα σε τουλάχιστον δύο κομμάτια (όπως ακούγαμε τα σκασμένα να κελαηδάνε κάτω από κάτι ηχογραφήσεις του Drake). Να μην ξεχάσω και τα πνευστά (τρομπέτες, ινδικά φλάουτα κα όχι μόνο) που συμβάλουν στο ονειρικό κλίμα.

Τώρα όσον αφορά τις απαντήσεις στα αμείλικτα ερωτήματα που προαναφέρθηκαν, είναι γεγονός ότι λείπει το "νεύρο" (το ηλεκτρικό) που πιθανότατα θα πρόσθεταν στη συνταγή (νοστιμεύοντας την) τα Σπαθιά. Δεν υπάρχει κάτι δραματικά καινούργιο στον τρόπο που γράφει και ενορχηστρώνει ο κ. Παυλίδης (εντάξει δεν μας ενοχλεί και τόσο αυτό), και τελικώς αυτή η μελαγχολική φωνή, κατά τη γνώμη μου, μπορεί να κάνει τη διαφορά. Στη συσκευασία εμπεριέχονται και κανα δύο "χιτάκια" αλλά ο δίσκος απέχει από το να χαρακτηριστεί ραδιοφωνικός, πράμα προς τιμή του τραγουδοποιού, αλλά υποθέτω τραγικό για την εμπορική πορεία του (άντε τώρα καλοκαιριάτικα να συμμετάσχεις στη γιορτή της κλάψας). Πέρα από τον χαβαλέ πάντως το άλμπουμ είναι καλό με τα ελαττώματα του, ή μάλλον αυτά είναι που κάνουν τη διαφορά. Δηλαδή μιλάμε για απογυμνωμένο τον πυρήνα της θλίψης των Σπαθιών (ή του Παυλίδη αν γουστάρετε) και από αυτή την άποψη η τιμή της "καθαρότητας" του ανήκει.

Τα Σπαθιά και οι Τρύπες είναι (τηρουμένων των αναλογιών) κάτι σαν τους Beatles και τους Stones της εγχώριας παραγωγής. Αν δεν διαλυόταν θα κατέληγαν μονόλιθοι, από την άλλη πλευρά για να τα "σκοτώσεις" χρειάζεσαι μερικούς καλούς λόγους. Κατά συνέπεια εφόσον δεν υπάρχει "εξέλιξη" με την έννοια του πειραματισμού αλλά εσωστρέφεια, και παρότι είναι σαφώς εξαιρετική δουλειά, το "φονικό" κρίνεται επαχθές και σε ένα βαθμό αδικαιολόγητο. Ένοχος λοιπόν, τιμωρήστε τον κάνοντας τον πλούσιο...