Sofa O.D.
Δύσκολα θα άντεχε η Poeta Negra να μην επέμβει και στο πεδίο της «ακόμη πιο intelligent, απ' όσο νομίζετε» electronica. To project του Παναγιώτη Κακάρογλου, με το όνομα Peekay Tayloh κονταροχτυπιέται με free jazz σπονδές που καταφτάνουν στα αυτιά σας αυτό τον καιρό από όλη την Ευρώπη (και όχι μόνο) και στο τέλος της ακρόασης περισυλλέγει οτιδήποτε μπορεί να κατοχυρωθεί υπό τον όρο της απόλυτης σύγχυσης όσων επιμένουν σε αυστηρές ηχητικές κατηγοριοποιήσεις.
Και ξεκινάω δια της μεθόδου της αδυναμίας αφαίρεσης να εξηγήσω το πόσο απλά και πόσο δύσκολα ταυτόχρονα καταλήγουμε στο να έχουμε ένα δίσκο, που δεν έχει να φοβηθεί τίποτε ακόμη και από αυτό το 'Supermodified' άλμπουμ-κολοσσό του Amon Tobin, που προ τριετίας μας είχε αφήσει άφωνους.
Διαλέγω τυχαία το 'Simo Vir (Toywood)', το πέμπτο track του δίσκου και διαπιστώνω με ικανοποίηση ότι οι προσπάθειες κορυφαίων σχημάτων των 80ς που θεωρητικά κινούνταν στις παρυφές του βιομηχανικού ήχου, να απελευθερωθούν από κάθε δυνατή μουσική φόρμα βρίσκουν δικαίωση στον τρόπο σκέψης του δημιουργού του "Sofa O.D". Ακούω το άλτο σαξόφωνο (κορυφαίο όργανο) να οργιάζει στα τέσσερα λεπτά του 'No Tex' και έρχομαι να θυμηθώ post punk αβανγκαρντιές και αλητείες... που ξεκινάν από τους Birthday Party και με άνεση καταλήγουν στα remix του Aphex Twin. Μεγαλείο δηλαδή. Έχει δε φροντιστεί και το κοινωνικό προφίλ του δίσκου, με θεματολογίες σαν αυτή του 'Quit your job, kill your boss' και αστικές παγίδες σαν τους ήχους του 'The hole you are inn' να το απομακρύνουν ιδανικά από το άχρηστα μαστουρωμένο breakbeat που τόσο μας ταλαιπώρησε στα 90ς.
Το breakbeat του Peekay Tayloh, αντίθετα, ξεχωρίζει για την επιλεκτικότητα του και κάπου στη μέση του δίσκου, βρίσκει στα αυξημένα beats per minute του 'Rumbus Rooms To Let', μια τέλεια αποκορύφωση, παίρνοντας το δρόμο για κάθε intelligent dancefloor που σέβεται τους θαμώνες του. Λίγο πριν το σκληρό techno, λίγο μετά τις ασύνδετες φράσεις του Ornette Coleman και στο όριο του να αχρηστευτεί το woofer σας αν δεν προσέξετε τις ρυθμίσεις του equalizer το συγκεκριμένο κομμάτι απογειώνει το δίσκο (που μέχρι αυτή τη στιγμή κρατούσε ύποπτο... low profile), για να ακολουθήσουν παρακάτω τα εξίσου απολαυστικά noisescapes του 'Dawn FM' και για να προετοιμαστείτε για το απολύτως irritating mix του γνωστού μας πλέον Beefcake στο 'The hole You are Inn', ο οποίος κόβει... κόβει... κόβει μέχρι το abstract να αγγίξει το μηδέν και να σπεύσετε για το απαραίτητο repeat.
Αγνοώντας ανόητες αναφορές σε τόπο καταγωγής και κυκλοφορίας, σε μουσικό background και σε ηχητικές παραδόσεις, το 'Sofa O.D.' στέκεται έξυπνα σαν μια απόλυτα μουσική κυκλοφορία και εμπειρία για όσους μπορούν και ακούν πολύ περισσότερα στις προσωπικές τους στιγμές ακρόασης, από όσα θα διαβάσουν σε οποιαδήποτε κριτική ή δελτίο τύπου. Για τους απαιτητικούς δηλαδή.
Επίσης έχουμε βαρεθεί να λέμε «μπράβο στην Poeta Negra», έτσι; Για προσέξτε το λίγο παραπάνω αυτό!
