Μικρές Ώρες

Είμαι φαν των περιπετειών των Aφών Μπουλουχτσή. Ειδικά ως Όμμα δημιούργησαν μια μουσική μάλλον ακατάτακτη που θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι αυτό ακριβώς που θα υπονοούσε η λέξη έντεχνο σε έναν κόσμο όπου δεν λυμαίνεται τα πάντα η μικροπρέπεια, η ανοησία και η επιφανειακή τέρψη. Έντεχνο όμως σχεδόν μεταφυσικό και σίγουρα παραισθητικό.

Εκτός όμως από τους Όμμα και το Κεφάλαιο 24 (το σχήμα στο οποίο συμμετείχαν με τον Αντώνη Λιβιεράτο), οι αφοί Μπουλουχτσή δημιούργησαν και άλλα πράγματα ο καθένας ξεχωριστά.

Οι Μικρές Ώρες είναι μια συλλογή με συνθέσεις του Περικλή από τα 80s και κυκλοφορούνε για πρώτη φορά τώρα. Σίγουρα αναγνωρίζει κανείς τη γκριζάδα του new wave που σίγουρα άκουγε τότε ο Περικλής, όμως new wave ΔΕΝ είναι. Η γραφή του είναι προσωπική. Μια παράδοξη τραγουδοποιία, ίσως και ολίγον σουρεαλιστική αλλά πιο πολύ ημίφωτη.

Ήδη από το πρώτο κομμάτι μπαίνουμε στο κλίμα. Λέγεται «Ένδοξη πόλη» και πρωταγωνιστεί σε αυτό μια αγέρωχη γλυκιά μελωδία σε συνδυασμό με τον θρήνο των ανθρώπων αυτής της πόλης. Ένα αφιερωματικό δίλεπτο στην ομορφιά της νύχτας ανάμεσα στα μπετά. Η αληθινή νύχτα ξεκινάει στις 12.

Στα περισσότερα κομμάτια υπάρχει μια ρυθμολογία γραμμική (αχ αυτό το rhythm box) συνοδευόμενη από μπάσο κιθάρα πλήκτρα κ.ά. χωρίς όμως να ορίζει έναν συγκεκριμένο μουσικό χώρο. Πιο πολύ υπάρχει ως βάση, ως βοήθημα για να αναπτυχθούν οι χωρίς λόγια ιστορίες του, οι ποιητικές του προθέσεις. Αλλά και εκεί που υπάρχουν λόγια, μοιάζουν κάπως θολά και αποσυνάγωγα σαν τα λόγια ενός μισοξύπνιου υπνοβάτη. Ενός που βγαίνει από την πραγματικότητα της μέρας. Τελικά μοιάζει σα να έχουμε μπει σε ένα κόσμο όπου η μέρα δεν υπήρξε ποτέ και όλη η ζωή τρέχει μέσα στο σκότος, όχι απαραίτητα υποτονική και νωχελική, οι δραστηριότητες είναι απλά πιο ταραχώδεις όπως πάρτυ στα υπόγεια και πιο παραισθητικές όπως ψυχεδέλειες ανάμεσα σε φωνασκούντες μπαρόβιους.

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί κανείς να διακρίνει μέσα σε αυτή τη νυχτωδία. Ambient αναζητήσεις, προτού η ambient γίνει της μόδας, κιθαριστικοί και ηλεκτρονικοί πειραματισμοί και ηχητικές προτάσεις πολλαπλών κατευθύνσεων από ροκ μέχρι και funk ψήγματα που αναγνωρίζουμε ας πούμε σε κομμάτια όπως το «Κυνήγι κατσαρίδας».

Οτιδήποτε κι αν συμβεί όμως υπάρχει θέμα. Το θέμα είναι το απόκοσμο αίσθημα ακόμα και το τρομώδες του σκότους και της άγνωστης ζωής του. Ειδικά στην άκρως επιτυχημένη απ’ όλες τις απόψεις «Μόρα». Μια οργανική νυχτερινή δυσλειτουργία (παράλυση) που παίρνει τη μορφή τέρατος μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ένα ζήτημα που έχει στοιχειώσει κυριολεκτικά την ανθρωπότητα και έχει τροφοδοτήσει τους πιο μαύρους μύθους. Από κανένα σοβαρό νυχτοκεντρικό έργο δεν πρέπει να λείπει μια Μόρα.

Τραγούδια των μικρών ωρών κυριολεκτικά. Των ωρών μεταξύ 12 και 5 το πρωί, των ωρών που ακούγεται και ο παραμικρός ψίθυρος, το παραμικρό τρίξιμο. Τότε που οι ανάσες κυριαρχούν μέσα σε πνιγηρά δωμάτια της πόλης και τα βλέμματα δεν κρύβονται. Τρέχουν εκστατικά κάτω από τις κίτρινες λάμπες των δρόμων.