Broken statues
Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι οι τροβαδούροι για την ευρωπαϊκή σκηνή των τελευταίων 90's και πρώτων 00's υπάρχουν μόνον στα κατάστιχα των λευκωμάτων, στις λεζάντες των αναμνηστικών φωτογραφικών albums της μουσικής ιστορίας και στην εύφορη φαντασία του κοινού. Και συνηθισμένοι όλοι μας από τις απανωτές εισαγωγές αμερικάνικων προτύπων λίγο έλειψε να ξεχάσουμε ότι η εξευγενισμένη φύση μας δεν θα αντικαταστήσει με κανέναν τρόπο στην συνείδησή της τις παριζιάνικες νύχτες ή μια βόλτα στο παζάρι της Portobello στο Λονδίνο με κάποιον κλαψιάρη cowboy του σωρού από αντίπερα. (Εκτός αν σε κάθε χτύπημα της κιθάρας του φέρνει στροβίλους από σκόνη της ερήμου της Arizona και μπόλικο bourbon. Αλλά είναι τόσο λίγοι αυτοί!!)
Ο Perry Blake από αυτήν την άποψη ήρθε να αποκαταστήσει το γόητρο και την χαμένη αξιοπρέπεια της ευρωπαϊκής τραγουδοποιϊας. Και μόνον στο ύφος της γραφής του, στην ερμηνευτική του τακτική, αλλά και στις ενορχηστρώσεις του με τα πλούσια έγχορδα, καταλαβαίνει κανείς την διαφορά. Συγκλίνω μάλιστα στην εκτίμηση ότι πέρα από οτιδήποτε καλώς κείμενο, η επιτυχία που γνωρίζει ο Perry Blake στους παριζιάνικους κύκλους (και γενικότερα στο γαλλόφωνο στοιχείο) είναι η καλύτερη ένδειξη για την κοσμοπολίτικη χροιά της μουσικής του.
Το 'Broken Statues' CD album δεν είναι καινούργιο, τουλάχιστον ως προς την συντριπτική πλειοψηφία του υλικού που περιέχει. Πρόκειται για μια ζωντανή ηχογράφηση, η οποία έρχεται να συμπληρώσει το χρονικό κενό μέχρι το νέο του studio album. Πέρα όμως από τις προφανείς προθέσεις πίσω από κυκλοφορίες τέτοιου είδους, θα πρέπει να τονίσουμε ότι το εδώ περιεχόμενο δεν είναι για απλή κατανάλωση, αλλά για κάτι ουσιαστικότερο. Και αυτό διότι η συμμετοχή του Perry Blake στο Festival Nuits Botanique των Βρυξελλών και η εμφάνισή του στο Cirque Royal στις 29/9/2000, από όπου και η εδώ έκδοση, έγινε με τρόπο ανανεωτικό και ριζικά διαφορετικό ως προς τα τυπικά ενός κονσέρτου. Μόνος στην σκηνή, με συνοδεία το πιάνο του συνεργάτη του Marco Sabiu και το εννιαμελές Ensemble Musiques Nouvelles δεν μπορούσε εκ των ενόντων να διατηρήσει τον παλιό χαρακτήρα του υλικού του, πέρα από τυχούσα θέληση ή όχι. Κράτησε μόνον την φωνή του, την έσπρωξε μόνη μπροστά από τα έγχορδα, την άφησε να παιανίζει σαν πληγωμένο πουλί, την ξεγύμνωσε για ένα φθινοπωρινό βράδυ και έστειλε την ποίησή της προς τα άστρα. Και ο δρόμος που διάλεξε ήταν ο απλούστερος, άρα και κοντύτερος, για αυτόν τον σκοπό.
Ο Perry Blake είναι μεγάλος συνθέτης, μεγάλος τραγουδιστής και πιθανότατα ένας από τους τελευταίους ρομαντικούς στα περίχωρά μας. Δεν ζει όμως σε αυταπάτες. Ασπάζεται μια μεγάλη αλήθεια που πολλοί αργούν να καταλάβουν : ότι είναι επικίνδυνο να ονειρεύεσαι όταν δεν ξέρεις μέχρι που τελειώνει η πραγματικότητα. Ίσως για αυτό το συμβάν που έχει καταγραφεί μέσα στο 'Broken Statues' και ο τρόπος που ο καλλιτέχνης διάλεξε να γίνει, αν και συχνά ονειρικό, έχει τόσο έντονα γήινο χρώμα. Αυτόφωτο και βαθιά πικρό, όπως πάμπολλες μικρές λεπτομέρειες της ζωή μας.
