Songs for someone
Απ’ ό,τι φαίνεται του Perry Blake του αρέσει να κλείνει σύντομους κύκλους. Έναν κάθε δύο δίσκους, στατιστικά. Οι δύο πρώτοι του (‘Perry Blake’ και ‘Still Life’) αποτέλεσαν τον πρώτο (ίσως εκεί μπορεί να προσμετρηθεί και το ζωντανά ηχογραφημένο ‘Broken Statues’, λόγω θεματολογίας).
Το νέο του, τέταρτο, άλμπουμ που παρουσιάζουμε σήμερα κλείνει ουσιαστικά ό,τι άρχισε με το προηγούμενο, το ‘California’. Βεβαίως, εκείνο ήταν εμπνευσμένο από ένα μέρος που ο Blake ονειρεύτηκε, αλλά δεν είχε πάει, και που παραδόξως του βγήκε (τότε) ως ένας αμιγώς πολύ pop και γυαλισμένος δίσκος. Περισσότερο φωτεινός του αναμενόμενου, έχασε λίγο άδοξα ένα σημαντικό μέρος της εσωτερικής του γοητείας.
Ξανά στατιστικά τώρα, σε καθέναν από τους παραπάνω κύκλους ο ένας δίσκος ήταν σημαντικότερος του άλλου. Και το ‘Songs For Someone’ είναι όντως περισσότερο ουσιαστικό του ‘California’, συνολικά.
Υπό κάποιες θεωρήσεις αυτός ο καινούργιος δίσκος του Perry Blake είναι και εντονότερα ιρλανδικός στη σκέψη και τη σύλληψη, έχοντας στοιχεία που είχαν αρχίσει να μετριάζονται μετά το ντεμπούτο του. Εξάλλου, προτίμησε καθοδόν της καριέρας του να επιστρέψει κοντά στη γενέτειρά του το Sligo, μια μικρή πόλη στη δυτική ακτή της Ιρλανδίας. Μολοντούτο, ο ίδιος και τα τραγούδια του δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τις ιστορίες για τα elves, ούτε με τύπους με κοκκινισμένες μύτες που τα κοπανάνε στον πάγκο κάποιας pub-μπυραρίας. Είναι απλώς ευγενικός, ποιητικός, ζεστός και ρομαντικός με τον ιρλανδέζικο τρόπο.
Ο ώριμος Perry Blake του ‘Songs For Someone’ είναι ένας απηυδισμένος crooner που θέλει να ξαναψάξει τις ρίζες του, τον ερωτισμό του, την παράδοση των τροβαδούρων, τη σχέση του με τον κλασικισμό των Frank Sinatra και Barry White, και τον βαθύτερο, άγνωστο εαυτό του. Η ερμηνεία του είναι όπως πάντα εύθραυστη, αξιοθαύμαστη και ενίοτε εντυπωσιακή, και η φωνή του σίγουρα μια από τις περισσότερο εκφραστικές σημερινές στην Ευρώπη.
Στα νέα του τραγούδια η γραφή του βρίσκεται δεμένη με αναθερμασμένες επιρροές, τόσο από τις folk/blues μπαλάντες, όσο και από τα σύγχρονα ηλεκτρονικά. Η κοσμοπολίτικη χροιά της είναι που κάνει τη διαφορά, ακόμα και σε tracks, όπως το single ‘Tropic Of Cancer’ (ή το ‘The End Of The Affair’), τα οποία λειτουργούν ως άμεσες γέφυρες με τον ήχο του ‘California’. Τα δύο άλμπουμ, εξάλλου, ηχογραφήθηκαν σχεδόν με το ίδιο team μουσικών.
Όμως, ο Perry Blake πρωτίστως είναι ένας ερμηνευτής και στιχουργός που κάνει την αυτοβιογραφική του έμπνευση σκέτη ποίηση. Αφοπλιστικός, ξεκινάει τη στιχομυθία του ως κεραυνός εν αιθρία με τους εναρκτήριους στίχους του ‘We Are Not Stars’: ‘I could kill a hundred times a day/just to find something that I would want to save/Don’t you know who owns the stars?’, βάζοντας στο καναβάτσο κάθε φιλόδοξα ατίθαση αντιγνωμία. Ποιος ας πούμε θα κλείσει τα αφτιά του σε ένα ερώτημα με νόημα, όπως αυτό στους στίχους του υπέροχου ‘We Couldn’t Decide’: ‘How long must lovers try?’ ή σε ένα άλλο, μιλώντας για τον χωρισμό, στο ‘Ava’: ‘Will good fortune make a path for you?’. Ο Perry Blake ξέρει πώς να γράφει μέσα απ’ τη ζωή, χωρίς να τη μπλέκει με τη φαντασία.
Το ‘Songs For Someone’ ηχογραφήθηκε με τη βοήθεια του μόνιμου πλέον συνεργάτη του Marco Sabiu, ανάμεσα στο Orchardleigh της Ιρλανδίας (στο δικό του home studio), στο Montpellier της Γαλλίας και στο Forli της Ιταλίας. Κάπως έτσι το αποτέλεσμα ξέφυγε λίγο από τη στενή παράδοση των τραγουδοποιών και απέκτησε αρκετή από τη διαχυτική ευρωπαϊκή φινέτσα που η pop του Blake ανέκαθεν έκρυβε μέσα της ως θεμελιώδες συστατικό της.
Αισθάνομαι ότι στη φετινή χρονιά δεν θα βρεθεί εύκολα άλλο άλμπουμ που να κερδίσει με το ύφος και τα τραγούδια του τον τίτλο του πιο comfortable pop εστέτ, όσο αυτό του Perry Blake. Έστω και αν τοιουτοτρόπως δεν αναδεικνύονται τα πάμπολλα χαρίσματα αυτών των δεκατριών τραγουδιών, ίσως αρκεί αν γραφεί μόνον πως στο παρόν ο Ιρλανδός τραγουδοποιός ολοκλήρωσε επιδεικτικά μερικές πολύ καλές ιδέες και έδωσε μια περισσότερο μελαγχολική συνέχεια στη χλιδή του ‘California’. Ρίχνοντας ολοκληρωτικά το συναισθηματικό του κόσμο στις νότες, τις μελωδίες, τα έντονα ρεφρέν, όπως όταν τον γνωρίσαμε.
Πολύ καλό album, που στην περιορισμένη του έκδοση συνοδεύεται με ένα promo extra cd με τέσσερα tracks από τους τρεις προηγούμενους δίσκους του για τη Naive, και ίσως το καλύτερό του από το πρώτο του. Συνιστάται.
