Still life
Tο "Still life" έχει την έκπληξη στο τσεπάκι του αφού ηχογραφείται με "συμβατικά" μόνο όργανα, και τα trip-hop κολπάκια και οι "λούπες" μένουν για λίγο (ή για πολύ;) στην άκρη! Φυσιολογικό μιας και το είδος περνάει κορεσμό και κρίση παράλληλα...
Ο Ross Cullum παραμένει στη θέση του, όπως και τα έγχορδα και η αισθητική. Τελικά αποδεικνύεται ότι και χωρίς την... τεχνολογία ο Perry το ίδιο καλά τα καταφέρνει. Στα φωνητικά μοιάζει πιο σίγουρος και τελικά πιο Perry Blake και λιγότερο κάτι άλλο. Οι κιθάρες που κερδίζουν μεγαλύτερο μερίδιο αυτή τη φορά κάνουν καλά, γλυκά και νοσταλγικά τη δουλειά τους. Μειώνεται ο αβάνταδόρικος ρομαντισμός (που όμως μας αρέσει, πως να το κάνουμε) και προτάσσεται η αγάπη σε ένα γενικό πλαίσιο εννοιών και συναισθημάτων.
Ο Blake αποδεικνύεται (και πάλι) μέγας εικονοκλάστης και αφηγητής, και ικανότατος να συνδέει πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις στον κοινό τελικό στόχο (ξέρετε τι εννοώ...).Ο φίλος σας που κάνει τραγούδια αυτά που του εκμυστηρεύεστε και ίσως όχι τόσο ο βιωματικός τραγουδοποιός. Όπως και να έχει, ακόμη δεκατρία τραγούδια για να πάρετε μαζί σας. Το ντουέτο με Francoise Hardy (war in France), είναι από μόνο του υπέροχο τραγούδι με ρομαντισμό που έρχεται κατ'ευθείαν από τον Ά παγκόσμιο και τα γραπτά του Ρεμάρκ. Το "If I let you out" ως τραγούδι σε ά ενικό σε κερδίζει με την πρώτη. Παντού έχει σπείρει δε παροτρύνσεις και συμπεράσματα, εικόνες και αναμνήσεις, που κάνουν το σκηνικό ξανά συννεφιασμένο και στην άκρη φωτεινό. Μπορεί πλέον να περιμέναμε κάτι τέτοιο και να μη μας πιάνει αξ απροόπτου, άλλα πιο σημαντικό είναι ότι όχι μόνο δε διαψεύδονται, μα αντίθετα εξυψώνονται και ανανεώνονται οι προσδοκίες.
Πλέον δεν υπάρχουν δικαιολογίες του τύπου "...μου ξέφυγε την πρώτη φορά". Ο Perry Blake χωρίς να έχει ανάγκη να βάλει κανένα στοίχημα, το κερδίζει άνετα. Ακόμη ένας προστίθεται στους πολύ αγαπημένους, σε αυτόυς με τους οποίους υπάρχει κάτι παραπάνω να σε δένει. Και ξανά από την αρχή τραγούδια για αγάπες και τα πλησίον αυτών, και δε βλέπω κανένα λόγο να ανησυχούμε. Άλλωστε όπως λέει και η συνέχεια του γνωστού τραγουδιού "...και με κάνεις να νιώθω ζωντανός".
