Fundamental
Καθώς στρώνομαι με καθυστέρηση αιώνων να γράψω μια διθυραμβική κριτική για το νέο (όχι και τόσο πια...) άλμπουμ των Pet Shop Boys, σκέφτομαι πως αν αναφέρω ότι εδώ και τόσα χρόνια τούτο το λατρεμένο βρετανικό ντούετο απλόχερα προσφέρει... elite pop σε φθηνά ακροατήρια, έχω βάσιμες ελπίδες να κερδίσω μια αναφορά στο site των Κόρε. Ύδρο. Και δεν αποφεύγω τον πειρασμό...Τι επειδή πρόλαβε ο Μπάμπης και έκλεψε τη δόξα;
Για πολλοστή φορά μες στο έτος μας την έφερε το γαμημένο το internet, μιας και έχοντας ακούσει καμιά εικοσαριά φορές το άλμπουμ με τον γνωστό παράνομο τρόπο, οδηγηθήκαμε άνευ αγωνίας και καρδιοχτυπιού στο δισκάδικο, το ψωνίσαμε και το ξεσκονίζουμε στο ράφι, καθώς συνεχίζουμε να κάνουμε ακροάσεις από το παράνομο υλικό. Αυτά είναι αδιάφορα όμως και μάλλον καταδεικνύουν την επιρροή του blogging στην διαδικτυακή κριτική δίσκων. Πάμε πιο κάτω...
Δεν ξέρω κατά πόσο πιστέψατε τα περί διθυραμβικής αναγέννησης των Pet Shop Boys με την (επιτέλους!) έλευση του Trevor Horn στην παραγωγική καρέκλα, καιρός όμως είναι να μάθετε να μην πιστεύετε ότι διαβάζετε προτού ακούσετε. Ότι σας ενόχλησε στο "Release" πριν τέσσερα χρονάκια και κράξατε για το εννιάρι, θα το βρείτε και εδώ ατόφιο (παρότι το εννιάρι θα μπει και πάλι, να εξηγούμαστε). Στίχος γλυκός και ανάλατος, μελωδίες για να ντύνουν τις ντεμί-μελό στιγμές σε ανυπόφορα μεσημεριανά sitcom και ο Neil Tennant σε μια ακόμη άκοπη προσπάθεια να αποδείξει ότι έχει παύσει ή έμμηνος του ρήση εδώ και αρκετά χρόνια. Απελθούσης της ρήσης, οι Pet Shop Boys δεν μας χαρίζουν και την πιο καλή τους στύση λοιπόν. Χαρίζουν όμως μία εκ των πιο cool. Πώς είναι όταν βάζεις να δεις τσόντα αμέσως μετά το πήδημα και μετατρέπεις την αυτοϊκανοποίηση σε αυθύπαρκτης αξίας συνήθεια που δεν οφείλεται σε καμία ανάγκη έκκρισης υγρών... Έτσι είναι και οι Pet Shop Boys του 2006. Απόλυτα προσωπική απόλαυση χωρίς το παραμικρό ίχνος ενοχής και χωρίς την ανάγκη εκτόνωσης πλέον!
Θα ξεκινήσω από τα συνήθη ξενέρωτα κομμάτια του δίσκου. Και δη το πιο ξενέρωτο, το οποίο ασφαλώς δεν είναι άλλο από το "Casanova In Hell", όπου μια ανεξήγητα κομπλεξική θεώρηση των πραγμάτων μας αναγκάζει να παρακολουθούμε τον θρυλικό εραστή ως... δήθεν ανίκανο, που ηθελημένα πλάθει αντίστροφα την ιστορία του για να ρεφάρει. Μουσικά δε το κομμάτι είναι σαν να μην ξεκινάει ποτέ... έχει και κάτι μισοπεθαμένα strings που σε κάνουν να ανησυχείς υπερβολικά. Υπάρχει και το "Numb", που είναι μια drama pop μπαλάντα, που θα βαριέσαι να ακούς πάντα. Ας το έλεγε η Ανέτ Αρντάν στη Eurovision μπας και βλέπαμε και κανένα έξτρα στήθος στα τελικά.
Και κάπου εδώ σώθηκαν τα άσχημα νέα και πάμε στα καλά. Με συγκίνηση ανακηρύσσω το "Integral" ως το καλύτερο pure pop κομμάτι του 2006 (μαζί με τη διασκευή της Ταμτα, εννοείται πως δεν ξεχνώ) αλλά και ως ένα από τα καλύτερα κομμάτια των Πετς ever! Γιουρομπιτάτο κράξιμο στους εργατικούς, τον Τόνυ και τα ρέστα, με σούπερ ρεφρέν-μαζορέτας, με ορθές μνήμες από Frankie Goes To Hollywood και δε συμμαζεύεται. Και είναι και το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ. Από κοντά και το "Psychological", που είναι το εναρκτήριο. Μπορεί να μην είναι τόσο θριαμβευτικό βέβαια, θα ικανοποιήσει όμως και τον πιο απαιτητικό οπαδό, που λεν και στις διαφημίσεις. Σαν το "Integral" όμως δεν έχει! Το άλμπουμ πάντως είναι φουλαρισμένο από πολιτική, κοινωνικό προβληματισμό και διάθεση να τα ψάλλει στους ηγέτες γενικά... Από ερωτόλογα πάσχει κάπως!
Το "Ι'm with stupid" παρότι θα εξοργίσει τους πιστούς οπαδούς των Chumbawamba, που μας τα είπαν αυτά προ ετών, καθοδηγεί ομοίως το "Fundamental" στην ορθή dance-pop μανιέρα που όλοι αναζητάμε για να είμαστε ευτυχισμένοι. Το δε "Σόδομα και Γόμορα Σώου" αποδεικνύει ότι σούπερ άβυσσος είναι η ψυχή του καλλιτέχνη. Προλογίζει ένας τύπος που ούτε για κονφερασιέ σε κωλάδικο δεν θα ήταν ικανός, και ακολουθούν απολαυστικά ισόποσες δόσεις από teeny pop στιχουργία που κάνει τους Aqua να ακούγονται ποιητικοί και light pop εμβατήρια που κάνουν τους Erasure να ακούγονται επιθετικοί. Αφήνω ασχολίαστο το ότι το "Minimal" παραπέμπει ευθαρσώς ηχητικά στο περιοδεύων γηραλέο τσίρκο των New Order και προσκυνώ το "Luna Park" ως το πραγματικά σκοτεινό και παρεξηγήσιμα δυσπρόσιτο anthem, που θα λατρέψεις μονάχα εσύ, ο πραγματικός οπαδός των PSB, που με διαβάζεις τώρα.
Εγώ πάντως είχα βάλει εννιά, τώρα αν ο Μπάμπης το μείωσε στην πορεία στα πλαίσια της βασιλευόμενης δημοκρατίας που αναγνωρίζεται από την ιδρυτική πράξη του Mic... δεν θα έλεγα ότι έχει και τόσο άδικο.
