Bestial Burden

Όσο και αν ακούγεται σεξιστικό, δεν ξέρω, δα, και τόσες πολλές γκόμενες που να έχουν μεταλάβει πραγματικά την ουσία του rock 'n' roll, του ποδοσφαίρου και της μπύρας, ως αναντίρρητα μέρη μίας τουλάχιστον ικανοποιητικής ζωής. Συνεπώς, ακόμη λιγότερες πρέπει να είναι εκείνες που παρότι τα κατανόησαν πλήρως όλα τα παραπάνω, είχαν την νοητική παρρησία να τα φτύσουν κατάμουτρα και να πορευτούν στο εξής έχοντας βάλει σκοπό ζωής να τα εκφυλίσουν μέχρι εκεί που δεν πάει. Και επειδή δεν ξέρω από ποδόσφαιρο, ενώ απλώς πίνω μπύρες και τίποτε περισσότερο, θα περιοριστώ στα του rock 'n' roll, που ως γνωστόν μπορεί να τα κάνει κτήμα (τα) του ο καθένας, χωρίς να κουβαλάει και πολύ μυαλό. Αλλιώς θα μιλούσαμε για jazz.

Η Pharmakon για μία ακόμη φορά αποτυγχάνει παταγωδώς στο να δημιουργήσει αποκρουστική μουσική. Δοκιμάζει τα όρια των ακροατών της, και κάθε φορά αυτοί αποδεικνύονται χαλκέντεροι. Τεστάρει την ανοχή τους στην επανάληψη και αυτοί από απέναντι ζητάνε κι άλλο. Κάνει πως ξερνάει στο μικρόφωνο, αλλά από τη στιγμή που τίποτε πράσινο και αηδιαστικό δεν κρέμεται από το στόμα της, αναγορεύουν τη στιγμή σε γνήσια εξωτερίκευση πρωτόγονων ενστίκτων. Διαπομπεύει τον καλύτερο βήχα ενώπιον μικροφώνου, που ακούστηκε ποτέ εκτός μιας μικροκοινότητας γιαπωνέζων πειραματιστών με διουρητικά βίτσια, και κανείς δεν βγάζει να της δώσει ένα σιρόπι. Όλοι χειροκροτούν. Όλοι χειροκροτούμε για την ακρίβεια.

Επιχειρεί με φιλότιμο να καταστρέψει το rock 'n' roll και αυτό την εκδικείται εμφανιζόμενο νεκρό από αιώνες. Συνεπώς τίποτε δεν το αγγίζει και τίποτε δεν το σαπίζει πιο βαθιά. Προκαλεί το airplay των υποψιασμένων με τραγούδια (χωρίς εισαγωγικά) όπως το Autoimmune και το μόνο που καταφέρνει είναι να υπενθυμίσει ότι δεν ήταν οι Throbbing Gristle μπροστά από την εποχή τους, αλλά κάθε εποχή χρόνια πίσω από αυτούς. Διασκευάζει Nancy Sinatra, χωρίς να ενοχληθεί η μέση σεξουαλικότητα του κάθε τυχάρπαστου, που θα βρεθεί από κάτω την ώρα που η ηχογράφηση αναπόφευκτα θα καταρρέει. Προφανώς και δεν ξυπνάει στο τέλος του δίσκου της για να αντιληφθεί ότι πυροβολεί ένα σάπιο πτώμα και τζάμπα χάνει τις σφαίρες της, αλλά κάτι πρέπει να βρούμε να γράψουμε και εμείς για να πιάσουμε έστω και στο ελάχιστο την αισθηματική αγωγή στην οποία υποβάλλει τους νευρικούς της ιστούς μέχρι να φτάσει σε ένα τέτοιο αποτέλεσμα, ερχόμενη μάλιστα από κάτι που θα μπορούσε να περιγραφεί και ως δικός της παρολίγον φυσικός θάνατος. Χωρίς εισαγωγικά και πάλι.

Αν συνεχίσει έτσι, αν δεν κάψει το λαρύγγι και το μυαλό της, αν ο γκόμενος της της φέρεται εντάξει και στην τελική αν δεν πεθάνει με τον τρόπο που πέθαναν κατά σειρά εμφανίσεως η Cat Power και η Zola Jesus, αυτή εδώ η τύπισσα σε δέκα χρόνια από τώρα θα είναι ό,τι καλύτερο συνέβη στο rock 'n' roll μετά την Nicο και την Polly Harvey, χωρίς να χρειαστεί να υποστούμε το στενάχωρο πέρασμα της Patti Smith. Ας την ευχαριστήσουμε προκαταβολικά λοιπόν.