The fifth release from Matador

(Η «πέμπτη κυκλοφορία για τη Matador» βρίσκει τους Pizzicato 5 για μια ακόμη φορά μια κλάση παραπάνω από κάθε Ευρωπαίο και Ασιάτη μαθητή τους. Τώρα που οι άλλοι ανακαλύπτουν τις μποσσανόβες, αυτοί περνάνε στο lounge progressive rock και ανεβάζουν την ένταση των ενισχυτών... στις κιθάρες!)

Δέκα χρόνια πριν, η μουσική των Pizzicato 5 ακουγόταν στην κυριολεξία... εκτός κόσμου. Σαν ένα γιαπωνέζικο αστείο. Σαν μια χωρίς λόγο μελέτη στην εξέλιξη της έννοιας του «μοντέρνου» τις πέντε τελευταίες δεκαετίες, σαν μια τεχνητή παραλία στο κέντρο του Πεκίνου, με το προνόμιο του να μπορείς να την επισκέπτεσαι 365 μέρες το χρόνο. Ήταν τότε που ήρθε στο γκρουπ η υπέροχη Maki Nomiya και έδωσε πνοή στο αξέχαστο 'Lovers Rock' single. Εφτά χρόνια μετά τις υπογραφές με τη Matador, οι Pizzicato 5 είναι ένα από τα επιδραστικότερα music acts της δεκαετίας του 90 και οι δίσκοι τους συνεχίζουν να μοιάζουν με υποσχόμενα ντεμπούτα!

Τα περισσότερα από τα δεκατέσσερα τραγούδια του 'The fifth release from Matador' τα βρίσκουμε ένα χρόνο πριν στο Piizicato Five ™ lp, ενώ από το τυπικά προηγούμενο "Playboy & Playgirl" έχουν μεσολαβήσει ένα σωρό «περίεργες» κυκλοφορίες. Το παρόν λοιπόν μπορούμε να το θεωρήσουμε μέρος της «κανονικής» δισκογραφίας τους, και μάλιστα από τα καλύτερα δείγματα αυτής. Η σκέψη «κάπου το έχω ξανακούσει αυτό» κυριαρχεί πάντα στη διάρκεια των ακροάσεων των δίσκων τους, αυτή τη φορά όμως επιστρέφει η απόλαυση σε... μεγάλες ποσότητες.
Ο 20ος αιώνας τελείωσε και οι πέντε πιτσικάτοι στην κυριολεξία τον λάτρεψαν και ρούφηξαν ως το μεδούλι τον πολιτισμό που αυτός παρήγαγε, φτάνοντας -όσο λίγοι- πολύ κοντά στο να πιάσουν το νόημά του. Δικαιούνται λοιπόν και να μελαγχολήσουν για το τέλος αυτό. Έρχονται στη «δική» τους Ευρώπη και βγαίνουν μια σειρά «απεγνωσμένες» φωτογραφίες σε άγνωστα σημεία της Ρώμης (η spaghetti pop στο 'Roma' ενδείκνυται για να τρέχουν πέρα δώθε στα στούντιο της Cinecitta οι Βέγγοι του ιταλικού σινεμά). Ξεκινάν να χορεύουν πλάι στην πισίνα γαλλικών ξενοδοχείων στα 50ς και καταλήγουν σε λεϊζεράτα dancefloor του επόμενου αιώνα (το 'Darlin' of a discoteque' συναντάει έξι εφτά dance κουλτούρες σε ένα εφτάλεπτο, μέχρι το τελικό house ξέσπασμα). Ξαφνικά τρελαίνονται και βαράνε κάτι loud fi κιθάρες σαν σε κουρασμένο art rock group (όπως Queen) των 80ς ('Loudland') Αναπολούν ήδη τον προηγούμενο αιώνα και επισημαίνουν τις πραγματικά σημαντικές προσφορές του (D.J.s, fast food, ρούχα, τηλεόραση και μίνι φούστες θέλει το '20th century girl'). Οι ρομαντικές τους στιγμές συνεχίζουν να μην περιέχουν ίχνος δράματος, πλέουν μονάχα στην αφέλεια των πνευστών, κλέβουν γοητεία από τα βαλσάκια για να καταπολεμήσουν τα προβλήματα αυτών που λάτρεψαν τις μεγαλουπόλεις ('Room service').
Ο αστικός κορεσμός έχω την αίσθηση ότι έχει παρά-προχωρήσει στην Ιαπωνία. Ο πολιτισμός φαίνεται να έχει ήδη κάνει δέκα κύκλους εκεί πέρα, τα revival πρέπει να σκάνε μύτη πλέον με μηνιαία περιοδικότητα. Μπερδεύεσαι παρακολουθώντας τα πράγματα να περιστρέφονται γύρω σου. Χάνεσαι με τον τρόπο που νιώθεις χαμένος σε έναν δίσκο των Pizzicato 5. Το μόνο συγκρότημα με ενεργό συμμετοχή στη σημειολογική καταγραφή των πραγμάτων που επηρεάζουν τη ζωή μας και με την ικανότητα να τελειοποιεί τη γοητεία της καθημερινής μας ευτέλειας. Προτιμήστε τους και πάλι!