Uh huh her

(Για πρώτη φορά στη δημοσιότητα, ο πόλεμος, η ειρωνεία και οι τρικλοποδιές που δέχεται από τον άλλο του εαυτό ένας ταπεινός γραφιάς στην προσπάθεια εκτέλεσης του λειτουργήματός του).

Μπ2: Βρήκες πάλι κανένα τίτλο να ξεχειλώσεις στα μέτρα σου ή θα το αποφύγεις;
Μπ1: Έχω ένα Bowie κι ένα Buckley. I'm a PJ, I am what I play και Sketches for my sweetheart the punk αλλά δεν είμαι σίγουρος.

Μπ2: Μπορείς και καλύτερα. Και πως θα το αρχίσεις;
Μπ1: Βρήκα την ιδέα του αιώνα. Ως υπερασπιστής της στο ροκ δικαστήριο. Άκου. Ευχαριστώ κύριε πρόεδρε για την ευκαιρία να απαντήσω στις κατηγορίες που έχουν εκτοξεύσει διάφοροι κακόβουλοι κατά της καλλιτέχνιδας. Αρχίζω. Ειπώθηκε ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει εξελίξει το στυλ της, δεν έχει αλλάξει από τον πρώτο μέχρι τον έβδομο δίσκο. Θα απαντήσω με ένα παράδειγμα που όσοι χειρίζονται υπολογιστές θα κατανοήσουν. Όλοι έχουμε κάποιο πρόγραμμα που προτιμάμε και προμηθευόμαστε τις νέες του εκδόσεις με τις μικρές βελτιώσεις που όμως κάνουν τη ζωή μας καλύτερη. Το 'Dry' ήταν σοκ για όσους το άκουσαν. Σε κάθε επόμενο δίσκο η PJ μπορεί να μην άλλαζε στυλ και ρότα, πρόσθετε όμως και αφαιρούσε, πράγμα που διαπιστώνεις ακούγοντας τον πρώτο με τον τελευταίο δίσκο παράλληλα. Η βελτίωσή της στο συνθετικό, εκτελεστικό, ερμηνευτικό τομέα είναι καραμπινάτη.

Μπ2: Πω πω... Μόνο ο Ντέμης είναι πιο ντεφορμέ από σένα. Για προχώρα το να δω που θα το πας.
Μπ1: Την κατηγορούν ότι είναι ψώνιο με τις φωτογραφήσεις παρόλο που είναι πολύ άσχημη. Ουδέν αναληθέστερον. Είναι κούκλα, μόνο που δεν έχει την ρηχή ομορφιά των μοντέλων αλλά την κλασική ομορφιά μιας Patti Smith, μιας Charlotte Rampling, μιας Έλενας Ναθαναήλ!

Μπ2: Φρόντισε πρώτα να μοιράσεις μαντηλάκια στους ενόρκους.
Μπ1: Καλά λέγε εσύ. Την κατηγορούν κύριε πρόεδρε ότι ακολουθεί μια μανιέρα, γράφει κομμάτια τέτοια που να ξεσηκώνουν τους νέους στις συναυλίες και ότι φοβάται πως αν τολμήσει κάτι διαφορετικό θα τους χάσει. Και απαντώ. Ναι, λαμβάνει υπ'όψη της τα live, είναι μέρος του ονείρου της, ας το πούμε ροκ, ούτε αμερικάνικο, ούτε βρετανικό, να παίξει σε όλους τους Λυκαβηττούς του κόσμου και να προσφέρει στο κοινό της δυνατές, αξέχαστες στιγμές. Και έχει τολμήσει και διαφορετικά, μέχρι και ηλεκτρονικά κομμάτια.

Μπ2: Αν ήμουν η PJ θα σε είχα απολύσει στη στιγμή και θα έψαχνα άλλον για υπεράσπιση. Δοκίμασε να γράψεις θέατρο, μπορεί να τα πας καλύτερα. Θεατρικό για τον Χάρη Ρώμα εννοώ.
Μπ1: Άλλη κατηγορία: Δε λένε τίποτα οι στίχοι της. Να το δεχτώ ότι δεν είναι ποίηση. Αλλά η τρομερή της μουσική, το πάθος στην εκφορά τους (δεν είναι τι λέει, αλλά πως το λέει) και η τιτάνια προσωπικότητά της υπερκαλύπτουν αυτό το, ας το πούμε, έλλειμμα. Το shame is the shadow of love δε σας αρέσει σαν στίχος;

Μπ2: Παράτα το, χάλια είναι. Αδιέξοδο. Στο τέλος θα πεις ότι την κατηγόρησαν και για μαϊντανό. Ξεκίνα απ'την αρχή.
Μπ1: Να ξεκινήσω λέγοντας ότι στην Ελλάδα εγώ πρώτος έγραψα γι'αυτήν στο Γδούπο με το που είδα το πρώτο της clip στο MTV;

Μπ2: Ναι, και να μην ξεχάσεις να απαιτήσεις να σε παρασημοφορήσει το fan club της και να μπει η προτομή σου στα γραφεία της εταιρείας της... Γράψε κάτι σοβαρό για το δίσκο, όπως κάνουν όλοι.
Μπ1: Δε θέλω να είμαι σοβαρός, θέλω να είμαι κλόουν (όχι πάντως ο Rambozo). Αλλά αφού με προτιμάς βαρετό... Τέλη της δεκαετίας του ογδόντα στην αγγλική επαρχία. Η υπενθύμιση του γραφικού no future μόνο μειδίαμα προκαλούσε. Τα eighties κύλησαν μέσα σε μια μπλαζέ νωθρότητα οδηγώντας τη μουσική στο αδιαμφισβήτητο ναδίρ της. Θυμάται κανείς ένα σοβαρό έργο του 1988 ή του 1989; Σ'αυτό το περιβάλλον που της έλαχε, ακούει/υπακούει στο βροντερό κάλεσμα του πεπρωμένου της μια έφηβη που αργότερα προκαλεί δηλώντας άγνοια για την προσφορά της Patti Smith. Μια δύσκολη πενταετία ανάμεσα σε ατάλαντους και μη ήταν ο Γολγοθάς της, το τίμημα που όφειλε να πληρώσει πριν της δοθεί η δυνατότητα να ρίξει την too pure βόμβα της στη μουσική βιομηχανία. Όπως όλα τα ταλέντα που ήρθαν για να μείνουν δεν προετοιμάστηκε σε κανένα εταιρειακό φυτώριο. Όπως όλα τα ταλέντα που έχουν ισόβια διάρκεια, το σπαθί της ήταν είναι και θα είναι η μεγάλη της τέχνη. Πριν απ'αυτήν ποια κάλυπτε αυτό το κενό, η Suzanne Vega;

Μπ2: Αν τα έλεγες αυτά στο Γεωργίου θα σ'έκοβε λέγοντας πως είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα και να μην επαναλαμβανόμαστε...
Μπ1: Θα τα πάρω απ'την αρχή. Θα μιλήσω για τις τραγουδάρες του 'Dry', το ψυχοβόρο 'Rid of me', το αριστούργημα που ακολούθησε, αχχ send your love to meee, τα αδύνατα άλμπουμ που ακολούθησαν...

Μπ2: Ο Γεωργίου σε γυρεύει...
Μπ1: Τότε θα αφήσω τις εισαγωγές και θα στήσω την ενδεκάδα του νέου δίσκου.
1. 'Α χα, αυτή' θα το λέγαμε εμείς κάπως υποτιμητικά.
2. Στον πάτο του ..κουτιού γράφει: Let me tell you about my brief history. Στη δεύτερη σελίδα all that matters is my voice and my story. Self portrait photos through the years κοσμούν το ακορντεόν εξώφυλλο.
3. Όλα τα όργανα παίχτηκαν από την ίδια εκτός απ'τα ντραμς και μερικά backing vocals.
4. Με το 'Uh huh her' η Polly γυρίζει την πλάτη στο mainstream. Τέρμα τα τραγούδια - λουστρίνια. Καλωσήρθες πίσω άσωτη κόρη.
5. Ο δίσκος είναι μελαγχολικός, (even pollyjeanharveys get the blues) σα να γράφτηκε μέσα σε ερωτική απογοήτευση (ο Gallo φταίει λένε οι κατίνες). "Yποσχέσεις, υποσχέσεις, νοιώθω καμένη, μου δίδαξες ένα μάθημα που δεν ήθελα να διδαχθώ... Θα μαζέψω τα κομμάτια και θα συνεχίσω κάπως..." τραγουδάει στο 'The darker days of me & him". Φαντασία ή πραγματικότητα;
6. Το οποίο 'darker days' το βρίσκει λίγο βαρύ, γιαυτό ηχογράφησε τους γλάρους έξω απ'το σπίτι της και τους έβαλε για εισαγωγή στο δράμα.
7. Αντίθετα με πολλούς δίσκους που έχουν την ίδια ενορχήστρωση σ'όλα τα κομμάτια, στο UHH έχουμε αρκετές διαφοροποιήσεις. Και μια αίσθηση ότι σ'έχει καλέσει στο δωμάτιό της και σου παίζει κομμάτια από διάφορα demo της. Μ'αρέσει.
8. Το κομμάτι-θυρωρός για τη ζωή και τον μεταφορικό θάνατο ενός φαρμακόγλωσσου είναι ο πρώτος σκόρερ. Κι αυτά τα ακόρντα, πως έχεις την εντύπωση πως μόνο απ'αυτήν τα ακούς;
9. 'Shame'. Χωρίς πρόβα, χωρίς σημειώσεις, πήρες την κιθάρα, πάτησες το rec, οι στίχοι και η μελωδία πλημμύρισαν το χώρο. Έτσι δεν έγινε Polly;
10. 'The desperate kingdom of love' ο MVT του δίσκου. Most valuable title.
11. O Vincent Gallo της είπε πως το "The end" είναι το κομμάτι της που αγαπάει περισσότερο. Παλιοκαζανόβα! Του το αφιερώνει.

Μπ2: Παράτα το και πέσε για ύπνο. Άκουσε το cd καμιά εικοσαριά φορές ακόμα και ξαναπροσπάθησε αύριο.
Μπ1: Εντάξει, αλλά φρόντισε να απουσιάζεις. Παίζονται τόσες καλές ταινίες αυτή την περίοδο.
pjharvey.net