Sleeping with ghosts
Ως άμεσο ακόλουθο της επιτυχίας, είναι μοιραίο πλέον κάθε καινούργιο album των Placebo να είναι από μόνο του ένα σημαίνον γεγονός. Τώρα τι είδους βαρύτητα μπορεί να έχει κάτι τέτοιο όταν κατά κανόνα προβάλλει και προβάλλεται σε μερικά πολύ καλά τραγούδια (που δεν περιορίζονται κατ' ανάγκη στα πετυχημένα singles) και στον hype μοντερνισμό, είναι άλλο θέμα, το οποίο εντούτοις δεν απέκλεισε το 'Without You I' m Nothing' από το να γίνει κάτι εξέχον των καιρών μας και των εσωτερικών τους αμφιταλαντεύσεων.
Το ίδιο συμβαίνει εν ολίγοις και με το 'Sleeping With Ghosts', το οποίο δεν σταματά την φθίνουσα πορεία του 'Black Market Music'. Υποθέτω πως ακόμα και οι fans τους θα προβληματιστούν με όσα συμβαίνουν εδώ. Βεβαίως, ο Brian Molko συνεχίζει το ταξίδι-περιήγησή του στα neon φώτα των pop tunes της νέας χιλιετηρίδας - ούτε απόλυτα ίδιος, ούτε τελείως άλλος. Ωστόσο η εκκεντρικότητά του (αντλούμενη από τα ινδάλματά του, όπως απαθανατίστηκαν στην ταινία 'Velvet Goldmine' του Todd Haynes), αυτή που κάποτε δεν δίστασε να τονίζει απανταχού την θηλυπρεπή σεξουαλικότητά του, αντιμαχόμενη της λογικοκρατούμενης, τώρα φαίνεται να έχει χάσει σε δύναμη, πρωτοτυπία και υποκριτική. Και είναι φανερό πως πίσω από την προσεγμένη παραγωγή του Jim Abiss (DJ Shadow, The Music, UNKLE) υπάρχει απλήρωτο κενό.
Να γράψω ότι ξεχωρίζουν δύο λαμπρές συνθέσεις, το ομότιτλο τραγούδι και ιδίως το 'Protect Me From What I Want', από τα καλύτερά τους μέχρι σήμερα. Ευελπιστώ να καλλιεργήσουν περισσότερο και την λυρικότερη κατεύθυνση που ανοίγει το 'Centrefolds', η οποία δένει πολύ καλά με τους χρωματισμούς της φωνής του Brian Molko και που στο παρόν αν και ενδιαφέρουσα είναι ακόμα λίγο άγουρη. Επίσης, ειδικότερα για τα live, θα λειτουργήσει άψογα το σύντομο εναρκτήριο 'Bulletproof Cupid', το οποίο παρεπιπτόντως αφήνεται χωρίς στίχους.
Από εκεί και πέρα η deja-vu αίσθηση ότι παρακολουθούμε με το ζόρι παλιότερα σκιτσάκια σε νέα επανάληψη είναι τόσο έντονη που ξεπερνά το λεπτότατο όριο της ανεκτής διακριτικότητας (προς τι άραγε;). Το 'The Bitter End' είναι όντως το ιδανικότερο για πρώτο single, ένα τρίλεπτο pop τραγούδι με ρυθμό και νευρικότητα, τυπικό Placebo. Μαζί με μερικά ακόμη θα πετύχουν σίγουρα στο ραδιόφωνο ('This Picture', 'English Summer Rain'), χωρίς όμως να αντιπροσωπεύουν τελικώς τη μέση γεύση της περιεχόμενης δωδεκάδας. Εντούτοις, πολύ αμφιβάλλω αν σταθούν οπουδήποτε αλλού, καθότι φτωχά και τριγύρω του μετρίου.
Πήραμε την απάντησή μας λοιπόν για το πόσο αντέχουν οι αντεστραμμένες, τόσο ηθικές όσο και αισθητικές, αξίες, όταν η ίδια η δημοτικότητά τους τις κάνει παρανάλωμα. Οι Placebo καίγονται από την πρόωρη ικανότητά τους να δώσουν την κορυφαία τους δουλειά μόλις με το δεύτερό τους album το 1998. Στο 'Sleeping With Ghosts' δείχνουν να θέλουν να πειραματιστούν περισσότερο, κυρίως με τα του studio. Ανεπιτυχώς. Συνάμα, ο Brian Molko πληρώνει το ότι είναι ένας ιδιοσυγκρασιακός pop star, ένας ηθοποιός, μια ''μαριονέτα'' που συνειδητοποίησε πολύ νωρίς τα νήματα που της δίνουν κίνηση και έκτοτε πασχίζει να ελευθερωθεί από αυτά. Και που ποτέ του δεν θα καταλάβει αν βρίσκεται ή όχι στο κατώφλι της παρακμής. Είναι η εξυπνάδα και η διαύγειά του που, ούσες ανεπτυγμένες, θα τον κρατούν ακριβώς στο χείλος, όπως τώρα. Για πόσο, κανείς δεν ξέρει. Όλοι όμως ενδόμυχα παραδεχόμαστε πως κάτι τύποι σαν και αυτόν εμπαίζουν και συγχρόνως συντηρούν ολόκληρο το σύστημα. Έστω και αποδυναμωμένοι.
