Split

Στα ακόλουθα θα βρείτε κομμάτια της ιστορίας ενός (ακόμη) Έλληνα δημιουργού σε ξένη μητρόπολη. Όπως και κάποια σημεία που 'χουν περίσσεια ενδιαφέροντος απ' τον πρώτο του μεγάλο δίσκο - πολλά σαν διαπιστώσεις με προεκτάσεις παρά σαν συμπτώσεις.

Ο Βασίλης Μοσχάς κατάγεται απ' την Θεσσαλονίκη. Όμως τα τελευταία οκτώ χρόνια ζει κι εργάζεται στο Λονδίνο. Γράφει και μουσική. Την υπογράφει ως Polygrains και σε κάθε σκαλοπάτι της βρίσκεται στο κέντρο ο ίδιος. Συνθέτει, αποδίδει, τραγουδά, κάνει παραγωγή, εκδίδει μόνος του. Λες και προσπαθεί με ρομαντισμό να μείνει αμόλυντος απ' την κυρίαρχη κουλτούρα. Ίσως και να το κάνει, την καταλαβαίνεις πιο έντονα την κυρίαρχη κουλτούρα αν μένεις κοντύτερα στις πηγές της. Κι είναι αυτή ακριβώς η επιμονή που στο τέλος παίζει τη σημασία της και παρουσιάζει μια συνολικά άλλη προοπτική για εδώ.

Δεν φτάνει να ξεσκονίσουμε για άλλη μια φορά τα πεπραγμένα των μονοφωνικών Casio ή να προσθέσουμε σ' αυτά και μερικά πιο κατοπινά απ' τα αναλογικά Alesis Micron αν θέλουμε να μιλήσουμε στις μέρες μας περί synth pop. Θα αφήσουμε κενά. Οι περισσότερες σύγχρονες ιστορίες για το εν λόγω θέμα δυστυχώς λένε τα ίδια πράγματα, τα οποία είναι κοντά πλέον στο να μην λένε τίποτα. Άρα; Μας χρειάζονται νέες μεταπλάσεις. Κατά προτίμηση αποδομημένης λογικής.

Σαν σύγχρονος κρούνερ επομένως σε μια περίοδο όπου τα πάντα είναι ριάλιτι (ή τείνουν να είναι) και το μυαλό υπνωτισμένο, ο Polygrains αισθάνθηκε πως μια φθαρμένη μουσική αισθητική ήταν συγχρόνως ευκαιρία για καινούργιες δραματικές παραστάσεις, τις δικές του. Επί 33' που τρέχει ο δίσκος του, αιχμή της εγκεφαλικής synth pop του τίθεται το φαλτσέτο του, με τον παλιό τρόπο που τέθηκαν έτσι όλα τα καλής χροιάς φαλτσέτο ως τα σήμερα, και με την επέκταση αυτού που παρέχουν οι λούπες φωνής.

Ως αντίβαρο της καμουφλαρισμένης μελανότητάς τους, πηγάζει κάτι κομψό από τούτα τα τραγούδια. Αναντίρρητα, όπως συνέβαινε με του Marc Almond ή του Paul Haig κάποτε. Επίσης, υπάρχει ένας επιτρεπτός βαθμός απώθησης της πραγματικότητας που αρχίζει από το εξώφυλλο κι ύστερα περνάει στο περιεχόμενο του άλμπουμ. Γίνεται εσκεμμένα, αλλά γίνεται καλώς και κρατώντας τη λεπτή εκείνη ισορροπία ώστε να μπορούμε να αποκαλέσουμε το παρόν υλικό μοντέρνο.

Στο "Split" η μουσική παιδεία του δημιουργού του δηλώνεται χωρίς εντούτοις να ξεθαρρεύει και χωρίς να υπερισχύει. Τα όποια προβλήματα είναι άλλα, πως δεν υπήρξε η λαμπερή ιδέα για έστω ένα τραγούδι που θα συνέτριβε με ευκολία τις λέξεις και θα έκανε τη διαφορά. Ξεχωρίζουν φυσικά τα "Ifs", "Grime", "Mirage", κομμάτια σπουδαία που κάθε τους ψήγμα έχει λόγο ύπαρξης κι ακρίβεια αλλά ξεχωρίζουν αυτοδίκαια, δεν περιέχουν τα στοιχεία που απαιτούνται για να αντισταθούν επιτυχώς στο πρόσκαιρο και στο εφήμερο του χρόνου. Κάτι που μετά το τρίτο τρακ φαίνεται περισσότερο.

Δεν είναι απαραίτητο ο οποιοσδήποτε ακροατής του παρόντος cd να αναζητήσει λεπτομερέστατη τεκμηρίωση καθενός απ' τα προαναφερθέντα. Τα πράγματα με τους δίσκους λειτουργούν επί τη βάση τους και συμπυκνώνονται στο πόσο καλοί είναι (με συγκριτικά μεγέθη) και βεβαίως αν συστήνονται. Εξάλλου, όλοι γνωρίζουμε το "περί ορέξεως".

Είμαστε της γνώμης λοιπόν ότι πρόκειται για ιδιαίτερο ντεμπούτο, περιορισμένης εμβέλειας ωστόσο και κατά συνέπεια περιορισμένου κοινού. Και σαν τέτοιο, το "Split" δικαιούται την ευκαιρία της ουσιαστικής ακρόασης κι ασφαλώς το να μαθευτεί η ύπαρξή του κει έξω, έστω κι αν επί του πρακτέου έχει να επιδείξει μια έκδοση περιορισμένη σε μόλις εκατό φυσικές κόπιες. Δηλαδή, μ' άλλα λόγια, δικαιούται τουλάχιστον την έμφαση. Σας ακούγεται κάπως λίγο αυτό; Εμάς δεν μας ακούγεται καθόλου, όπως ήδη φάνηκε, και θα φανεί ξανά και στο πληθωρικό οκτώ (βαθμό τον οποίο στο ακροζύγισμά του ο δίσκος όντως δεν κερδίζει).