Poni Hoax

Με τον Μπάμπη Αργυρίου να εκπληρώνει πλέον άψογα στο "εξώφυλλο" του Mic το όνειρο των παλιών και θρυλικών δασκάλων της δημοσιογραφίας (= "γράψε-όσα-πιο-λίγα-και-περιεκτικά-μπορείς") και να σας εξηγεί ορθά, κοφτά και ολοκληρωμένα ποια είναι τα καλά άλμπουμ της εβδομάδας... τι μένει σε εμάς τους κοινούς θνητούς άλλο να πούμε; Παρεκτός του να φροντίσουμε τη διαιώνιση της βάσης δεδομένων του mic και ασφαλώς να υμνήσουμε τις εμμονές μας. Σιγά μην αφήναμε την περίπτωση των Poni Hoax λοιπόν σε μια παράγραφο και μόνο...

Καθότι οι τύποι λιντσάρουν, παίρνουν κεφάλια, γκρεμίζουν κτίρια... και άλλα τόσα βερμπαλιστικά θα μπορούσα να επιστρατεύσω για να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι μιλάμε για ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που ακούσαμε φέτος (και ας πρόκειται όντως για φωτοκόπια ολκής...). Επίσης για να μην με προλάβει κανένας άλλος να ανακοινώσω ότι πρόκειται για τους Ευρωπαίους Arcade Fire του 2006. Μιας και είναι Γάλλοι οι τύποι... που στο παρά τρία (είναι πολύ τετριμμένο να λες πλέον στο παρά πέντε) γλίτωσαν από τα νύχια της lounge electronica. Στο βήμα ο επόμενος...

Αφού συγκινηθήκαμε, ενθουσιαστήκαμε και μπουχτίσαμε με το νέα ροκ επανάσταση των συγκροτημάτων εκείνων που σήμερα ανάβουν το καντήλι του Ian Curtis και αύριο-μεθαύριο του Robert Smith, το μαχαίρι μπαίνει ολοένα και βαθύτερα και πάμε στα περισσότερο καθ' ημάς. Οι αναφορές για τους Poni Hoax προσπερνούν τη φημισμένη πτέρυγα του new wave- post punk κινήματος και καλά-κρυμμένα-μυστικά (λέμε τώρα) του τύπου Au Pairs, Pop Group... , πρώιμοι (=τα τρία πρώτα άλμπουμ με τον John Foxx, πριν έρθει ο λέλος!) Ultravox, άντε και λίγο από Pere Ubu αν περάσουμε τον ωκεανό, μπόλικοι And Also The Trees αν τον ξαναπεράσουμε και δεν συμμαζεύεται. Όχι ότι και καλά ολόκληρο το άλμπουμ τσαλαβουτάει στο σκοτεινό new wave... κάπου στην πορεία ακούγονται σαν να νοσταλγούν την αποτυχημένη περίοδο των Pulp. Αλλά και αυτοί new wave δεν ήταν τότε; Εν αρχή ήταν, είναι και θα είναι το new wave λοιπόν...

Ένα ηρωικό casio- goth ξεκίνημα σαν το 'She's on the radio' είναι που ανάβει τα αίματα... πρώτης τάξεως electro-rock χιτάκι για τον λαό που διψάει για αυτού του είδους τους ηρωισμούς. Γοργά περνάνε στο καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ το οποίο και άδει η Όλγα Κουκλάκη- αγνώστων λοιπών στοιχείων...- και επί του οποίου οι Chris & Cosey χαροπαλεύουν στα χέρια ενός υπέργηρου Giorgio Moroder για να αποδειχτεί το αυτονόητο: όταν περιγράφεις μια ζόρικη ιστορία, σε μια ζόρικη πόλη... πάνω σε ζόρικο συνθομπάσο... στήνεις φθηνά και εύκολα το αριστούργημα σου και εντυπωσιάζεις εμμονοληπτικούς μουσικογραφιάδες...

Επιβλητικό και το 'She sells anger'... βιολιά, πιατίνια και αινιγματικές ιστορίες. Άλλο δόγμα και αυτό... Λέγε ένα στόρι για μία (she) που κάνει κάτι αόριστο και το τραγούδι σου είναι πατενταρισμένα σαγηνευτικά σκοτεινό: she sells sanctuary, she' s in parties, she said destroy, μια γυναίκα φεύγει (μια σωστή κυρία), (she' s) dancing barefoot, ... άμα δε η γκόμενα θέλει και εκδίκηση (sic...) μέχρι και συγκρότημα στήνεις!

Μην το κουράζουμε άλλο... δοξάστε τους Poni Hoax να τελειώνουμε. Είναι και almost κολεκτίβα, μιας και πάνω από τρεις είναι παρτούζα ως γνωστόν και εδώ έχουμε πέντε νοματαίους... Ωραίους σκοτεινούς μουσικούς καιρούς ζούμε λοιπόν... Μήπως να βγαίνει και ο Κοτσώνης από τη φωλιά του σιγά-σιγά... με την ευκαιρία που δεν ηττάται και ο Αρούλης...