Where Greater Men Have Fallen

Αυτός ο δίσκος, οι Primordial οι ίδιοι, η αθάνατη Ιρλανδική λεβεντιά και το κάθε επόμενο βαρυσήμαντο δευτερόλεπτο που εμπεριέχεται και στις οχτώ μακροσκελείς συνθέσεις εδώ μέσα, αντιπροσωπεύουν (θεωρητικά) ό,τι απεχθάνομαι (εγκυκλοπαιδικά) στη μουσική εδώ και τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια. Παρόλα αυτά δεν έχω σταματήσει να τον ακούω εδώ και περίπου ένα μήνα σε γραφεία, αυτοκίνητα και όχι σπίτια (λόγω αδυναμίας για την απαραίτητη ένταση). Με υποχρέωσε να νοσταλγήσω τις ημέρες που έκρυβα επιμελώς τους μη metal δίσκους της δισκοθήκης μου, όταν ήταν να έρθουν "μεταλλάδες" συμμαθητές στο σπίτι, για να στηρίξω βάσιμα την (πάντοτε όψιμη) μεταλλοσύνη μου. Πλέον υπάρχουν τύποι που ποστάρουν Βίκυ Μοσχολιού και Crass μέσα στο ίδιο 24ώρο, και κανείς δε στέλνει την "αστυνομία του μονοκόμματου γούστου" να τους μαζέψει.

Οι Primordial σε είκοσι χρόνια και σε οχτώ δίσκους πορείας, έστησαν επιτέλους (για εμάς τους καχύποπτους) το άλμπουμ εκείνο που όσο αντιπροσωπεύει, άλλο τόσο αντιστέκεται ισάξια στις έννοιες τόσο του traditional, όσο και του post (αν αυτό υποτεθεί ότι είναι το ακριβώς αντίθετο του παραδοσιακού) metal. Και για να το γιορτάσουν, αποφάσισαν σχεδόν εκδικητικά προς όσους τους θεωρούσαν ανίκανους για "σπουδαία πράγματα" να πάρει ο δίσκος το όνομα του και να ξεκινήσει με ένα από τα τραγούδια εκείνα που μέχρι τα τέλη της προ-προηγούμενης δεκαετίας συνηθίζαμε να αποκαλούμε "μεγαλύτερα από τη ζωή" (στη συνέχεια η εν λόγω έννοια εξαφανίστηκε, περισσότερο λόγω του ότι μίκρυναν τα τραγούδια, παρά επειδή μεγάλωσε η ζωή, που πάντως συνέβη και αυτό). Τα έχουμε ξαναπεί. Αν έχεις γράψει ένα τραγούδι σαν το Where Greater Men Have Fallen, ποτέ ξανά δεν θα έχεις πρόβλημα στο πως να ανοίξεις τη συναυλία σου. Έστω και μετριοπαθής εκτέλεση αρκεί για να φέρεις τους πάντες "στο κάγκελο" και στη συνέχεια ό,τι και να γίνει θα (παρα) μιλάνε για το live της ζωής τους.

Ηρωικό heavy metal, που αποφασισμένα παίρνει το δρόμο της σχεδόν οριστικής εξόδου από black και κάθε είδους extreme κατατόπια, καταλήγει να ακούγεται θεάρεστο ακόμη και στους ταπεινούς οπαδούς του σκληρού ροκ, αλλά κανείς δεν μπορεί να παραπονιέται για αυτό. Και όλα αυτά ενώ τυπικά συνεχίζουμε να μιλάμε για metal που κινείται στα όρια του underground. Εδώ απλά να σημειώσω ότι ο πρώτος άνθρωπος που μου μίλησε με ενθουσιασμό για τους Primordial μέσα στο 2014, ήταν ένας οδηγός ταξί, στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, στο ύψος της Δάφνης. Θες να είναι οι μελωδίες, που κάθε που κάνουν την εμφάνιση τους στο metal ο κόσμος έρχεται ανάποδα, και οι "απέξω" λοξοκοιτάνε και τελικά μπουκάρουν μέσα χωρίς δεύτερη σκέψη. Θες να είναι η λεβεντιά που λέγαμε και παραπάνω, που καθιστά τον Primordial ήχο του 2014, ως ν.1 θέλγητρο για τον μέσο Έλληνα μεταλλά, που περιμένει κάθε επόμενο δίσκο των Iron Maiden, για να τον ψηφίσει δίσκο της χρονιάς. Θες που το προτελευταίο του δίσκου, Born To Night, θα βάλει σε σκέψεις ακόμη και αυτούς οι οποίοι εσφαλμένα επιμένουν να συγχέουν την Ιρλανδία με τον Mike Scott ....

Οι Primordial για κάθε μία από τις παραπάνω αιτίες και για μερικές ακόμη, κατάφεραν να πλασάρουν εαυτούς ως "συγκρότημα της ημέρας" σε μια ντουζίνα μουσικά έντυπα και site, που κάθε άλλο παρά φημίζονται για την πίστη τους στα παραδοσιακά metal ιδεώδη, ακριβώς τη στιγμή που αποφάσισαν να τα "ασπαστούν" περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Σε καιρούς κατά τους οποίους τα indie ακροατήρια μέχρι να βρουν από που μπάζει νερά, θα έχει βουλιάξει για τα καλά το καράβι τους, το metal, και δη το ακραίο, είναι εκείνο το οποίο έχει πραγματικά ρίξει όλα τα στεγανά, δεν ντρέπεται για τίποτε, αναμοχλεύει τα πάντα, και την ίδια στιγμή απορρίπτει τον ίδιο του τον εαυτό. Τον δρόμο τον είχαν δείξει ονόματα αναφοράς, όπως οι Darkthrone, οι οποίοι εν μία νυκτί απαρνήθηκαν την μισαλλόδοξη φύση τους, και σφιχταγκάλιασαν τις ρίζες της μουσικής τους καταγωγής, ακολουθώντας τελικά το παράδειγμα των ίδιων των οπαδών τους, στη συνείδηση των οποίων, δεν είχε υπάρξει ποτέ επί της ουσίας κάποια ιστορική ρήξη. Στο δρόμο αυτό, σοφά, αλλά και με περίσσεια έμπνευση, πατάνε και οι Primordial, παραδίδοντας ένα ατόφια παραδοσιακό metal άλμπουμ, που όμως κατά βεβαιότητα δεν θα μπορούσε να είχε έρθει από ένα συγκρότημα, που δεν θα είχε περάσει πρώτα από την "απέναντι πλευρά".

Μπορείς να πεις ότι είναι περίπου τα ίδια νοήματα που περιέχονται και στο Not Great Men των Gang Of Four, ιδωμένα από την πλευρά αυτών που ήθελαν να νικήσουν αυτή τη φορά και απαλλαγμένα από ταξική συνείδηση, ίσως και λόγω φθοράς αυτής , και να έχεις τη δική σου συνείδηση σου ήσυχη.