Scissor garden
Θα αναφέρω πρώτα μία λεπτομέρεια. Ελάχιστης έως καμιάς μα καμιάς αξίας υπό άλλες συνθήκες, για όλους και για μένα, που όμως είμαι της προτρεπτικής γνώμης να της δώσουμε εν κρυπτώ συμφωνίας λίγη περισσότερη προσοχή για ό,τι ξεκινάμε να συζητήσουμε σήμερα εδώ. Επί μέρες λοιπόν, ακούμπαγα κι άφηνα στο μυαλό μου το από πού να πιάσω το νήμα με τους Psychic Stigma, ποιανού χρώματος η άκρη, απ' τις πολλές, είναι η οδηγός. Ξόδεμα χρόνου κι ενέργειας στα εύκολα δηλαδή, πού και πού μου συμβαίνει. Και θεωρώ ότι το να σου δημιουργεί ένας δίσκος της ντόπιας παραγωγής τέτοιες σκοτοδίνες, και μάλιστα στην καλύτερη χρονιά για τα γαλανόλευκα χρώματα ολόκληρης της δεκαετίας, δεν το περίμενες και πολύ, είναι μία πολύ θετική τελικώς κι ειλικρινώς παρενέργεια. Βάλτε τη εις την τρίτη, αφού αναφέρεται σ' ένα γκρουπ που σχηματίστηκε μόλις τον Οκτώβρη του 2006 στο Παλαιό Φάληρο, έφτασε να εκδώσει μετά από σχεδόν επτάμηνη στουντιακή πάλη, και το δίνει το ζητούμενο σπουδαίο δίσκο με το ντεμπούτο του... Στα δισκάδικα απ' το Σεπτέμβρη.
Οι Psychic Stigma παίζουν κάτι που ακούγεται περισσότερο συνδυαστικό απ' ό,τι περιγράφεται με λόγια και λέξεις. Σκληρό, μεταλλικό ροκ, με gothic, ποπ, προγκρέσιβ, αλλά και κλασικά στοιχεία σ' ένα άλμπουμ που φωνάζει κατευθείαν ότι είναι κόνσεπτ, έτσι συστήνεται και δεν το καμουφλάρει ουδέποτε απ' την αρχή μέχρι το τέλος του. Με άνεση όμως... Αν δούμε στη σωστή τους θέση τα πράγματα, μερικά εκτελεστικά κι ενορχηστρωτικά κενά υπάρχουν, ένεκα του πρόωρου του χρόνου, η μπάντα ωστόσο, τολμάει να παίρνει μαθήματα απ' την εμπειρία, τολμάει να μηχανορραφεί.
Ως πρωτοπαλίκαρο στα συν του "Scissor Garden", πιο πολύ κι απ' τα συνήθη σε ανάλογες περιπτώσεις της σύνθεσης, της αισθητικής, του στιλιστικού μέρους και του τι ρούχα φοράν οι κουμπάροι, είναι η έκφραση κι η απόδοση. Οι Psychic Stigma έχουν μία απ' τις πιο ενδιαφέρουσες αντρικές φωνές που άκουσα πρόσφατα στα μέρη μας, με πολλές δυνατότητες κι ακόμη καλύτερους χειρισμούς πάνω σ' αυτές. Ο Άγγελος Κυπριανός, απ' τα ιδρυτικά μέλη, πώς θα μπορούσε άλλωστε, έχει και τιμά τις ευυπόληπτες desert καταβολές, αλλά τραγουδάει πηγαίνοντας σε άλλα, δικά του, όρια. Μπορεί να πέφτει πάνω στα ήσυχα μουσικά μέρη με θεατρινισμό χαμαιλέοντα, αλλά και σιγουριά, και σταθερότητα στις αποδόσεις του, κι έχει ένα καλό, ευέλικτο σύστημα όταν καλείται να αντιμετωπίσει τον ακουστικό ήχο γυμνός και μοναχός έναντι μιας στιχουργίας με έντονο μυστικισμό κι αβαρή φυσική... Αν δεν ήταν έτσι, τότε δε θα συναντούσαμε και το συγκρότημα σε ακουστικές εμφανίσεις, δεν κάνουν οι οποιοιδήποτε τέτοιες, κι ας είναι μερικές φορές λύσεις ανάγκης.
Εξαιρετικά τραγούδια όπως τα "Stay Alive", "Dreamcatcher" (ethereal συνθετότητα, ένα κομματάκι απ' το μέλλον), "Blood Angels" είναι το μεδούλι του "Scissor Garden", η κόκκινη ίντριγκα. Φαντάζομαι πως αν το cd δεν είχε αυτό το εξώφυλλο τρομώδους αναμονής, τότε θα του ταίριαζε εκείνο το χαρμολυπικό σύμβολο με τις δύο μάσκες που η μία γελάει κι άλλη κλαίει πλάι-πλάι. Και κάτι μου λέει πως και το επόμενο εγχείρημα της μπάντας που ήδη ξεκίνησε να το δουλεύει υπό τον τίτλο "Psychography" σ' αυτές τις σχιζοφρενικές αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης θα αναφέρεται πάλι. Που μονάχα αν τις αφήσουμε να εκφραστούν και να εξαντληθούν ίσως μας αφήσουν κάποτε ήσυχους.
