The Salmon's trip (live)
Δεκατέσσερα χρόνια τώρα ταξιδεύει ο Κώστας Κωνσταντίνου πάνω στο ψυχεδελικό άτι των Purple Overdose, σκορπίζοντας στους τέσσερις ανέμους τους ουτοπικούς απόηχους μιας εποχής που λάτρεψε περισσότερο ίσως κι απ' αυτή που βιώνει ολ' αυτά τα χρόνια ως μουσικός - απ' τα λουλουδιασμένα 60'ς.
Από εκεί έρχονται όλες οι επιρροές του: Love, Ultimate Spinach, Blues Project, Hendrix βεβαίως, Country Joe & The Fish - δίχως τη διάθεση να τον ειρωνευτώ, θα έλεγα ότι, η πιο πρόσφατη αναφορά του είναι οι Doors. Η ιδιαιτερότητά του αυτή τον κάνει συμπαθή, δίχως αμφιβολία, απ' τη άλλη όμως περιορίζει τα μέγιστα το ενδιαφέρον που μπορεί να διαθέτει ως καλλιτέχνης.
Πλέον, καθώς είναι σχεδόν άτοπο να μιλάς για το κατά πόσον έχει προσδώσει κάτι ουσιαστικό στη χίπικη ψυχεδέλεια, αφού το συγκεκριμένο ύφος έχει επιδείξει αξεπέραστα αριστουργήματα που είναι πρακτικώς αδύνατον ακόμη και να τα πλησιάσεις ως θέματα και γενικώς ως μουσική γραφή απ' τη στιγμή που χρησιμοποιείς ταυτόηχα οργανικά μέσα, δεν απομένει παρά να εξετάσεις σε ποιό βαθμό αποδίδει ως συγκροτηματάρχης και δη λάιβ - όπως στο «The Salmon's Trip».
Λοιπόν, τις βραδιές εκείνες του Μαίου και του Ιουνίου 2000 στο House Of Art, στο Odd Club και στο Στον Αέρα, τα τρία αθηναϊκά κλαμπ απ' όπου οι εδώ ζωντανές ηχογραφήσεις, οι Purple Overdose είχαν ρέντα - ή, ήταν καλά προετοιμασμένοι. Έχοντας κατεβάσει ένα βαρύ οργανικό δυναμικό από ηλεκτρικές κι ακουστικές κιθάρες, ηλεκτρικό κι ακουστικό μπάσο, πλήκτρα, φλάουτο, recorders, ντραμς και ποικίλα κρουστά, πετυχαίνουν καλές έως άριστες αποδόσεις οχτώ κομματιών που μπορούμε να πούμε ότι θεωρούνται τα πιο χαρακτηριστικά του ύφους τους («Magic Forest», «Fortune Teller», «Black Empty Space» κ.ά.).
Οι φανς θα το απολαύσουν - αλλά καλό θα ήταν να μη συστήσουν το «The Salmon's Trip» ως πρώτη γνωριμία σε όσους δεν γνωρίζουν τι εστί Purple Overdose. Γιατί ο Κώστας Κωνσταντίνου χάνει συχνά σ' ερμηνευτική ακρίβεια και γιατί η ηχογράφηση δεν ανταποκρίνεται στα ηχητικά στάνταρντς του γκρουπ.
Παρ' ολ' αυτά οι αποδόσεις είναι μεστότερες, πλουσιότερες, δυναμικότερες κι ευρηματικότερες των στούντιο εκτελέσεων - κι υπάρχει «κρυμμένο» στο τελευταίο τρακ κι ένα σπαραχτικό «Signed DC». Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή... Θα πρότεινα οι συστάσεις να γίνουν ζωντανά, με μια συναυλία των Purple Overdose. Από εκεί και πέρα αποφασίζει ο καθείς κατά το δοκούν.
