Hot shit
LP1: 1. Hot Shit 2. Seven Years Gone 3. Good Time Rock ’n’ Roll 4. Master And Dog 5. Drunken tears 6. Sunshine Sounds 7. Mama Tried 8. No One 9. White Devil’s Dream 10. Good Times 11. Lullaby Pt. 2
LP2: 12. Intro 13. When I’m Dead 14. Seal The Deal 15. Goblins And Trolls 16. Mama Tried 17. I Never Want... 18. Genetic Science 19. Under A Cloud 20. A Case Of No Way Out 21. Orbiting Pods 22. Master And Dog 23. Nothing From Nothing 24. Good Time Rock ’n’ Roll 25. Sea Shanty 26. Sword Of God 27. Birds 28. It’s Raining 29. I Give Up 30. No One
Τέτοιες συζύγους ψάχνουμε... Να παίρνεις διαζύγιο αλλά μετά να φτιάχνεις και συγκρότημα μαζί τους! Bέβαια στον καταμερισμό της μουσικής ο Sam Coomes έχει φορτωθεί περισσότερα βάρη (τραγουδά, κιθαρίζει, πληκτρίζει) ενώ η Janet Weiss μόνο τα ντραμς και κάποια φωνητικά. Έτσι γινόταν και στο σπιτικό τους ή η κυρία αναπληρώνει σ’ άλλους τομείς;
Άλλο ένα διμελές λοιπόν σφιχτό σχήμα που επτά χρόνια τώρα (που σχολιάζουν δηκτικά στο 'Seven years gone', συνεργάζεται άψογα και βγάζει μουσική σαν να κάνει την πλέον φυσιολογική λειτουργία. Εκείνος ήταν μέλος στους ομόσταβλους στην Up (προηγούμενη εταιρεία του) Built to Spill κι έπαιζε μπάσο σε κάποια από τα κομμάτια του συντοπίτη του (Portland, Oregon) Elliott Smith, παίζοντας και κιθάρα στα live του. Εκείνη από το 1997 μέλος των Sleater-Kinney, ναι εκείνου του σπηνταριστού σχήματος με τις τέσσερις κοπελάρες. Η Janet τις ακολούθησε από το 'Dig me out' κι έπειτα, και τα LP τους είναι σχεδόν ισάριθμα με των Quasi. Με τον Coomes, κάποτε μαζί και ως Motorgoat, ξεκίνησαν ως Quasi το 1996 με το 'Early Recordings' και σχεδόν δεν άφησαν χρονιά ακυκλοφόρητοι: 'R&B transmogrification' (1997), 'Featuring birds' (1998), 'Field studies' (1999), 'The sword of God' (2001).
To 'Hot shit' είναι το δεύτερο για την Touch and Go και το πέμπτο τους συνολικά. Ο δεύτερος δίσκος (κομμάτια 12-30) είναι live. Το ντουέτο έχει ξεφύγει από τις αρχικές τους ψαχνόμενες κινήσεις, τότε που η μουσική τους λεγόταν πως έμοιαζε μ’ έναν ροκ Brian Eno και low profile Magnetic Fields. Για την ακρίβεια εδώ και 3 χρόνια περίπου έχει αγριέψει η στιχουργική τους κι έχει γλυκάνει η μουσική τους. Δεν αποκλείουν κανένα κλισέ, ακόμα κι αν πρόκειται για κάποιες φωνητικές αρμονίες και πλησιάζουν τη ζαχαρένια παράξενη αίσθηση της ποπ των Flaming Lips. Μα μπορούν και ν’ αποδομήσουν ένα κομμάτι εις τα εξ ων συνετέθη. Έτσι ούτε και τώρα απουσιάζουν οι παραμορφώσεις και η "άσχημη" όψη του ροκ. Άλλωστε ακόμα χρησιμοποιούν το δίκης τους κατασκευής 'Rocksichord', κάτι σαν ηλεκτρονικό keyboard που προσομοιάζει στον ήχο του harpshicord αλλά και τον φτάνει μέχρι παραμόρφωσης.
Κατά κανόνα όμως παραμένουν σε low profile προς Pavement μεριά και δεν τους λείπουν οι ιδέες, όπως το πιάνο στην honky-tonk μπαλάντα 'Seven years gone', τη surf διάθεση στο 'Good time rock 'n' roll', την avant-guard 'White devil's dream' ή κάποια έγχορδα που ομορφαίνουν ορισμένες στιγμές. Πολλά απ’ τα λόγια αναφέρονται στην μετά τις 11.9 τρομολαγνεία. Χωρίς κορώνες και υπερβολές αλλά μ’ έναν σαρκαστικό πεσιμισμό που πάντα τους χαρακτήριζε, παράλληλα μ’ ένα θανατηφόρο χιούμορ. Άλλωστε σ’ ένα παλιότερο κομμάτι, το 'California', τραγουδούσαν "Life is dull, life is grey / At its best it's just OK".
