Capricorn

Οι Raining Pleasure κρατούν στο μνημόνιό μου μια θέση στις χρυσές στιγμές της ελληνικής σκηνής των 90's : αυτήν που γράφτηκε με την κυκλοφορία του 'Nostalgia' CD, album του 1998. Και όποιος καταφέρει να πείσει τον ξεροκέφαλο εαυτό μου να μην συγκρίνει κάθε επόμενη δουλειά τους με εκείνη, θα έχει καταφέρει να γυρίσει την φορά του ήλιου ανάποδα.
Το συγκρότημα φαίνεται ότι αλλάζει σελίδα και η κυκλοφορία του 'Capricorn ep' είναι το πρώτο, θα το χαρακτήριζα λίγο δειλό και σίγουρα ανιχνευτικό, βήμα του σε μεγάλο δισκογραφικό label.
Υπάρχει ένας, άγραφος, μα παγκόσμιος και για αυτό σεβαστός, κανόνας για τα singles, ο οποίος τηρείται και εδώ και ο οποίος θέλει ένα τραγούδι ως κύριο θέμα και συμπλήρωμα με κάποια ακόμη, ενδεικτικά της περισσότερο αυθόρμητης και πειραματικής διάθεσης των δημιουργών, ας πούμε για την περίσταση, μια διασκευή και ένα live studio jam χωρίς πολλά- πολλά.
Η πρώτη έκπληξη έρχεται με το θέμα του εξώφυλλου, ένα έργο του πολύ αξιόλογου αλλά άγνωστου στην χώρα μας, σχεδιαστή Sai Tamiya. Η δεύτερη με το ομότιτλο κομμάτι, ένα άψογο pop τραγούδι, γραμμένο για να ακουστεί, να αγαπηθεί, να γίνει μικρό γεγονός των καλοκαιρινών δειλινών. Πέρα από αυτό η δοκιμασία του συγκροτήματος σε μια δεδομένη και μάλιστα πολυδιασκευασμένη μελωδία, όπως αυτή του 'Femme Fatale' των Velvet Underground, ολοκληρώνεται με επιτυχία, αφήνοντας να φανούν η ικανότητα και η προσωπική αντίληψη (τα πνευστά, λόγου χάρη, είναι ειλικρινά υπέροχα και τελικά πολύ διεξοδικά). Το σχεδόν δεκαπεντάλεπτο 'Free!' όντως υπερβάλλει λίγο σε διάρκεια και ασχέτως εάν προσωπικά θα το προτιμούσα κάπως πιο μαζεμένο, ώστε να αποφεύγει αυτό που τώρα το παγιδεύει (την, από μια στιγμή και μετά, επανάληψη), δέχομαι ότι τέτοιου είδους επιλογές, ειδικά στα b-sides, επιτρέπονται και με το παραπάνω και αυτό αρκεί.

Δεν ξέρω, για πόσο ακόμη και εάν, θα ακούω το 'Capricorn ep' μετά από τώρα, ξέρω όμως ότι, συμπερασματικά, οι αισθητήριες κεραίες μου σηκώθηκαν ήδη για το νέο τους album. Φθινοπωρινό από ότι άκουσα.