Lust lust lust
"Το κόλπο των Raveonettes είναι καλοστημένο και καταδικασμένο να πετύχει. Στήνοντας ένα εντυπωσιακό Wall of Fuzz Sound, που όσο πάει και θυμίζει τους αδερφούς Reid στα καλύτερά τους, έχοντας μία χαρακτηριστική αρμονία και συνεργασία στα φωνητικά της Sharin και του Sune, σεβόμενοι απόλυτα τις '60s vocal pop αναφορές τους και όλη την ρομαντική σημειολογία των '50s."
Κάπως έτσι τα έλεγε ο Ηλίας Πυκνάδας, που πλέον τα λέει αλλού, και παρά τις θεμελιώδεις, αγεφύρωτες και υπέρ εμού δικαιωμένες μουσικές μας διαφωνίες θα συμφωνήσω απόλυτα με τα γραφόμενά του. Που παρότι τα εμπνεύστηκε με αφορμή τα ζιγκολίκια των Raveonettes με το γκαραζολάγνο κοινό του Gagarin, πολύ ορθά μας τα είπε. Και όσα είπε είναι ιδανικό πεντάσειρο review για κάθε άλμπουμ των Raveonettes.
Το απατεωνιλίκι συνεχίζεται. Οι Raveonettes ανενδοίαστα επιμένουν να "διασκευάζουν" υπόγεια θαμμένες επιτυχίες των δεκαετιών '50 και '60, να αλλάζουν τίτλους, στίχους και να περιπλέκουν τα ρεφρέν με τα κουπλέ, ούτως ώστε να μην τους αντιληφθεί κανείς. Και πάνω από όλα να τις "μελώνουν" ακόμη περισσότερο, μην αφήνοντας κανένα περιθώριο αντίδρασης στον ακροατή.
Θα κληρωθούν δώρα και θα αποδοθούν τιμές σε όποιον αποκαλύψει πρώτος πώς, πότε και από πού εκλάπη το 'You Want The Candy'. Εύφημος, δε, μνεία σε αυτόν που θα απαριθμήσει με ακρίβεια δεκαδικού ψηφίου τα τραγούδια στα οποία έχει χρησιμοποιηθεί μέχρι την 11/11/2007 η μελωδία του Aly Walk With Me. Όμοια, απαράλλαχτη, αργόσυρτη, ηδονική και ελλειπτική... Και με σωστές κιθαροπινελιές από τα μετόπισθεν. Πάντα.
Τολμούν πάντως και προσθέτουν θόρυβο. Κι άλλο θόρυβο. Και λίγο ακόμα. Και αυτό είναι καλό γιατί με τραγούδια σαν το 'Ode To L.A.' είχαν ξεπεράσει τα όρια του επιθυμητού A.O.R. - M.O.R. - F.M... και τα ρέστα συνδρόμου. Το 'Hallucinations' ας πούμε είναι όνομα και πράγμα. Και του κενού έπεται ο σαματάς ...όπως διδάσκονται οι πρωτοετείς σπουδαστές της (αν)οικοδόμησης μίας ορθής fuzz pop σύνθεσης.
Πέρα από όλα αυτά, το βασικό πρόβλημα είναι ότι στην τελική των πραγμάτων αποτίμηση διαπιστώνεις με άνεση ότι οι Raveonettes ποτέ δεν κατάφεραν, ποτέ δεν προσπάθησαν..., ούτε καν από το μυαλό τους πέρασε ρε γαμώτο, να ξεπεράσουν την ειδωλολατρική εμμονή τους για τον Bob Dylan και τις τραγουδο-ποιητικές εντολές του. Αφαιρέστε την ποίηση ασφαλώς.
Περαστικοί ήταν, περαστικοί είναι και περαστικοί θα είναι λοιπόν. Απλά ενίοτε σου κάνουν όντως ευχάριστη παρέα.
