Demons dance alone
Διάβασα κάτι πολύ χαρακτηριστικό στα 'Εικονικά Βλέμματα' του Αβραάμ Κάουα και είναι το πρώτο που μου έρχεται σκεπτόμενος μια εισαγωγή για τους The Residents: ο αφανισμός της ταυτότητας. Έπεται δεύτερη η ζωγραφική του Salvador Dali. Αν η μήτρα του χρόνου ξέβραζε εκείνο το μυαλό στο San Francisco και του έκρυβαν τα πινέλα ...
Λίγο παρανοϊκό, κωμικοτραγικό, δέσμιο, φιλόδοξο, επιστημονικό, αυτό το κραταιό κομμάτι της avant-garde διένυσε ήδη μια μακρά μουσική πορεία παραβίασης, φτάνοντας στην επέτειο των τριών δεκαετιών. Και μολοντούτο, η γενικότητα, η ανωνυμία και το ασαφές της μορφής μας κρατούν ακόμη επιφυλακτικούς, τόσο που αναρωτιόμαστε για το ποιοι πράγματι είναι τέλος πάντων πίσω από το ψυχρό και άψυχο των eyeballs. Πού θα πάει; Θα το ξεπεράσουμε και αυτό. Ίσως στην επέτειο των σαράντα, αν είμαστε και λίγο τυχεροί.
Το 'Demons Dance Alone' είναι το πρώτο τους album με καθ' ολοκληρία καινούργιο υλικό εδώ και μερικά χρόνια. Προηγήθηκε το 'Wormwood' του '98. Ό,τι περιέχει γράφτηκε μετά τα γεγονότα του περασμένου Σεπτέμβρη στη Νέα Υόρκη, κατά τους μήνες της ευρωπαϊκής περιοδείας του συγκροτήματος, που τα ακολούθησαν. Και χωρίζεται σε τρεις βασικές ενότητες: 'Loss', 'Denial' και 'Three Metaphors', οι επιμέρους τίτλοι τους. Θα χαθείτε λίγο και με την αντιστοιχία των πραγματικών tracks και των εικοσιοκτώ θέσεων που αναγνωρίζονται από το cd player, αφού μερικά μικρά σκίτσα που χρησιμεύουν ως γέφυρες, παραλείπονται να αναφερθούν ξέχωρα στο ένθετο.
Διάχυτη η μελαγχολία. Την διαπιστώσαμε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, τόσο στην αισθητική των ήχων, όσο και στο εξαιρετικό στιχουργικό μέρος, γεμάτο από ερωτήσεις που ψάχνουν απαντήσεις και κατά πως φαίνεται θα μείνουν χωρίς αυτές. Είναι το πλαίσιο του modus vivendi δύο κωφαλάλων, οι οποίοι προσπαθούν να επικοινωνήσουν, να ανταλλάξουν, να περισώσουν, μέσα από τις αδυναμίες που δημιουργούν οι αντιμαχόμενες, ελλιπείς, αισθήσεις. Η μία μονίμως ενάντια στην άλλη και ισόπαλή της.
Το νέο αυτό album των The Residents είναι αντικειμενικώς μια πολύ καλή επιστροφή. Μπορεί βεβαίως σε αρκετά σημεία η εκτέλεση και η εξαιρετική παραγωγή να υποβιβάζουν την φόρμα, το συγκρότημα όμως ξέρει πολύ καλά πού βρίσκεται. Και θα ακουστεί τολμηρό (υπάρχει όγκος σπουδαίου παρελθόντος, εξάλλου), όμως το 'Demons Dance Alone' ανήκει στα σημαντικά έργα αυτού του τρελοκομείου, παρακείμενο του 'God In Three Persons' και του 'The Tunes Of Two Cities'. Η προσαρμοστικότητά τους στις επιταγές των εποχών άλλωστε υπήρξε από πάντα μοναδική. Διότι θέλει όντως πολλά για να ξεπεραστεί σε τέτοιον βαθμό όπως εδώ, ο φόβος που προκαλείται μερικές φορές από το ανάλαφρο, τις επιρροές από κατά πολύ νεώτερους και τον ενστερνισμό όσων έγιναν, μια εποχή, στόχοι στην προσπάθεια να ανατραπεί το ευάκουστο και το δημοφιλές. Όπως, για το τελευταίο, ο χιλιοτρυπημένος χάρτινος στόχος του Andrew Lloyd Weber, τον οποίον εδώ αποκαθιστούν ως σημαίνον πρόσωπο, τουλάχιστον ηθικώς, και το Broadway. Ναι, οι απαιτήσεις θέτουν τους όρους τους, όλοι όμως έπονται της αυταπάρνησης της ψυχαγωγίας και του μαύρου περιγραφικού χιούμορ. Ίσως γι' αυτό ρωτώντας γνώμες για τους The Residents σπανίως αυτές συμπίπτουν, τόσο στα καλύτερα, όσο και στα χειρότερά τους. Και όλοι έχουν και θα έχουν πάντα πλήθος επιχειρημάτων να παρουσιάσουν.
