Ένα πράγμα πάνω από καθετί άλλο δεν κρύβουν με τίποτα οι Rialto στο πρόσφατο 'Girl On A Train' mini CD : την ατίθαση επιθυμία τους να γίνουν σύγχρονοι pop stars και στο κυνήγι της επίτευξης αυτού του στόχου χρησιμοποιούν τα πάντα. Στην υπηρεσία τους λοιπόν δουλεύουν η, ευθαρσώς φανταχτερή, αλλά άψογη, παραγωγή και ο ραδιοφωνικός electro-pop ήχος - με δυνατές μελωδίες, ρυθμικά refrain και γυαλιστερές ενορχηστρώσεις. Μάλιστα αποδεικνύονται ικανότατοι στην αμεσότητα της επικοινωνίας με το κοινό και καταρτισμένοι τα πλείστα όσον αφορά την ανάλυση και κατανόηση της φόρμας επιτυχίας σχημάτων όπως οι Pet Shop Boys, New Order, Talk Talk και επιπλέον καλοί γνώστες του 90's pop ήχου της μετά Creation περιόδου (βλέπε Pulp και τα συναφή).
Ο Louis Eliot, frontman από ότι φαίνεται, πείθει για το εφικτό του στόχου, αλλά και για την ικανότητα που διαθέτει, τόσο στην σύνθεση, όσο και στην απόδοση, όμορφων τραγουδιών, απλών στην σύλληψη, η εμπορικότητα των οποίων ομολογουμένως δεν μας ενοχλεί.
Τελικά δεν χρειάζεται να κάνει κάτι περισσότερο από αυτό ακριβώς που εκλαμβάνουμε και το οποίο παραείναι θελκτικό για να το παραβλέψουμε, αντικατοπτρίζοντας τις μοντέρνες τάσεις με τρόπο φαινομενικά ελαφρύ, κατά ως λεπτό και προπάντων ευγενικό.
Πως μετά από όλα αυτά οι Rialto βρέθηκαν χωρίς δισκογραφικό συμβόλαιο, δεν νομίζω ότι θα το μάθουμε. Το 'Girl On A Train' πάντως, για όσους το ψάξουν, κυκλοφορεί μόνο μέσω της ιστοσελίδας της Gimme Music στο διαδίκτυο και όχι στα δισκοπωλεία.




