Truelove's gutter
Δε γίνεται να κρίνεις τον Hawley αντικειμενικά, πώς να το κάνουμε; Ένας αυθεντικός crooner παλαιάς κοπής μας έχει μείνει κι εμείς θα τον στήσουμε στο τοίχο αναλύοντας και προσεγγίζοντας με ακρίβεια όλες τις συντεταγμένες για να βγάλουμε ένα αντικειμενικό αποτέλεσμα;
Όχι! Δε γίνεται έτσι κύριοι!
Ναι, η μουσική είναι μία από τα ίδια. Ξέρετε, Elvis, Roy, Burt κι όλοι οι υπόλοιποι που έχω ξαναγράψει κι εγώ και πόσοι άλλοι. Μπαλάντες, ενδοσκόπηση, μελαγχολία, μελιστάλαχτη ατμόσφαιρα, έγχορδα και τα συναφή. Ίσως μια μικρή διαφορά να είναι ότι εδώ η ένταση δεν αυξάνεται ποτέ. Δεν έχει "Serious" ή "Tonight The Streets Are Hours" για να γίνω πιο αντιληπτός.
Και τι έγινε όμως; Πούλησε ποτέ καινοτομία ή προσπάθησε να πείσει κανέναν για το ρηξικέλευθο του έργου του; Σαφώς και όλοι είναι υπό κρίση, δεν μου τον θίξατε, αλλά τα μέτρα και τα σταθμά αλλάζουν.
Οι δίσκοι του Richard Hawley δεν αναλύονται με λόγια και επιχειρήματα, βιώνονται. Στροβιλίζονται σε ένα πικάπ ή cd-player και γεμίζουν το χώρο συναισθήματα και σκέψεις, αναμνήσεις και ονειροπαρμένα ξεσπάσματα. Αυτή είναι η χρησιμότητά τους. Όποιος επιχειρεί να τους βάλει ψυχρά κάτω από το υπερσύγχρονο μικροσκόπιο, την έχει χάσει προ πολλού τη μπάλα και καλό θα ήταν να αναζητήσει κάποιο άλλο πεδίο για να ξεδιπλώσει την στιβαρή επιχειρηματολογία του.
Εδώ και δέκα χρόνια το ίδιο έργο γυρίζει ο Ριχάρδος, άλλοτε τα κάδρα βγαίνουν σούπερ, άλλοτε πιο θαμπά. Άλλοτε ο πρωταγωνιστής δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας, άλλοτε απλά διεκπεραιώνει το ρόλο του. Υπάρχει όμως κάτι για του οποίου τη συνεχή παρουσία μπορώ να σας διαβεβαιώσω. Η ανάγκη όλων μας (και των πλέον δύστροπων) να ακουμπήσουν το κεφάλι προς τα πίσω, να κλείσουν τα μάτια και να χαθούν σε μία οικεία, ζεστή και καλών προθέσεων μελωδία. Το αν αυτή είναι πρωτοκλασάτη, απλά συμπαθητική ή θα τη ξεχάσεις μετά το τέλος του κομματιού, περνά όχι σε δεύτερο αλλά σε δέκατο ρόλο.
Αφεθείτε λοιπόν και μην το πολυσκέφτεστε.
