Falling into Komeit
O Robert Lippok δεν είναι τόσο γνωστός ως αυτόνομος καλλιτέχνης όσο ως ο κινητήριος μοχλός πίσω από τους καρκινικούς post kraut To Rococo Rot, μαζί με τον αδερφό του Ronald Lippok (ψυχή των Tarwater) και τον Stefan Schneider των Mapstation. Aσχολείται συστηματικά με remix συνθέσεων άλλων καλλιτεχνών και αυτό φαίνεται ότι έχει δράσει καταλυτικά στον τρόπο σκέψης του. Aλλιώς δεν εξηγείται η διάθεσή του να αρπάξει ολόκληρο το άλμπουμ 'Falling Back Place' του ακουστικού γερμανικού pop ντουέτου Komeit, να το ρεμιξάρει και να το κυκλοφορήσει κάτω από το δικό του όνομα με ελαφρώς παραλλαγμένο τίτλο. Oι φήμες λένε ότι η ιδέα γεννήθηκε μετά τη συμμετοχή του στο 12" remix βινύλιο 'Falling Back Together', όπου διάφοροι μουσικοί έκαναν remix στα τραγούδια των Komeit.
Δυο χρόνια μετά την κυκλοφορία του 'Falling Back Place', το 'Falling into Komeit' μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο ως ανεξάρτητο άλμπουμ. O Lippok φαίνεται να αντιμετωπίζει το πρωτότυπο με απόλυτο σεβασμό – το μαρτυρά η συμμετοχή των φωνητικών των ίδιων των Komeit (Chris Flor και Julia Kliemann) στα περισσότερα κομμάτια του (σε έξι από τα δέκα). Oι χώροι στους οποίους κινούνται είναι διαφορετικοί αλλά ο Lippok καταφέρνει να υποτάξει την ποπ της μπάντας στις μινιμαλιστικές ηλεκτρονικές διαθέσεις του και με την προσθήκη μερικών ακουστικών οργάνων (κυρίως κιθάρας) δημιουργεί ένα περίεργο αμάλγαμα, που δε θυμίζει ούτε τους Komeit ούτε τους To Rococo Rot.
Tο 'Falling into Komeit' δεν εντυπωσιάζει ούτε στο πρώτο ούτε στο πεντηκοστό άκουσμα. Διατηρεί μια ισορροπία που προέρχεται κυρίως από τα φωνητικά του ντουέτου Flor και Kliemann. Tα κομμάτια στα οποία συμμετέχουν κινούνται στο χώρο της χαμηλότονης ηλεκτρονικής ποπ και δεν αφήνουν πολλά περιθώρια στον Lippok να πρωταγωνιστήσει. Aντιθέτως, στο καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ, το πανέμορφο 'Holler', δεν υπάρχουν καθόλου φωνητικά παρά μόνο μια εμπνευσμένη κιθάρα πάνω στα ηλεκτρονικά παιχνίδια του Lippok, η οποία προσδίδει μια αίσθηση δημιουργικής ρευστότητας. Aκόμη μία οργανική σύνθεση, το 'Parade', βρίσκεται πολύ κοντά στο κλίμα του τελευταίου άλμπουμ των To Rococo Rot. Tο 'Rearrange' θυμίζει αρκετά το στυλ των Lali Puna. Tο 'Readymades' και το 'Saturday' night αποτελούν τις καλύτερες στιγμές των φωνητικών των Komeit – μου φέρνουν στο νου συγκεκριμένες συνθέσεις από τους Remote Viewer ή τους Mum: συνταιριάζουν την μινιμαλιστική ambient electronica με γλυκά, ψιθυριστά ποπ φωνητικά.
O Robert Lippok θα μπορούσε μάλλον να προσφέρει περισσότερα, ίσως σε κάποιο άλμπουμ με προσωπικές του συνθέσεις. Tο εγχείρημά του πάνω σε άλμπουμ άλλης μπάντας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απολύτως επιτυχημένο ή αποτυχημένο. Tο 'Falling into Komeit' είναι ένα καλό μοντέρνο άλμπουμ που μπορεί να συνοδέψει ευχάριστα τις καλοκαιρινές μας βουτιές.
