Love from London

Ο Robyn Hitchcock, o Julian Cope και ο Ian McCulloch είναι οι τρεις μεγάλοι αδικημένοι της μεταπάνκ γενιάς. Με βάση το ταλέντο και τα τραγούδια τους θα έπρεπε να είναι ανάμεσα στους πιο πετυχημένους εκπροσώπους της, αλλά διάφοροι παράγοντες όπως η εκκεντρικότητα, ο ναρκισσισμός τους και διάφορα άλλα τους άφησαν στο περιθώριο της επιτυχίας να βλέπουν τους διάφορους Bono να θερίζουν αυτά που αυτοί έσπειραν. Για τους δύο πρώτους δεν είμαι σίγουρος ότι θα ενδιαφερόταν, αλλά τον τρίτο σίγουρα τον καίει. Δεν είναι αυτός το θέμα μας όμως.

Ο Robyn έκλεισε αυτό το μήνα τα 60. Σε μια ηλικία που οι περισσότεροι θεωρούνται είτε τελειωμένοι είτε γραφικοί, αυτός συνεχίζει για τους λίγους αφοσιωμένους θαυμαστές του να είναι αυτός που ήταν πάντα (το καλό του να είσαι cult φιγούρα). Και εντελώς αναπάντεχα για τους ανυποψίαστους βγάζει έναν από τους καλύτερους δίσκους του που θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί και σαν μια επισκόπηση της βρετανικής μουσικής των τελευταίων 35 χρόνων από έναν από τους καλύτερους δημιουργούς της.

Το album ξεκινάει με το Harry's Song, ένα γυμνό τραγούδι, μόνο με πιάνο και φωνή και λίγα έγχορδα στο βάθος, που δεν χρειάζεται τίποτε άλλο για να αναδείξει την τελειότητά του. Η μελωδία του είναι γεννημένη κλασική, η φωνή του Robyn απίστευτα νεανική και οι στίχοι κρυπτογραφικοί με διαλείμματα ωμής αλήθειας όπως "Τίποτα δεν σε βασανίζει όπως το πώς θα μπορούσε να είναι". Ακολουθούν άλλα εννέα λίγο - πολύ ισάξια ωραία τραγούδια που μουσικά είναι το απόσταγμα από τα καλύτερα στοιχεία του new wave, της brit pop (της οποίας είναι προφήτης) και της αγγλικής νεοψυχεδελικής pop. Οι κουδουνιστές κιθάρες και η σφιχτή rhythm section από τη μια και τα έγχορδα και τα γυναικεία φωνητικά από την άλλη φτιάχνουν την ιδιαίτερη χιτσκοκική ατμόσφαιρα, αρκετά νοσταλγική για να συγκινήσει αλλά και αρκετά σημερινή για να μην ξενερώσει τον ακροατή.

Στιχουργικά είναι τα περισσότερα τραγούδια αγάπης, αλλά έχει και το σχόλιό του για την παρακμή του καπιταλισμού (Fix You) και τις περιβαλλοντικές του ανησυχίες (My Rain) και τις αναπόφευκτες μεταφυσικές σκέψεις που έρχονται με την ηλικία (End Of Time).

Το Love From London, με τον ξεδιάντροπα αβανταδόρικο τίτλο του, είναι από το αγαπημένο μου είδος δίσκων. Αυτούς που είναι έξω από το χρόνο και τη μόδα και που θα μπορούσαν να έχουν κυκλοφορήσει σε περισσότερες από μία εποχές, όπως αυτός. Και είναι από αυτούς που με το που τους ακούω ξέρω ότι η σχέση μας θα είναι μακροχρόνια.