I Annan Heim
Τελευταία διαβάζω όλο και πιο συχνά σε ελληνικά έντυπα για το τάδε συγκρότημα-καλλιτέχνη που κατά περίπτωση φέρνει μαζί του αέρα Νέας Υόρκης, Λονδίνου, Βερολίνου (όπου μάλιστα διαπίστωσα πρόσφατα ότι πωλούνται κονσέρβες με γνήσιο ...αέρα Βερολίνου σε μια κίνηση ομολογουμένως επιχειρηματικής ιδιοφυίας). Ασχέτως αν οι αναφορές αυτές αποδίδονται σε απλό επαρχιώτικο φθόνο της Μητρόπολης ή σε συγγραφική ευκολία, δεν μπορεί να παρά να αναγνωρίσουμε σε αυτές, με λίγη έστω φαντασία, ένα σπέρμα αλήθειας. Αν λοιπόν ακολουθήσουμε αυτή την πεπατημένη των ...αερολογιών, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο δίσκος αυτός των Rokkurro (τον οποίο φέρνει στα μέρη μας η Inner Ear σε μια μερακλίδικη έκδοση για τους φετιχιστές του βινυλίου, όψιμους, παλιούς ή ...υποτροπιάσαντες), ο δεύτερος μετά το "Thad Kolnar I Kvold" που είχαμε ανακαλύψει από αυτές τις σελίδες το 2007, μεταφέρει μια γερή δόση ...αέρα Ισλανδίας. Και ίσως να μην είχαμε άδικο...
Γιατί το κλίμα επικαθορίζει άμεσα ή έμμεσα την ισλανδική μουσική, και αυτό το στοιχείο, όσο τετριμμένο κι αν είναι, δεν μπορεί να αγνοηθεί, ειδικά για έναν λαό με τόσο λειτουργική σχέση με τη φύση (και όχι μόνο ως πρώτο ...κινούν μουσικό αίτιο: "δεν έχουμε τι να κάνουμε όλο τον ατελείωτο χειμώνα" είχα διαβάσει σε μια παλιά συνέντευξη ισλανδικού σχήματος"). Είτε το ονομάσουμε νατουραλισμό είτε γεωγραφικό μυστικισμό, το κύμα του Ισλανδικού εξωτισμού που υπήρξε πολύ της μοδός τα τελευταία χρόνια, βασίστηκε σε έναν ήχο που θα μπορούσε να αποκληθεί και "ισλανδικό gothic" (προσοχή! κατά το American gothic πνεύμα του Ackles και του Grant Wood, καμία σχέση με μαυροντυμένες φυλές!).
Σε αυτόν τον ήχο θα εντάσσαμε και τους Rokkurro. Αυτή την χαμηλών τόνων τραγουδοποιία, με την επιμελημένη αίσθηση του χειροποίητου και τις διάφανες, κρυστάλλινες μελωδίες, οι οποίες σαν να ξεπηδούν από τη σιωπή που επιβάλλει το χιόνι και απλώνονται στο χώρο με ηρεμιστική (αλλά και νανουριστική) επίδραση. Pop ξύλινης καλύβας (ή ...φάρου αν θέλετε), σε ζεστά μπαμπακένια τραγούδια, με τις νότες να σταλάζουν υπομονετικά, τον ντράμερ κάπου στη γωνιά να παίζει διακριτικά τα ...σκουπάκια του, τη φωνή της (και τσελίστριας) Hildur Kristin Stefansdottir, από εκείνες που συλλήβδην χαρακτηρίζονται "εύθραυστες", να αιωρείται κάπου στην ατμόσφαιρα...
Να υπογραμμίσουμε ότι οι Rokkurro και σε αυτό τον δίσκο επιμένουν ισλανδικά στους στίχους, ενώ το ίδιο κάνει και η Stefansdottir στην εξαιρετική της συνεργασία με τους Film στο "Harmur Fuglsins" (...υπόγειο μήνυμα στα δικά μας αγγλόφωνα συγκροτήματα ότι η παγκοσμιότητα δεν περνάει απαραίτητα από την αγγλική).
Η ύπαρξη και πρώτου δίσκου, σχεδόν επιβάλει μια σύγκριση. Σαφώς εδώ έχουμε να κάνουμε με πιο επαγγελματική δουλειά, έναν δουλεμένο δίσκο με πλουσιότερες ενορχηστρώσεις, ο οποίος επιτυγχάνει να δημιουργήσει το δικό του κόσμο (έναν άλλο κόσμο, όπως θέλει και ο τίτλος), έχει συναισθηματική γόμωση, ρέει με φυσικότητα και με ελάχιστες ρυθμικές εξάρσεις, χάνοντας ελαφρώς το αυθόρμητο και το πηγαίο. Ο παραγωγός, ο Alex Somers σύντροφος και μουσικός συνεργάτης του Jonsi των Sigur Ros, έχει βάλει αναμφίβολα και αυτός την καταλυτική του σφραγίδα, ωθώντας τους σε πολύ γνώριμα (και ασφαλή) μονοπάτια. Φοβάμαι μην και ακολουθούν το παράδειγμα των Efterklang προς μια αχρείαστη πληθωρικότητα, ξεχνώντας ότι ο δρόμος προς την πληρότητα συνήθως περνάει από την αφαίρεση, όχι από την πρόσθεση.
Σε γενικές γραμμές οι Rokkurro δεν αποτολμούν να βγουν από την επικράτεια που έχουν ορίσει μουσικοί όπως οι Mum, οι οποίοι και αποτελούν μία προφανή αναφορά τους. Μοιάζει σαν τώρα που τα μεγάλα ονόματα του νησιού δείχνουν να έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους, τα μικρότερα να ακολουθούν μαζεύοντας τα "στάχυα" που άφησαν πίσω, όπως η βιβλική Ρουθ. Για να δούμε όμως τώρα που το ισλανδικό μοντέλο της άκοπης ευμάρειας χρεοκόπησε, τι μουσική θα μας στείλει το νησί τα επόμενα χρόνια. Ανεπηρέαστη αποκλείεται να μείνει. Δεν λένε ότι η κρίση είναι μια ευκαιρία; Αλλά και η ζωή είναι μία ευκαιρία, και μάλιστα η μοναδική...
