Tomcats screaming outside

(Οι ήρωες συνηθίζουν να επιστρέφουν, μια φορά ποτέ δεν είναι αρκετή. Ο Roland Orzabal ίσως να μην τα κατάφερε να γίνει ήρωας, είχε όμως ηρωική φωνή και φιλόδοξα σχέδια. Στο πρώτο άλμπουμ κάτω από το όνομά του ενορχηστρώνει τις φιλοδοξίες του στην ηχητική αισθητική του σήμερα, παραμένει όμως πάντοτε ο ίδιος!)

Συνηθίζουμε να λέμε ότι δε χρειάζονται συστάσεις. Νομίζω όμως πως εν προκειμένω - οι βασικές τουλάχιστον - είναι απαραίτητες. Ο Orzabal συνδύασε το όνομα του με τους Tears For Fears, ένα από τα σπουδαιότερα pop σχήματα της προπερασμένης δεκαετίας (που επιβίωσε ασθμαίνοντας και στα 90ς). Η φιλόδοξη συνθετική pop των Tears For Fears άφησε πίσω της αριστουργηματικούς δίσκους, μερικά μεγάλα hit ('Shout', 'Everybody wants to rule the world', 'Seeds of love' κ.α.), δεν κατάφερε όμως ποτέ να κάνει το συγκρότημα -με ένα από τα πιο όμορφα και επιβλητικά ονόματα στον μουσικό κόσμο- πραγματικά μεγάλο. Μετά το οριστικό σχίσμα με τον Curt Smith, o Orzabal κυκλοφόρησε μόνος του δύο δίσκους με το όνομα της μπάντας και επιτέλους προτίμησε να συστηθεί με το δικό του ονοματεπώνυμο, αφήνοντας κάποια πράγματα στην ιστορία. Το «ντεμπούτο» solo LP του λοιπόν είναι μακράν καλύτερο από τις δύο προηγούμενες μοναχικές του προσπάθειες.
Για το δίσκο μας προετοίμασε το καταπληκτικό πρώτο single 'Lowlife', ένα τετράλεπτο ambient rock κομψοτέχνημα με επικά φωνητικά, πλαστικούς ρυθμούς και δυνατές κιθάρες, γεμάτο νεύρο και αυτοπεποίθηση. Ο Orzabal δεν επέστρεψε με χαμηλούς τόνους και ευγενικό προφίλ. Ευγενής είναι πάντα (όπως όλοι οι ποιητές), είναι όμως και νευρώδης. Στο ίδιο ύφος με το single κινούνται τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου. Ηχητικό πέρασμα στο σήμερα, drum & bass ρυθμοί πλάι σε βαριά rock τύμπανα, ηλεκτρονικά περάσματα δίπλα σε loud & proud κιθάρες... και όλα αυτά που προσπάθησαν να κάνουν οι U2 για να τοποθετήσουν το rock των 80ς στο... αύριο (αλλά προσφάτως τα παράτησαν).
Στην παραγωγή βρίσκεται και πάλι ο Alan Griffiths (σχεδόν μόνιμος συνεργάτης) που δείχνει να έχει τον απόλυτο έλεγχο σε οτιδήποτε συμβαίνει στη διάρκεια του δίσκου. Όχι τόσο σαν αναζήτηση της ηχητικής τελειότητας, όσο σαν διάθεση να αρθεί κάθε αμφιβολία ακόμη και σε αυτό τον τομέα. Όπως αποφασισμένος να μη σας αφήσει με απορίες είναι και ο ίδιος ο Orzabal.
Η φωνή του δε σε αφήνει λεπτό να ξεχάσεις τους Tears For Fears, και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Κανένα τραγούδι δε φαίνεται κουρασμένο (θυμηθείτε ο προσωπικός δίσκος του «νεανία» Richard Aschroft είχε μερικά... ξεθεωμένα) και ο Roland είναι ακόμα μάστορας της επιβλητικής pop γραφής. Το μαρτυράει το εναρκτήριο 'Ticket to the world', πειστικό σαν κάλεσμα και αυστηρό σαν προσταγή για ξύπνημα. Όταν κατεβάζει τους τόνους παραμένει γοητευτικός και ειδικός στο να φτιάχνει ατμόσφαιρα (χωρίς να ξενερώνει), ακούστε πως γυρνάει επιδεικτικά γύρω από τον εαυτό του το 'Day by day by day...'. Μόνη αμήχανη στιγμή η κοινότυπη tribal rock trance ορχηστρική αφήγηση στο 'Hypnoculture'.
Τo 'Tomcats screaming outside' δεν είναι ένα άδοξο παρόν από μια δόξα του παρελθόντος. Είναι ένα νοσταλγικό πέρασμα στο αύριο που έχει την ιδιότητα του να μπορεί να επιστρέφει στη μνήμη του ακροατή αρκετές ώρες μετά την ακρόαση, προσόν που πλέον συναντάται με σπανιότητα στους δίσκους που ακούμε. Και μόνο για αυτό οφείλετε να τον προσέξετε. Όπως και για τα όνειρα που συνεχίζει να στήνει με τους στίχους του ο δημιουργός του!