Melody A.M.

Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζω! Δεν εξηγείται αλλιώς. Και μάλλον εγώ έχω το πρόβλημα και στραβοπηγαίνω. Διότι και καθότι, όλοι οι γνώστες και παντογνώστες τους εκθειάζουν. Μιλούν και γράφουν για μουσικό κομψοτέχνημα, για ηχητικό θρίαμβο, για πρωταθλητές πειραματισμών, για αναδιαμορφωτές της dance σκηνής και άλλα τέτοια τρανταχτά. Ίσως να είναι κακία, αλλά νομίζω ότι οι δύο νορβηγοί Royksopp σε μουσικό επίπεδο, θυμίζουν νάνους με γκροτέσκο πρόσωπο, σμόκιν, μονόκλ, ημίψηλο και πανάκριβο πούρο στο χέρι, που με τη σημειολογία όλων αυτών των αντικειμένων προσπαθούν να αντικαταστήσουν το φυσιολογικό ύψος που τους λείπει.

Χαρακτηρίζοντας το "Melody A.M." με μία φράση θα μπορούσες να πεις ότι είναι ένα αλέγκρο πάντρεμα ηλεκτροπόπ, electronica και chillout. Διεξοδικά εξετάζοντάς το, μπορείς να ανιχνεύσεις πολλές επιρροές και έξυπνα ανακατεμένες. Συγκεκριμένα μπορείς να εντοπίσεις κάτι από Pink Floyd στο 'She's so', χαλαρά break beats στο 'In space', funky κιθάρα στο 'Poor Leno', στρογγυλεμένους πειραματισμούς και space διάθεση στο '40 Years back / Come', ευφάνταστη εισαγωγή για soundtrack για soft porno στο 'So easy', ευαίσθητο easy listening που παραπέμπει σε ορχήστρες τύπου James Last και μπορεί να συνοδεύσει ένα επαγγελματικό δείπνο σε ανάλογο περιβάλλον στο 'Eple', γυναικεία φωνητικά soul αισθητικής αλά Barry White στο 'Sparks', χαρωπούς ήχους ιδανικούς για ringtones στο 'A higher place', λικνιστικές γραμμές μπάσου στο 'Royksopp's night out' (το οποίο αρχίζει πολύ επιθετικά και έχει μια λειτουργική παύση προς το τέλος) και φωνητική μελωδία που παραπέμπει στο νεορομαντισμό των πρώιμων Spandau Ballet στο 'Remind me'. Η παραγωγή βέβαια είναι άψογη και πολύ πιο ικανοποιητικό φαίνεται το μέλλον των Royksopp με την ιδιότητα των παραγωγών παρά συνθετών-τραγουδοποιών.

Το "Melody A.M." είναι γλυκύτατο έως ζαχαρωμένο. Όμως αν δεν απατώμαι, αυτό που έχει ενδιαφέρον στη ζωή δεν είναι το συμπαθητικό και γλυκό αλλά το παθιασμένο και έντονο.