1989

Η πρώτη κεραμίδα έσκασε δίπλα μου σε χρόνο dt. Ο Ryan Adams διασκευάζει Taylor Swift! Και να 'ταν μόνο αυτό; Να 'σου κολλητά και η δεύτερη: όχι απλά ένα τραγούδι, αλλά ολόκληρο το περυσινό της άλμπουμ "1989". Πριν προλάβω να ψελλίσω κάτι και έχοντας συγκεχυμένες εικόνες στο μυαλό, σκάει και η τρίτη: ο ίδιος δηλώνει πολύ ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα. Εντάξει, πήρα βαθιά ανάσα, λοξοκοίταξα προς τα πάνω μπας και ερχόταν οτιδήποτε άλλο σε κεραμιδί και, προτού καταλήξω νέος Πύρρος, έκανα την καρδιά μου πέτρα και αποφάσισα να ακούσω το δίσκο. Είπε κανείς ότι η ζωή είναι εύκολη;

Καταρχάς, είναι ασυνήθιστο να διασκευάζει κάποιος ολόκληρο άλμπουμ και δη πολυπλατινένιο, που έχει κυκλοφορήσει πριν ένα χρόνο. Πόσο μάλλον αν πρόκειται για τραγουδοποιό με δεδηλωμένες "ανεξάρτητες" τάσεις, όπως εν προκειμένω, ο οποίος αποφασίζει να πειραματιστεί με τραγούδια που κατά βάση απευθύνονται στο ευρύτερο νεανικό και απροβλημάτιστο μουσικά κοινό. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία μας αποκαλύπτει πως, αν και οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα, δεν παύουν να έχουν αυτόνομο ενδιαφέρον ως εξαιρέσεις. Τι έκανε, λοιπόν, εδώ ο Ryan; Πιστεύω πως δεν έβαλε κάποιο προσωπικό στοίχημα του στυλ "κοίτα τώρα πώς κάνεις σοβαρό και μελαγχολικό έναν λίγο-πολύ ανάλαφρο pop δίσκο", αλλά απλά ακολούθησε τα συναισθήματά του. Βλέπετε, πριν από ακριβώς ένα χρόνο βίωσε έντονα συναισθήματα πόνου και μοναξιάς, έχοντας επιστρέψει στο Λος Άντζελες και μόλις χωρίσει από την επί εξαετία σύζυγό του. Τότε ήταν που έπεσε στα χέρια του το περί ου ο λόγος άλμπουμ, πάνω στις συνθέσεις του οποίου "αυτοσχεδίασε" με γνώμονα τη μοναξιά του. Γνωρίζοντας πλέον αυτήν την κρίσιμη λεπτομέρεια, την αξία του Ryan, αλλά και το δόγμα περί του ότι κατά κανόνα η τέχνη γεννιέται από τον πόνο, μάλλον γίνεται ευκολότερο να φανταστείτε ότι κάτι καλό μπορεί να βγήκε εδώ. Κι έτσι είναι. Αν δεν πιστεύετε εμένα, τότε ακούστε την Taylor που δήλωσε ότι τα τραγούδια του δίσκου δεν είναι διασκευές των δικών της, αλλά καινούργια που βασίζονται μόνο αφετηριακά σε δικές της ιδέες.

Κι αν ακόμα αναρωτιέστε τι τελικά έκανε, για αρχή φανταστείτε πως έφτιαξε ένα δίσκο που μοιάζει βγαλμένος από τα 80's. Για να ακριβολογήσω, θα ήταν καλύτερο να πω πως έφτιαξε ένα άλμπουμ που εκδηλώνει απροκάλυπτη λατρεία για τον αξιότιμο κύριο Βρούτο Φρειδερίκο Ιωσήφ (aka Bruce) Springsteen της εποχής του "The River" και του "Born In The U.S.A.", χωρίς, φυσικά, να εννοώ ότι είναι και ανάλογης δυναμικής. Είναι όμως καλός. Και θέλεις να τον ξανακούσεις, όχι μόνο για τα φωνητικά που θα λατρέψει κι ο ίδιος ο Bruce, αλλά για την ελκυστική εσωτερικότητα που αποπνέει και τις όμορφες μελωδίες του.

Θα μπορούσε δικαιολογημένα να υποστηρίξει κανείς ότι ο δίσκος διαπνέεται από μια concept αισθητική, άποψη με την οποία δε θα διαφωνούσα. Όντως υπάρχει ένα εξομολογητικό ύφος και μια προσήλωση στα eighties από το πρώτο ως και το τελευταίο τραγούδι. Καλύτερη στιγμή του δίσκου είναι το "Out Of The Woods", το οποίο "γεννήθηκε", όπως μου αποκάλυψε η αξιόπιστη πράκτορας Σ., ίσως από την πιο αδύναμη στιγμή του πονήματος της κας Swift. Κάτι μου λέει ότι στο άκουσμά του οι Starsailor θα δακρύσουν, αφού δεν πρόλαβαν να το γράψουν αυτοί. Στο "Blank Space" απολαμβάνουμε το fingerpicking παίξιμο του Adams και στο όμορφο "Shake It Off" δεν είναι εύκολο να αναχαιτίσουμε μια εσωτερική διαμαρτυρία για τα απροκάλυπτα δάνεια από το "I'm On Fire". Στο "This Love" θα θυμηθείτε την εύθραυστη εποχή του Neil Young, ενώ θα εγκρίνετε το "πείραγμα" των στίχων του "Style", όπου από "that James Dean look in your eyes" τραγουδά "that Daydream Nation look in your eyes" (σκέφτομαι τι θα ένιωσε η Taylor όταν της μίλησαν για τους Sonic Youth).

Ο δίσκος αυτός, που αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της σύγχρονης singer - songwriter δημιουργίας, δεν διεκδικεί τις δάφνες του σημαντικότερου άλμπουμ του Ryan, αλλά σίγουρα συγκαταλέγεται σε εκείνους που θα μας τον θυμίζουν ευχάριστα. Προσέξτε όμως: δεν αξίζει της προσοχής σας ως αποκαλυπτικός των ορίων της μουσικής φαντασίας και ικανότητας του δημιουργού του, αλλά αποκτά την αξία που του αναλογεί μονάχα αν ακουστεί σαν να μην είχε κυκλοφορήσει ποτέ ο φερώνυμος της Taylor Swift. Αγαπητή (λέμε, τώρα) Taylor, του χρωστάς κέρασμα...