Gold

«Είδα το μέλλον του Rock 'n' Roll και το όνομά του είναι Bruce Springsteen». Με αυτά τα λόγια του το 1975 ο Jon Landau (έγκυρος αμερικάνος μουσικοκριτικός και, εντελώς συμπτωματικά, συμπαραγωγός του "Born To Run") έβαλε στο λεξιλόγιό μας την έννοια του Hype.

Hype από το hyperbole. Υπερβολή. Υπερβολικά λόγια, υπερβολική προώθηση, υπερβολικά κέρδη. Δοκιμασμένη συνταγή που πιάνει σχεδόν πάντα. Το έργο το είδαμε πολλές φορές από τότε. Ειδικά οι Άγγλοι που κάθε δύο χρόνια ανακάλυπταν τους νέους Beatles, έμαθαν καλά το μάθημα αλλά το έκαψαν από την υπερβολική χρήση. Γιατί, όπως κάθε παιχνίδι, το hype έχει τους κανόνες του.

Δύο από τους πιο σημαντικούς παραβιάστηκαν από τον αγγλικό τύπο, αλλά τηρούνται πιστά στην περίπτωση Ryan Adams: Ο πρώτος είναι το μέτρο στη χρήση του. Όταν κάθε χρόνο εμφανίζεται νέος Μεσσίας, οι πιστοί τελειώνουν. Χρόνια είχαμε να ακούσουμε τόσο χοντρά λόγια για αμερικάνο ροκά. Ο δεύτερος, ότι εκτός από τον καπνό, πρέπει να υπάρχει και φωτιά. Όσο δυνατή και να είναι η διαφήμιση, δεν μπορείς να πουλήσεις τον τενεκέ για πλατίνα. Πρέπει να έχεις τουλάχιστον ασήμι.

Ε λοιπόν, η φωτιά υπάρχει. Ο νέος είναι ωραίος. Φυσικά το hype είναι hype, και τα περισσότερα που γράφονται γι' αυτόν ελάχιστη σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Ούτε ο σημαντικότερος καλλιτέχνης που εμφανίστηκε τα τελευταία είκοσι χρόνια στην Αμερική είναι (στα στενά όρια του πατριωτικού κάντρυ-ροκ μπορεί και να εξελιχτεί σε κάτι τέτοιο, αλλά δε νομίζω να το θέλει) ούτε τα τραγούδια του επόμενου δίσκου του, μετά το "Gold", πρόκειται να είναι ό,τι καλύτερο έχει βγάλει η ροκ. Τα παραπάνω τα διάβασα, δεν είναι δικά μου.

Τι είναι λοιπόν ο Ryan Adams; Ένας τραγουδοποιός με ταλέντο στο σκάρωμα συμπαθητικών και πιασάρικων μελωδιών και στο γράψιμο βιωματικών στίχων που φτιάχνουν ατμόσφαιρα και δημιουργούν εικόνες και συνειρμούς. Ένας περφόρμερ που κάνει τα κοριτσάκια να τον θέλουν, τα αγοράκια να θέλουν να του μοιάσουν και για τις πιο μεγάλες ηλικίες όχι μόνο δεν αποτελεί ούτε καν υποψία απειλής, αλλά γίνεται συμπαθής, μέχρι που διεγείρει και μητρικά ένστικτα. Ένας γνώστης του είδους, που αρνείται να ξεφύγει από την πεπατημένη και να ανατρέψει τους όρους του παιχνιδιού, αλλά τους ακολουθεί κατά γράμμα. Είναι πιο εύκολο...

Τι μπορεί να γίνει; Ας επιδοθούμε λίγο στο σπορ του name dropping. Η καλύτερη εξέλιξη που μπορώ να προβλέψω γι' αυτόν, είναι να γίνει αυτό που είναι για το ελληνικό λαϊκό τραγούδι ο Χρήστος Νικολόπουλος: Ένας αξιοπρεπής τραγουδοποιός στα βήματα των μεγάλων του παρελθόντος, με πολλά καλά τραγούδια που θα αγαπηθούν από τον κόσμο αλλά χωρίς το ειδικό βάρος των μεγάλων. Και για να μεταφερθούμε στην πατρίδα του, το να γίνει κάτι σαν τον Neil Young ή τον Dylan δεν το συζητάμε. Στην καλύτερη περίπτωση να γίνει ο νέος Springsteen. Στην χειρότερη, ο νέος Tom Petty ή Bob Seger. Δεν είναι κι άσχημα.