Rock 'n' roll
Μη το βαράτε το παιδί, είναι νέος και παραστράτησε, αφού το ξέρετε ότι είναι καλό παιδί και με αρχές. Εντάξει και εμείς ζηλέψαμε όταν είδαμε το νεαρό θρασύ αμερικανάκι να τζαμάρει δίπλα σε μεγαθήρια τύπου Neil Young, αλλά δικαιούται μια αναποδιά, αφού οι άθλιοι δεν του τυπώσανε και το πολυαναμενόμενο 'Love is hell' γιατί λέει είναι (άκουσον-άκουσον) πολύ καταθλιπτικό. Άλλωστε σύμφωνα με τα υπονοούμενα που ο ίδιος αφήνει, η ψιλομπαγιάτικη ορμή του 'RnR' του βγήκε σαν αντίδραση στη κατάθλιψη του προηγούμενου πονήματος του.
Επί της ουσίας, ξεχάστε τις γλυκές ακουστικές, τα όμορφα διπλά γυναικεία φωνητικά και τα μελαγχολικά δειλινά. Ο James Barber είναι ο παραγωγός (προαγωγός στη δική μας περίπτωση), γνωστός από τις αλησμόνητες συνεργασίες του με την Courtney Love, και μάλλον εδώ τα σκάτωσε διότι δεν είναι δυνατόν να «βαράς» έτσι όταν μπορείς να έχεις τη φωνάρα του Ryan στο πιάτο. Ο δίσκος μπαίνει δυναμικά με το 'This is it' και ψαρώνεις σκεπτόμενος τη αναμενόμενη χορταστική συνέχεια που αργεί να έρθει όμως, γιατί ακολουθεί το καλούτσικο αλλά συνηθισμένο 'Shallow' και το ξενέρωτο '1974'. Το πράμα στρώνει με το 'Wish you were here' σε στυλ από τα παλιά, το καλό και σπιντάτο 'So alive', το 'Luminol' και το αριστουργηματικό 'Burning photographs' ("I used to be sad, now I am just bored with you...").
Τα επόμενα δύο 'She is lost control' και το 'Note to self' δεν τα θυμάμαι και δεν νομίζω ότι θα τα θυμάστε και εσείς άμα τα ακούσετε, αλλά μετά μπαίνει το ομώνυμο και τότε κλείνουμε τα φώτα και ανοίγουμε μια μπύρα (μόνο που την πίνουμε γρήγορα γιατί κρατάει μόλις καναδυό λεπτά). Το χλιαρό και μεμψίμοιρο 'Anybody wanna take me home' (το οποίο προέρχεται από το 'Love is hell') μας αρέσει κατά βάθος και το επόμενο 'Do miss America' θυμίζει κάτι από Bryan. Το 'Boys' εμένα μου άρεσε αλλά τα δύο τελευταία 'The drugs not working' (αυτό τελειώνει όμορφα) και το bonus track 'Hypnotixed' δεν μας γέμισαν τα αυτιά.
Το συμπέρασμα είναι ότι δεν είναι και για πέταμα το δισκάκι, για την ακρίβεια μια χαρά είναι. Τι έπρεπε να κάμει δηλαδή το παλικάρι, αν έβγαζε κάτι πιο ακουστικό θα βγαίνανε και θα έλεγαν πάλι μια από τα ίδια κλπ, κλπ. Τώρα που είπε να βαρέσει καμιά ηλεκτρική λιγάκι τον βαράνε οι άλλοι. Εντάξει δεν του βγήκε ακριβώς και σίγουρα είναι ό,τι χειρότερο έχει κυκλοφορήσει γενικώς, αλλά ακόμα έτσι ένας είναι ο Ryan και σίγουρα υπάρχουν τουλάχιστον 4-5 ρεφρέν να σου κολλήσουν και να το 'φχαριστηθείς. Γι΄ αυτό σας λέω μην το βαράτε το παιδί.
Τελικώς, αν σας αρέσει ο Ryan και έχετε τα υπόλοιπα (συμπεριλαμβανομένου και του 'Demolition'), πάρτε το, δεν θα πάει χαμένο. Δεν έχετε Adams; Κακώς, να πάτε να πάρετε (ξεκινήστε από το 'Gold' π.χ). Εάν τώρα είστε της άποψης ότι οι καλλιτέχνες οφείλουν να βελτιώνονται διακαώς και συνεχώς και στην τελική δεν γουστάρετε πιθανές απογοητεύσεις να κάτσετε σπίτι και δείτε TV περιμένοντας να κυκλοφορήσει το 'Love is hell'.
