Red Kite

Οι προσωπικοί δίσκοι δεν πρέπει να αξιολογούνται σε συνάρτηση με εκείνους του συγκροτήματος στο οποίο συμμετείχε ο δημιουργός τους. Ή, τουλάχιστον, έτσι θα έπρεπε να γίνεται. Γίνεται, όμως; Και ναι και όχι! Είναι αλήθεια πως όσο κι αν θέλει κανείς να αγνοήσει το συλλογικό παρελθόν, αυτό είναι σχεδόν αδύνατο να υποχωρήσει μπροστά στο ατομικό παρόν. Μπορούμε, όμως, να το βάλουμε σε δεύτερο πλάνο, όχι μόνο διότι αυτό θα ήθελαν οι δημιουργοί, αλλά επειδή αυτό επιβάλλει η σωστή προσέγγιση της μουσικής.

Φανταστείτε πόσο πιο δύσκολα είναι τα πράγματα στην προκειμένη περίπτωση, που το συγκρότημα είναι οι Saint Etienne. Ένα γκρουπ που κυκλοφόρησε σπουδαίους pop δίσκους, οι περισσότεροι από τους οποίους (κατά ένα "περίεργο" τρόπο) αγαπήθηκαν ακόμα και από φανατικούς φίλους της rock. Δε θα ήταν λοιπόν άδικο να κρίνουμε τη δεύτερη δουλειά της Sarah με πρότυπο το "Tiger Bay"; Ούτε συζήτηση. Γι' αυτό ακούμε το "Red Kite" χωρίς σημεία αναφοράς και διαπιστώνουμε αβίαστα ότι έχουμε να κάνουμε με έναν πολύχρωμο και ευαίσθητο pop δίσκο.

Δεκαοκτώ χρόνια μετά το ντεμπούτο "Lipslide" και δεκατρία μετά το EP "Kelly's Locker" η Sarah αποφάσισε να βγάλει το πρώτο συνθετικό από τον "dance pop" χαρακτηρισμό που την ακολουθεί και να ασχοληθεί απλά με την pop. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στον ειδικά για την περίσταση διαμορφωμένο αχυρώνα του εξοχικού της και με την πολύτιμη βοήθεια των Seb Lewsley (Edwyn Collins, The Cribs) και Carwyn Ellis (Colorama) στην παραγωγή. Τα χαρακτηριστικά βελούδινα φωνητικά της αποτελούν τον κύριο συνεκτικό κρίκο δώδεκα τραγουδιών, τα οποία, ενώ στην πρώτη ακρόαση δίνουν την εντύπωση πως κινούνται στον ίδιο χώρο λόγω της soft αισθητικής τους, φέρουν διακριτικές επιρροές από διαφορετικά είδη.

Το εισαγωγικό "On The Swings" είναι ένα εξαιρετικό τραγούδι, που ξαφνιάζει με την αμεσότητά του. Θυμίζει το ύφος του αξεπέραστου soundtrack "Never Let Me Go" της Rachel Portman. Σε εξομολογητικούς τόνους κινούνται και τα "In The Dark" και "Hearts Are For Breaking", που μοιάζουν βγαλμένα από τα '60's. Με το "Take The Silver" η Sarah εξερευνά nu-folk μονοπάτια με τη συμμετοχή των The Rails, ενώ με το "It's Never Too Late" παραπέμπει στις γλυκές μελωδίες των Belle and Sebastian. Στο "Underneath The Stars" η ερμηνεία της φέρνει στο νου την Dee C. Lee, όταν εκείνη δεν τραγουδούσε για τους Style Council, ενώ ο φόρος τιμής στους Saint Etienne αποτίεται με το "Nothing Left To Talk About", στο οποίο συμμετέχει ο Nicky Wire (Manic Street Preachers). Βέβαια, αν νομίζετε πως στο τραγούδι αυτό το πνεύμα του Stephen Duffy (και ειδικότερα της εποχής των The Lilac Time) είναι απόν, τότε γελιέστε!

Αυτό που όλοι γνωρίζαμε ήταν το ότι η εξόχως ευγενής και συμπαθέστατη Sarah Cracknell διαθέτει μια υπέροχη φωνή. Με τον "Κόκκινο Χαρταετό" διαπιστώνουμε, με ιδιαίτερη ευχαρίστηση, πως μπορεί να γράφει όμορφα τραγούδια, χωρίς να εγκλωβίζεται στην (υπέροχη) κληρονομιά των Saint Etienne.