The isle of the blue flowers

Όσοι από εσάς ασχολείστε με την υγιή πλευρά αυτού που συνηθίζουμε να ονομάζουμε indie pop θα γνωρίζετε νομίζω ότι την τελευταία πενταετία η καλή η κιθαριστική (sic..) pop, έχει σαφή καταγωγή προέλευσης και μας έρχεται από την Ισπανία, παρακαλώ. Εταιρείες-πρότυπα όπως η "Siesta" και η "Elefant" έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μία μικρή (ή μήπως μεγάλη;) σκηνή, συνεχίζοντας κατά κάποιον τρόπο την παράδοση της θρυλικής πλέον El records, το easy-pop παράρτημα της Cherry Red στα '80ς. Στους καταλόγους και των δύο δε θα βρείτε μόνο ισπανόφωνα ή έστω Ισπανικά συγκροτήματα, άλλα και σημαντικής αξίας μεταγραφές από το εξωτερικό.
Μια τέτοια "δυνατή" μεταγραφή είναι και οι Scarlet's Well, η νέα δηλαδή ομάδα του cult παίκτη Bid, για την Siesta από την πρωτεύουσα Μαδρίτη αυτή τη φορά. Ο ινδικής καταγωγής αρχηγός των Monochrome Set, έχει μεγαλώσει στην ηλικία και από ρομαντικά οργισμένος έφηβος επιδιώκει να μεταβληθεί σε στιλάτο ποπ δανδή, από αυτούς της κλασσικής σχολής (να, σαν τον Neil Hannon για παράδειγμα, που ήδη θεωρείται "κλασσικός"). Μαζί του βρίσκεται η Zarif Davidson, η οποία και μας δίνει δείγματα ουσιαστικών και πρωτογενώς όμορφων γυναικείων φωνητικών, σε folk βάσεις, σε μια εποχή που όλοι στήνουν μια γυναικεία φωνή μπροστά από το μικρόφωνο, σε σημείο να εκνευριζόμαστε πλέον. Ένας ακόμη ρετρό τύπος ονόματι Florence (που επιμελείται και το προσεγμένο απαλά γοτθικό artwork των δίσκων τους) και μια κοπελίτσα, η Alice Healy, συμπληρώνουν το τετραμελές σχήμα. Στο δίσκο συμμετέχουν και επιπλέον μουσικοί και κυρίως μια σειρά από επιπλέον όργανα (βιολιά, μαντολίνα, ακορντεόν κ.λ.π.), που δημιουργούν την ειδοποιό διαφορά στον ήχο των Scarlet's Well. To "Isle of the blue houses" είναι η δεύτερη δουλειά τους στη σειρά Scarlet's Well (όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο δίσκο). Οι πιο υποψιασμένοι είχαν ήδη "νοσταλγήσει" με το "Strange letters" lp δύο χρόνια πριν... το οποίο και είχε αναγγελθεί ως ο πρώτος σε μια σειρά δίσκων για το Mousserron, ένα μυθολογικό χωριό στις Αζόρες, γεμάτο πνεύματα και μυστήρια, ή κάπως έτσι τέλος πάντων!
Τι να παίζουν λοιπόν οι Scarlet's Well, αναρωτιούνται οι λιγότερο υποψιασμένοι.. .
Aς πούμε ότι παίζουν "Αναγεννησιακή ποπ"! (ΤΙ ;!!!) Σαν ταιριαστό μου φαίνεται... Υπάρχουν βλέπετε όλα αυτά τα έγχορδα, η παντελής έλειψη ηλεκτρισμού στον ήχο, τα κελτοειδή ηχοχρώματα, οι μνήμες της κινηματογραφικής Ιρλανδίας, η ποιητική διάθεση, η απλή ψυχεδελική δομή των συνθέσεων, και η εναλλαγή αντρικών-γυναικείων φωνητικών από τραγούδι σε τραγούδι- σε στυλ άλλοτε 60ς, άλλοτε ψευδο-οπερετικό-, που δημιουργούν χωρίς αμφιβολία ένα κλίμα... εποχής. Φανταστείτε τους Νεο-Ζηλανδούς Able Tasmans σε μία Ευρωπαική version, τους Belle and Sebastian σε πιο ώριμη και λιγότερο φοιτητική εκδοχή αυτών. Έπειτα είναι και οι στίχοι που μπερδεύουν τα λόγια αγάπης με ιστορίες για θρύλους και παραδόσεις, σε στυλ μεσαιωνικό, με ψήγματα από την ανολοκλήρωτη Ευρωπαική μυθολογία... μάγοι, πειρατές και μύθοι για δαίμονες και νεαρά "αθώα" κορίτσια. Οι αναφορές όμως σε όλα αυτά είναι απλές και ευχάριστες, χωρίς καμιά προσπάθεια "επίμονης" και πιο εσωτερικής προσέγγισης, που μάλλον αστεία θα κατέληγε. Όλα αυτά τα στοιχεία λοιπόν συνθέτουν ένα δίσκο που έχει το δικό του κλίμα, το διατηρεί σε όλη του τη διάρκεια, χωρίς να κουράζει όμως. Αντίθετα μόλις αρχίσετε να αισθάνεστε και εσείς οικεία στον κόσμο των Scarlet's Well θα απολαύσετε τις εμμονές και τις διαθέσεις τους, και θα θυμηθείτε ξανά τον Momus και τον King of Luxembourg και όλους αυτούς τους ποπ παραδοξολόγους που παρατήσατε τελευταία στο βωμό της ηχητικής εξερεύνησης και πρωτοπορίας.
Οι φίλοι των Monochrome Set ίσως να προτιμήσουν τα τραγούδια εκείνα στα οποία τα φωνητικά αναλαμβάνει ο ίδιος ο Bid. Η γνωστή μονότονα υπόγεια φωνή φέρνει στο μυαλό ασφαλώς έντονα το παλιό (??) του σχήμα το μουσικό όμως background είπαμε ότι διαφοροποιείται αισθητά. Ένα από αυτά είναι το Clop's birthday, τυπικό δείγμα εύθυμης ρυθμικής ακουστικής ποπ, που λούζεται σε έγχορδες ποικιλίες και ασχολείται με θέματα και ιστορίες ανούσιες! Το νέο ρόλο που λέγαμε πριν τον διεκδικεί κυρίως μέσα από τραγούδια όπως το Raven's Treasure, όπου σοβαρός και εκφραστικός συνοδεύει στην ουσία μια μελωδία που στηρίζει μόνος του ο ήχος του ακορντεόν, μουρμουρίζοντας σε δεύτερο πληθυντικό... ίσως η πιο όμορφη στιγμή του δίσκου! Από εκεί και πέρα τα φωνητικά της
Zarif χωρίς να δημιουργούν τα deja-vu, είναι έντονα και τολμηρά, ενώ το παγωμένο χρώμα της κατά τα άλλα φιλικής φωνής της και η ιδιόμορφη προφορά της ενισχύει τις λογοτεχνικές αποχρώσεις (ή μήπως παραμυθιακές;) των ιστοριών που υπάρχουν έδω μέσα. Ίσως μάλιστα σε αυτή να έχουν "πέσει" τα πιο όμορφα τραγούδια του δίσκου, ενώ ένα τραγούδι μας λέει και η έτερη κοπέλα της συντροφιάς.
Σε όσους αρέσουν λοιπόν τα παραμύθια και οι θρύλοι... σε όσους βαρέθηκαν τις αστικές ιστορίες αγάπης στις οποίες αναλώνεται η σύγχρονη ποπ τραγουδοποία και δεν έχουν πρόβλημα με ένα διάλειμμα για μουσική που δεν αγχώνεται για το στοιχείο της πρωτοπορίας
και την αναζήτηση του ήχου που θα έρθει. Οι Scarlet's Well αποδεικνύονται απόλυτα μη αγχώδεις και αγχωτικοί, χαλαρωτικοί -όχι όμως και χαλαροί, γοητευτικοί και στυλάτοι. Γιατί ξέχασα να σας πω και για τις νέες ενδυματολογικές επιλογές του Bid...