Peak

Καιρός ήταν να κυκλοφορήσει ο πρώτος "δίσκος αναφοράς" μετά την -κατά πως λένε - έξαρση της ελληνικής electronica. Η τελευταία δουλειά του Κωνσταντίνου Βήτα είναι το soundtrack για την παράσταση του Παπαιωάννου και αυτό ούτε μας ρίχνει, ούτε μας ενθουσιάζει κι όλα. Είμαστε μίζερα και κακομαθημένα σκυλιά του underground και του "μεταξύ μας" βλέπετε και ενοχλούμαστε όταν η ...θεία μας επιστρέφει από το Παλλάς με το CD στο χέρι... και μας το προτείνει προς ακρόαση. Τρέχουμε και το κρύβουμε βαθιά στον κήπο, μην τυχόν και το πάρει πρέφα κανείς που θα έρθει στο σπίτι το βράδυ. Παίζει βέβαια και η φήμη που λέει ότι μέχρι και τον Φλεβάρη με τη μουσική από το "Δύο" βγάζεις κουλτουριάρα γκόμενα, αλλά ακόμη περιμένω να επιβεβαιωθεί.

Μέχρι τότε με παρρησία, συγκίνηση και ασφαλώς υπερηφάνεια ανακοινώνω ότι το ντεμπούτο άλμπουμ του Serafim Tsotsonis είναι ο σημαντικότερος δίσκος που κυκλοφόρησε ποτέ στους καταλόγους της Klik Records (όχι ότι δεν υπάρχουν και άλλα καλά άλμπουμ, αλλά εγώ αυτό επιλέγω, τι να κάνουμε τώρα;). Λες να είναι τυχαίο που φέρει τον κωδικό KLCD031; Πρέπει να εξηγήσω τώρα τούτη εδώ τη βαρυσήμαντη δήλωση, δεν είναι δα και τόσο δύσκολο όμως. Ο Serafim έχει ετοιμάσει ήδη ένα ανεξάντλητο ηχοστάσιο ισχυρισμών για να επιβεβαιώσει τα λεγόμενα μου.

Με μουσικές σπουδές που άπτονται ακαδημαϊκών κατορθωμάτων, με περισσές γνώσεις στη μηχανική, την ηχητική, αλλά και την παραδοσιακή πλευρά της μουσικής, έχεις άμεσα τον κίνδυνο να ηχογραφήσεις και να κυκλοφορήσεις ένα αποστειρωμένο άλμπουμ. Τα παραδείγματα πολλά, μη χαλάμε τις καρδιές μας όμως. Αρχές της χρονιάς είναι ακόμη. Το 'Peak' θα το συναντήσετε στην ακριβώς αντίθετη πλευρά. Εκεί που προηγείται η μουσική, κατόπιν το πάθος περί αυτής και τελευταία καταφτάνει (για να τελειοποιήσει τα πράγματα) η επ' αυτής γνώση. Όσοι ξεκινούν από τη γνώση για να καταλήξουν στη μουσική είναι σχεδόν σίγουρο ότι στην πορεία εγκληματικά θα προσπεράσουν το πάθος.

Αυτό που ακούμε επαρκώς περιγράφεται με τον όρο dream electronica για όσους θέλουν file under και τίποτε περισσότερο. Για τους υπόλοιπους έχουμε ακόμη πολλά. Μελωδίες ανεξάντλητες και κάθε φορά καινούργιες, βουτηγμένες για τα καλά στον κόσμο της λεπτότητας, κομψές και μετρημένες, που τους απαγορεύεται να περνούν τα όρια της συναισθηματικής υπερβολής. Αυτό το μέτρο των συναισθηματικών αναφορών είναι που χαρίζει στο άλμπουμ την αίσθηση του κλασσικού ακούσματος και όχι τόσο η χρήση του πιάνου, των λοιπών φυσικών οργάνων και της δομής των κλασσικών συνθέσεων, που και πολλοί άλλοι τα χρησιμοποιούν εδώ που τα λέμε, αλλά σπανίως καταλήγουν σε τόσο εξαιρετικά αποτελέσματα.

Κατά τα άλλα σε επίπεδα παραγωγής και ευκρινούς ηχητικού αποτελέσματος θα πρέπει να ψαχτείτε πολύ για να βρείτε κάτι ανάλογο, όχι σε εγχώριο, άλλα και σε παρά έξω επίπεδο. Βαθιά μελέτη των 70s προοδευτικών κατορθωμάτων του Brian Eno διακρίνω εδώ πέρα. Μόνο τα κρουστά του Phil Collins λείπουν από το πρώτο Interlude του δίσκου, για να βρει μια θέση στα outtakes του Before And After Science. Και που λείπουν όμως, ποιος νοιάζεται;

Όποιος χαρακτηρίσει αυτό το άλμπουμ απλά ως ένα αιθέριο ηλεκτρονικό νυχτερινό άκουσμα έχει εγκληματίσει και έχει χαθεί μες στην άγνοιά του. Πρόκειται για ένα ατόφιο αριστούργημα με ισόποσες δόσεις ουσιαστικής pop γραφής και ξεχωριστής ηχητικής αισθητικής, που προσκολλάται στον ακροατή, τον ακολουθεί και τον στιγματίζει και δεν τον προσπερνάει αδιάφορα, όπως τα "συνηθισμένα" άλμπουμ ηλεκτρονικής μουσικής. Εν ολίγοις, το 'Peak' δεν είναι ένας συνηθισμένος δίσκος και αυτό είναι το σημαντικότερο όλων για να ειπωθεί.