I learned the hard way
Η μάμα Sharon μπορεί πλέον, στην έκτη δεκαετία της ζωής της, να ακουμπήσει αργά αργά το κεφάλι της στον άνετο, καινούριο καναπέ της και να απολαύσει όλα αυτά που τελικά άξιζε και πήρε.
Αφού είδε να έρχεται επιτέλους η παγκόσμια καλλιτεχνική και εμπορική αναγνώριση, να αποκτά ραδιοφωνικά χιτς (βλ. "100 Days, 100 Nights"), να γυρνά όλον τον κόσμο για ζωντανές εμφανίσεις με εκείνη πρώτο όνομα στη μαρκίζα και να εδραιώνεται αν όχι δίπλα, τουλάχιστον λίγο παρακάτω από τα μεγαθήρια της soul, έφτασε η στιγμή να παραδώσει ένα άλμπουμ απελευθερωμένο και "ώριμο", όσο κι αν αυτό φαντάζει κάπως ειρωνικό σχετικά με την ηλικία της.
Οι ταχύτητες στο I Learned the Hard Way σπάνια ανεβαίνουν αισθητά, το funk παραμερίζεται και ζητούμενο είναι να αναδειχθεί το μεγαλείο της soul καθεαυτής. Είτε φλερτάρει με το πρωτόλειο rhythm and blues και τον ήχο της Stax, είτε γίνεται αφοπλιστικά μελένια και ζεστή κοιτώντας προς Philadelphia μεριά, είτε αποκτά μια κινηματογραφική υφή αλά Curtis Mayfield, κάνοντας σε να πλάθεις παθιασμένες ιστορίες πίσω από τα κομμάτια.
Δεν ζορίζεται με λίγα λόγια η Sharon στο τέταρτο της άλμπουμ. Έχει φύγει η αγωνία της, έχει λυθεί η ίδια εντελώς και δεν χρειάζεται σκληρά breaks, εύκολα αναγνωρίσιμες μελωδίες και ένταση για να δείξει ποια είναι. Περιδιαβαίνει με χάρη και άνεση στα μουσικά σοκάκια που γουστάρει και μας δίνει την εντύπωση ότι το απολαμβάνει και με το παραπάνω. Αυτό δεν σημαίνει, σε καμία περίπτωση, ότι έκανε εκπτώσεις ως τώρα ή κάτι ανάλογο, μην παρεξηγηθούμε. Κυρία ήτο και κυρία παραμένει, με κεφαλαίο το Κ.
Χαλάρωσε η γυναίκα, πώς αλλιώς να το πούμε; Και όλη αυτή η χαλάρωση, ευεργετικά απλώνεται στο I Learned the Hard Way! Και οι Dap-Kings με τη σειρά τους όμως, σε μεγάλα κέφια, θυμούνται ένα κομμάτι του άλλου τους εαυτού, τους Menahan Street Band, κάτι που βγαίνει εμφανώς στο παίξιμο τους. Λιγότερο πάρτυ και περισσότερο συγκέντρωση φίλων. Ρέουσα ατμόσφαιρα, οικειότητα, ελεγχόμενοι καρδιακοί χτύποι και μια αίσθηση σιγουριάς.
Στο ξεψάχνισμα του δίσκου τώρα, κρατάμε -με μεγάλη δυσκολία μιας και όλα τα κομμάτια είναι ένα κι ένα- τον απόλυτα εναρμονισμένο με την εποχή (βλ. οικονομική κρίση), ειρωνικό καταπέλτη "Money" [στο δρόμο που είχαν χαράξει παλιότερα ο Barrett Strong με το Money (That's What I Want) και οι Young-Holt Unlimited με το Ain't There Something Money Cant' Buy]. Επίσης, το σκερτσόζικο ομότιτλο, το ορχηστρικό The Reason και φυσικά το τόσο γλυκά κοριτσίστικο Mama Don't Like My Man.
Συμπέρασμα; Σα να ξανάγινε πάλι για λίγο κοριτσάκι η μάμα Sharon! Έμαθε προχωρώντας στον δύσκολο δρόμο και αφού εν τέλει έφτασε, μας παραδίδει αυτούσιο όλο το απόσταγμα. Γίνεται να αρνηθούμε;
