Excellent italian greyhound
Ποιος άλλος θα βουλώσει το στόμα του κάθε φλώρου που το παίζει ανεξάρτητος rocker; Ο Steve Albini, αυτός και μόνο αυτός! Και οι δύο εκλεκτοί του συνεργάτες. Και όχι μόνο θα του βουλώσει το στόμα, αλλά θα του τα πάρει και χοντρά τα φράγκα για να τον φιλοξενήσει στο studio του και την ώρα που λαγοκοιμάται ακούγοντας δήθεν ανατρεπτικές σαχλαμάρες, να τον ξεγελάει ότι δήθεν κάνει παραγωγή στο δίσκο του. Πρόβατα προς σφαγή στην κυριολεξία!
Θεός Albini για ακόμη μια φορά. Για κάθε πέντε παρθένες του τύπου Nina Nastasia που μας φορτώνει στην πλάτη, μας χρωστάει μία παράδοξη απογείωση κάτω από την αλάνθαστη ταμπέλα των Shellac. Εφτά χρόνια καθυστέρηση και ιδού η εξόφληση του χρέους. Για μια ακόμη φορά αγοράζεις βινίλιο, παίρνεις CD, ακούς το πρώτο τραγούδι και μετανιώνεις για την επιλογή σου. Λίγο δύσκολο, ε; Κανείς δεν αγοράζει κατά λάθος ένα δίσκο των Shellac.
Τυπικό ξεκίνημα με τις συνήθεις προετοιμασίες μιας ηχογράφησης. Λίγο περισσότερο κακόηχο βέβαια από ό,τι ένα συνηθισμένο soundcheck. Θέλει όντως θράσος να παρουσιάζεις ως κανονικό τραγούδι ένα άσκοπο θορυβοποιό ερωτηματολόγιο όπως το The End Of Radio. Πόσο μάλλον το Steady As She Goes που είναι μια συλλογή από άχρηστα thrash metal ριφάκια συνοδευόμενα από... τίποτε άλλο! Ρε λες αυτήν τη φορά να μας κάνει πλάκα και να το συνεχίσει έτσι μέχρι τέλους...;
Αποκατάσταση ισορροπιών (λέμε τώρα) με το αμέσως επόμενο Be Prepared. Απόλυτη ξεραΐλα, εσώκλειστες κιθάρες και σχεδόν αυτιστικός απομονωτισμός από τον Todd Trainer (drums), που με σοφία αδιαφορεί απολύτως για το τι κάνουν οι υπόλοιποι. Αν ο ήχος των Gang Of Four ήταν ένα speed-αρισμένο τρένο που όλο νόμιζες ότι θα φύγει από τις ράγες και όλο έμενε κολλημένο πάνω τους, τότε το τρένο των Shellac επιλέγει από την αρχή να ταξιδέψει απόλυτα έξω από τις ράγες. Συγκρούεται, διαλύεται και χάνονται τα βαγόνια... αλλά πάντοτε καταλήγει στο τέλος της διαδρομής.
Το Elephant είναι το δεύτερο τραγούδι που λόγω τίτλου σε βάζει σε υποψίες για χλεύη προς τον Jack White και τις δήθεν πρωτοποριακές στουντιακές λογικές του. "Repeat A Line/ That Makes It True" και ο νοών νοείτο στον άνισο αγώνα περί της πραγματικής ανεξάρτητης ηθικής. Στο, δε, Genuine Labelle είναι που αποθεώνεται η άναρχη άποψη αυτού του τρίο περί του τι εστί πραγματικά το punk rock. Περισσότερα κενά παρά θόρυβος, περισσότερη διαφωνία παρά οργή και ένα τραγούδι που προλαβαίνει να σε εκνευρίσει τρεις φορές μέχρι να λήξει. Πιο άνευρη, βαρεμένη και ξενερωμένη απόδοση της φράσης "Everybody Party" δεν πρέπει να έχει ηχογραφηθεί ποτέ...
Παρακάτω ικανοποιητικές δόσεις λευκού θορύβου για να λήξει το άλμπουμ ένδοξα θυμίζοντας μέχρι και τις περισσότερο ορθόδοξες ημέρες των Black Flag. Εδώ είναι που οι Albini, Bob Weston και Trainer αποδεικνύουν ότι πέραν των θεωρητικών τους εμμονών και των συνειδητά εχθρικών τους πρακτικών είναι μία punk μπάντα με άποψη, θέση και διάθεση για την εξέλιξη του είδους. Από τότε που μετέφραζαν στα καθ' ημάς το Jailbreak των AC/DC μέχρι σήμερα που με την αύρα των ακριβοπληρωμένων noise ειδικών έρχονται σε επαφή με κάθε λογής άσχετο που βλέπει σαματά και μπουκάρει στον κόσμο τους, δεν έπαψαν να είναι τίποτε άλλο από το αυθεντικό ανάλογο του Mark E. Smith στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Χωρίς τη γεροντικά άνοια και ανία όμως!
Με απόλυτο σεβασμό (πάντα),
