Buzzkunst

Η συνείδηση είναι δύσκολη φιλενάδα. Ο άλλος χρειάζεται συχνά να υποθέτει.

Σενάριο πρώτο (το καλό) : Ο Howard Devoto έχει βαρεθεί στην παρατεταμένη αδράνεια και αποφασίζει μια καλή επιστροφή! Όχι τίποτα άλλο, έχει ήδη γραμμένους τόσους στίχους στα συρτάρια που περιμένουν. Και επειδή τα χρόνια πέρασαν και οι πλάτες του δεν σηκώνουν πλέον ελαφρύτερα πράγματα, πόσο μάλλον κάτι τόσο βαρύ, την θέλει την βοήθεια. Καταλληλότερος ο Pete Shelley για τους ίδιους λόγους με αυτόν. Οι στιγμές εξάλλου από την συγγραφή του 'Shot By Both Sides' των Magazine έχουν μείνει βαθιά χαραγμένες για πάντα. Έτσι γεννήθηκε το 'Buzzkunst'.

Σενάριο δεύτερο (αυτό που τα χώνει) : Ο Howard Devoto κοιτάζει το πορτοφόλι του. Το περιεχόμενο (σχεδόν μόνον κέρματα) δεν φτάνει πλέον για να αγοράζει το αγαπημένο του άρωμα Davidoff. Κάτι πρέπει να κάνει. Βαδίζοντας και σκεφτόμενος, η ιδέα να βρει έναν ομοιοπαθή (στην πενία) και να τα πούνε ελαφρά τη καρδία ήταν η καλύτερη. Πόσο μάλλον όταν από τύχη βρήκε μια αγγελία στην Loot του παλιόφιλου Pete Shelley. Αν του έκανε κανένα τηλέφωνο; Έτσι γεννήθηκε το 'Buzzkunst'.

... και αφού γεννήθηκε βγήκε με την πρώτη στο σφυρί και βάλθηκε να μας τρελάνει! (Ανεξάρτητα από το ποιο ήταν το σενάριο) ο Howard Devoto ξέρει ακόμη να γράφει και να ερμηνεύει στίχους. Με τον γνώριμο θεατρικό και ειρωνικό τρόπο που μάθαμε στους Magazine και εξίσου επιτήδεια και αποτελεσματικά. Μα τι γράφω; Είναι τόσο αυτονόητα οξύμωρο αυτό (βρέχει βροχή!), που καταντά κυνικό! Και στο παρόν, παρά την αρχική δυσπιστία και τα μετέπειτα ανεκπλήρωτα των προσδοκιών, υπάρχουν δυνατά αποδεικτικά στοιχεία αυτού του ταλέντου, που δεν γίνεται να φιμωθούν. Με τον Pete Shelley είναι αλήθεια πως δυσκολεύομαι λίγο περισσότερο. Δεν βγάζει δα και την προσωπικότητα εδώ!! Ειδικότερα όταν στην γωνία που αφήνουν ακάλυπτη τα φώτα δουλεύει ο θεατρίνος!

Το 'Buzzkunst' είναι η πρώτη κοινή δουλειά των Howard Devoto και Pete Shelley από την πρώτη περίοδο των Buzzcocks. Και είναι κατά βάση μοντέρνα, ρυθμική pop, ανέλπιστα ηλεκτρονική - στη μεριά του σκοτεινού, αλλά και μια νοσταλγική προβολή στο σήμερα του 80's ύφους. Και αναλύοντάς το σίγουρα τα ρίχνει σε πολλά επίδοξα σύγχρονα σχήματα του γοτθικού electro. (Κατευθείαν με το εναρκτήριο 'Can You See Me Shining?'). Για να μην μιλήσω για τα instrumentals με τα σαφή εξερευνητικά στοιχεία ('Strain Of Bacteria', 'God's Particle', 'Wednesday's Emotional Setup'), όλα τους ψαγμένα και ενδιαφέροντα. Τώρα πώς να μην είναι αξιοπερίεργο το γιατί - αν και έχουν έτσι τα πράγματα - την κλαίει τελικά την μοίρα του και δεν έχει τύχη ούτε μέχρι το πρώτο περίπτερο, δεν το καταλαβαίνω αμέσως. Απαιτείται το αίμα να παγώσει και τα όποια αισθήματα του fan να δεθούν στην πραγματικότητα. Παρόλα αυτά συνεχίζει να μου θυμίζει εκείνη την συνεργασία των Peter Murphy και Mick Karn στους Dalis Car το 1984, όπου πήραμε ένα καλάθι ίσα με μια αγκαλιά και μετά ψάχναμε τα κεράσια!

Να' ναι λέτε ο υπερβάλλων τονισμός τελικά το κρυφό μειονέκτημα; Και ας είναι βασικά υπεύθυνος για ένα συγκλονιστικό 'So There I Was' (ο καλύτερος Howard Devoto που άκουσα από το μοναδικό του προσωπικό album 'Jerky Versions Of The Dream' του 1983 και μετά) - ένα από τα τραγούδια που καταλαβαίνω ότι με σημαδεύουν για το πρώτο εξάμηνο του 2002 (δίνοντας μια άλλη θεώρηση στον τραγικό χαρακτήρα του γελωτοποιού). Και ας είναι υπεύθυνος επίσης για μερικά ξεχωριστά άλλα τραγούδια (με κορυφαίο το 'Deeper', μια ερωτική εξομολόγηση, αλλά και το 'A World To Give Away'). Και ας είναι το κρυφό εστέτ των περισσότερο νευρικών στις κιθάρες ' 'Til The Stars In His Eyes Are Dead' και 'Going Off' - τα οποία περιέχονται και σε ζωντανές εκτελέσεις από το Irregular του Λονδίνου, στο video του enhanced cd. Όπως και η σκοπιμότητα της λεπτομέρειας από έργο του Clive Barker στο εξώφυλλο.

Υπερβάλλων τονισμός λοιπόν, σε μια ταινία που με αποκλεισμένο το ευτυχές τέλος δεν βρίσκει εναλλακτική λύση και φτάνει άδοξα στον αφανισμό. Δεν αρκεί πάντα βλέπετε η εμπειρία και μερικές ιδέες, όσο καλές και αν είναι, όταν δεν είσαι μέσα στην εποχή και το ακροατήριό σου δεν υφίσταται πλέον.