Wincing the night away
H αλά Beach Boys ευδαιμονία των The Shins κρατάει γερά και σε αυτό το τρίτο πολυαναμενόμενο album του συγκροτήματος - και γιατί όχι άλλωστε; Πρόκειται για το group που ανέστησε μια εμπορικά απεγνωσμένη Sub Pop, για ένα σχήμα που αρέσει σε όλους ανεξάρτητα από το τι άλλο ακούνε, για ένα συγκρότημα που είναι ένα βήμα πριν αρχίσει να παίζει σε στάδια, και που δικαιώθηκε πανηγυρικά στην ταινία "Garden State", όπου ο πρωταγωνιστής λέει σε κάποια στιγμή ότι οι The Shins έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τη ζωή σου. Δε θα ήταν καθόλου παράξενο αν τα μέλη τους αισθάνονταν από τους πιο τυχερούς ανθρώπους πάνω στη γη, και ως εκ τούτου, μοιάζει απόλυτα φυσιολογικό που το "Wincing The Night Away" είναι μέσα στην καλή χαρά: αν οι δημιουργοί του είχαν μουστάκια (μόνο ένας έχει), θα γελάγανε κι αυτά.
Το ευτυχές είναι ότι οι The Shins μπορούν πανεύκολα να σε συμπαρασύρουν σε αυτό το εκτυφλωτικά λαμπερό παιχνίδισμα ήχων και εικόνων που επιχειρούν για μια ακόμα φορά με το νέο τους δίσκο: μία μόνο ακρόαση, για παράδειγμα, του "Phantom Limb" ή του "Sea Legs" είναι αρκετή για να εμφυσήσει μια παράξενα έντονη αίσθηση αισιοδοξίας που ωστόσο δε στέκεται χωρίς έρεισμα. Εδώ δεν έχουμε την άστοχη χαζοχαρά των όποιων (κατά τα άλλα συμπαθέστατων αλλά και μάλλον ρηχών) twee σχημάτων, αλλά μια feelgood διάθεση που αντλείται από άκρως λυρικές πηγές. (Με άλλα λόγια: δεν είναι ένας χαρούμενος δίσκος για να ακούσεις όταν είσαι χαρούμενος, αλλά ένας χαρούμενος δίσκος για να ακούσεις όταν είσαι down). Σε καθαρά ηχητικό επίπεδο, οι The Shins παίζουν στο ίδιο γήπεδο με την κολλεκτίβα της Elephant 6 (The Apples In Stereo, The Olivia Tremor Control, Neutral Milk Hotel), αλλά μοιάζουν να έχουν διώξει τις σκυθρωπές σκέψεις για χάρη μιας γλυκόπικρης και ατέρμονης αναπόλησης. Απροκάλυπτα ευαίσθητοι και γλαφυροί, είναι σα να προσπαθούν να αποδείξουν με κάθε νέο τους τραγούδι αυτό που ισχυριζόταν ο ήρωας του "Garden State". Και το κατόρθωμά τους είναι ότι σχεδόν τα καταφέρνουν.
Σχεδόν, επειδή το "Wincing The Night Away" φαίνεται σε κάποια (λίγα) σημεία του να εκβιάζει το συναίσθημα, δείχνοντας υπερβολικά στρογγυλοποιημένο και όχι τόσο αυθόρμητο όσο οι προηγούμενες δουλειές του συγκροτήματος. Όταν όμως σε πιάνει, σε πιάνει για τα καλά: οι δυνατές στιγμές του δίσκου είναι προορισμένες να λατρευτούν άνευ όρων, έτσι όπως προβάλλουν μια εκστατική νοσταλγία λουσμένη στο φως, περίπου σα να έχουν κολλήσει το ημερολόγιο στο ομορφότερο καλοκαίρι της ζωής σου. Και στυλιζαρισμένοι ή όχι, φτιαχτά ευδαιμονικοί ή μη, το ουσιώδες είναι ότι δε μπορούν να σε αφήσουν αδιάφορο: αν τους ακούσεις και δεν αφεθείς σε σκόρπιες ονειροπολήσεις, τότε το πρόβλημα σίγουρα δεν είναι δικό τους.
Όσο για το αν οι The Shins μπορούν όντως να αλλάξουν τη ζωή σου, αυτό είναι ασφαλώς μια μεγάλη κουβέντα. Το "Wincing The Night Away" δεν υπολείπεται ειδικού βάρους σε σχέση με τους δύο προηγούμενους δίσκους, αλλά δεν είναι και ο δίσκος που θα σε σημαδέψει. Όμως θα μπορέσει να σε ανεβάσει και να σού φτιάξει τη διάθεση, να αντικαταστήσει την ανησυχία με μια ευεργητική ανεμελιά (αλλά όχι και αφέλεια), να γεμίσει τον κόσμο σου με θετικό παλμό, και να σε βγάλει από τον "High Fidelity" φαύλο κύκλο του "ακούω στενάχωρη μουσική επειδή είμαι down, ή είμαι down επειδή ακούω στενάχωρη μουσική;".
ΥΓ: Επειδή ακριβώς οι The Shins είναι στα πρόθυρα να γίνουν ένα μεγάλο συγκρότημα, προβλέπεται οι γνωστοί ελιτιστές να αρχίσουν να τούς σνομπάρουν. Δεν είμαι σίγουρος τι θα ισχυριστούν, ίσως ότι το album αυτό είναι δήθεν μία από τα ίδια, ότι δεν πείθει για την ειλικρίνειά του, ότι είναι επιτηδευμένο, δεν είναι ένα βήμα μπροστά, δεν έχει ωραίο εξώφυλλο, δεν έχει κυκλοφορήσει σε βινύλιο 220 γραμμαρίων ή ο,τιδήποτε άλλο. Σεβαστή η άποψή σας. Ας πατήσουμε το repeat.
