()
Στην Ισλανδία βρίσκεται ίσως ο μεγαλύτερος παγετώνας της Ευρώπης, ο Vatnajokull. Βρήκα μια σχισμή του, βατή και αφρούρητη, και έπεσα μέσα. Νομίζω πως βγήκα μετά από αιώνες, αλλά ήταν μόλις εβδομηνταδύο λεπτά.
Στην Ισλανδία πάλι, ο Ιούλιος Βερν, αντικρίζοντας την κορυφή του ηφαιστείου Snaefell τοποθέτησε εκεί το ηρωικό ξεκίνημα για το ''Ταξίδι Στο Κέντρο Της Γης'' (μη μου πείτε ότι το ξέρατε!). Ήρθε ο καιρός που τον ακολούθησα και εγώ.
Ο τίτλος αυτού του νέου album των Sigur Ros δεν είναι τυχαία ένα γράφημα. Όπως και κάθε άλλο πρόωρο συμβάν, τα λοιπά χαρακτηριστικά του δεν πρόλαβαν ακόμη να γεννηθούν. Λυπάμαι που παρόλη την πολυγλωσσία που μου διατίθεται δεν μπορώ να ταιριάξω μια έστω λέξη που να αντικαταστήσει σε δύναμη το σύμβολο των κενών παρενθέσεων. Για τον ίδιο λόγο που η προ χιλιετηρίδων ανθρώπινη φύση προτιμούσε τις τοιχογραφίες.
Οι ανώτερες φύσεις πιστεύω ότι είναι αυτές που έχουν την δύναμη να αντέχουν και να νικούν μέσα τους τον πόνο των συγκρουόμενων αισθημάτων. Ο Jonsi Thor Birgisson μου προκάλεσε τόσα πολλά εδώ, που ανέτρεξα ξανά στο προκάτοχο 'Agaetis Byrjun' album για συγκρίσεις. Λανθασμένα. Το '( )' είναι ένα άλλο κεφάλαιο από αινιγματικά, ασύλληπτα και φευγαλέα, ερεθίσματα. Και επιδέχεται πολλές και ετερόκλητες ερμηνείες, με τον κίνδυνο καμιά τους να μην καταφέρει να το αποκρυπτογραφήσει πλήρως.
Το ''διάλειμμα'' των τριάντα δευτερολέπτων που χωρίζει άτυπα το περιεχόμενο σε δύο ενότητες των τεσσάρων τραγουδιών είναι μάλλον πολύ μικρό για να προλάβει ο νους να ανασυντάξει δυνάμεις. Ενισχύει όμως το τελετουργικό. Διότι αν κάτι διαθέτουν σε περίσσεια στη μουσική τους οι Sigur Ros, είναι αυτό.
Γέμισα τις άδειες σελίδες του ένθετου με τα χρώματα της ίριδας, πλην της τελευταίας. Εκείνη την φύλαξα για κάποιο παιδί που θα' χε το ταλέντο να φανταστεί με το μικρό του μυαλό την κάθοδο του Ορφέα.
Χρειάζεται ένα άκουσμα, καταλήγω, ανύποπτο και με καθαρό το κεφάλι, για να συνειδητοποιήσει κανείς το γιατί οι Sigur Ros άφησαν χωρίς τίτλους τα οκτώ τραγούδια του '( )'. Είναι το έσχατο πράγμα που λείπει από αυτό το συνταρακτικό έργο. Στη μαγεία του εξάλλου δεν θα τους πρόσεχε κανείς. Μόνον οι κολλημένοι στη συνήθεια.
Υπήρξε μια εποχή που σταυρώσαμε τον Roger Waters των Pink Floyd (τότε, γύρω από το 'The Final Cut'). Και είτε αυτός, είτε η μοίρα, μας εκδικήθηκε στέλνοντας στην τωρινή γενιά έναν ''κλώνο'' του. Τον αναγνώρισα. Είναι Ισλανδός, μικρόσωμος, ντροπαλός και μεθάει τραγουδώντας υπό τους ήχους του e-bow. Μας εκδικήθηκε σας λέω.
Το '( )' καταγράφεται στα σπουδαιότερα albums της τρέχουσας χρονιάς. Ως ένα εξαιρετικό κρεσέντο μελοδράματος, λυρισμού, ποίησης, ψυχικής απογύμνωσης, ανάτασης σε συννεφιασμένος ουρανούς. Πλησιάστε το με αντανακλαστικά νηπίου. Τότε μόνον θα σας αποκαλυφτεί η ολότητά του.
