Anarchic

Ως γνωστόν, η Ευρώπη είναι η εμβληματική γενέτειρα του black metal (κι η μοναδική που το θρέφει αξιωματικά). Οπουδήποτε αλλού σε βγάλουν οι θάλασσες θεώρησε εκ των προτέρων σώφρον να φυλάγεσαι μήπως και βρεθείς ενώπιον παρενέργειας ή έστω της πιθανότητας για κάτι που δεν υπολογίστηκε νωρίτερα. Όπως συμβαίνει με το "Anarchic".

Οι Skagos εδρεύουν στο Κόρτνεϊ του Βανκούβερ (του νησιού). Στα μυθιστορήματα φαντασίας "Το Τραγούδι Της Φωτιάς Και Του Πάγου" του Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν το όνομά τους το 'χε επίσης νησί, οι κάτοικοι του οποίου ήσαν κανίβαλοι. Το προσπερνάμε, παραμένει σκοτεινό το ζήτημα αλλά τα μέλη παρουσιάζονται πολιτισμένα εδώ, με τα αληθινά ονοματεπώνυμά τους, Ray Hawes και Isaac Symonds, δεν ξοδεύουν δολάριο για μακιγιάζ και προκαλούν ήδη με τον εμφατικό τίτλο του δεύτερού τους δίσκου τον οποιοδήποτε θέλει να γράψει για το γκρουπ τους να καταφύγει σε όρους μη συνηθισμένους - φυσιοκρατικούς και πολιτικούς.

Οι μπλακμεταλλάδες ανέκαθεν είχαν άμεση σχέση με τη φύση. Ενίοτε δε μία σχεδόν μεταφυσική. Οι Skagos έρχονται απ' τις Βορειοδυτικές Ακτές, απ' την Κασκαντία, περιοχή που προσδιορίζεται κατά μήκος των ομώνυμων βουνών. Κάποιοι μάλιστα την θέλουν αποσχιστική, ακολουθώντας το ανάλογο παράδειγμα του Κεμπέκ, αλλά ένα σερφάρισμα στις σελίδες της "Cascadia Now!" σε αφήνει σκεπτικό, τέτοιες κορώνες όταν προέρχονται μέσα απ' τις Πολιτείες μοιάζουν σαν το νέο ανέκδοτο με τον Τοτό. Ωστόσο, για να επιστρέψουμε, οι Skagos ενστερνίζονται την ακτιβιστική θέση ως προς την φύση συνολικά, μιλώντας για την καταστροφή του περιβάλλοντος και βάζοντας συναφείς προβληματισμούς. Υπερβάλλουν όμως στη ρητορική τους. Κήρυγμα με ορίζοντα κατηχητικού... το ιερατείο θα τραβήξει αφτιά!

Στα πολιτικά, το γκρουπ είναι η δόκιμη ζώσα αφορμή για να γνωστοποιηθεί στον μουσικό κόσμο η ύπαρξη του red & black metal. Υπερασπίζονται θέματα όπως τα δικαιώματα κι οι παραδόσεις των αυτοχθόνων κι έχουν την οπτική του αναρχισμού του David Graeber, δηλαδή σύγχρονη, άκρως ενδιαφέρουσα, αλλά σταθερά αμερικανική (δίχως αυτό να είναι μεμπτό).

Τι γίνεται, εντούτοις, στο μουσικό σκέλος, που αργήσαμε να πιάσουμε επί πέντε παραγράφους; Διαλέξτε: πολλά, λίγα, τίποτα. Αν δεν είχες διαβάσει ό,τι προηγήθηκε κι έμενες μόνον στο να ακούσεις προσεκτικά τους στίχους (γεγονός που κανονικά δεν συμβαίνει με κανένα b/m άλμπουμ), θα καταλάβαινες, ειδικά στο "Spring Speaks Truth" πως ο στιχουργός μιλάει ως ενεργός πολίτης του μάταιου τούτου κόσμου (και φυσικά μιλώντας μάταια). Με τα καθαρά φωνητικά του Symonds να μοιάζουν υπερβολικά με του Efrim Menuck.

Οι ογκώδεις σπονδυλωτές συνθέσεις χωρίζονται σε δύο διακριτά στιλ που εναλλάσσονται, όχι όμως ισότιμα, και συνδέονται στο τελευταίο τρακ (της ανακεφαλαίωσης). Το ένα είναι μία ποστ-ροκίζουσα μετεξέλιξη με φολκ και ψυχεδελικά στοιχεία που πριν μια 10ετία θα 'βγαινε απ' την Alien8. Το άλλο στιλ δείχνει το γιατί οι Skagos έχουν δικό τους λήμμα στο metal-archives, το οποίο και δεν επιθυμούν να χάσουν. Όμως τα ποσοστά είναι αμείλικτα ως προς την κατοχή του καθενός, περίπου 65% υπέρ του πρώτου. Και καθαυτή η διαπίστωση οδηγεί την κριτική στη μέχρις ενός βαθμού υποκειμενική έξοδό της.

Με τον τρόπο του, το "Anarchic" δεν είναι ό,τι περιμένεις απ' τον χώρο. Κι αν λάβεις υπόψη πως οι σπουδαιότεροι δίσκοι του genre έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό να βρίσκονται ακριβώς πάνω στα όρια κι όχι κάπου άλλου, τότε απορείς πώς με το "Anarchic" βρίσκεις άκρη χωρίς καν αυτό να φτάνει στην λεπτότατη τούτη ισορροπία και βεβαίως δίχως να παρουσιάζει πολυπλοκότητες που φέρνουν ζάλη. Ίσως επειδή σε τρέπει από νωρίς να το δεις εκτός γραμμών και καθοδόν δέχεσαι ότι έτσι είναι καλύτερα για όλους. Σίγουρα ασυνήθιστος, μάλλον παρεξηγήσιμος μα εντέλει κι αρκετά καλός δίσκος.