Apples on an orange tree
Αν είναι να κουβεντιάσουμε για την αγωνία της έκφρασης, τότε ας αρχίσουμε με το ότι δεν κατευνάζεται ποτέ της ολοκληρωτικά. Απ' τα τρία βασικά -υπάρχουν κι άλλα ως σωματικές παραφυάδες- στοιχεία που συμπράττουν στο προκείμενο, ανά δύο σε μεταξύ τους συνδυασμούς έχουν ξαναυπάρξει. Τα ηλεκτρονικά με το gothic φερ' ειπείν είναι ένα συνολάκι αρκετά φορεμένο στα καθ' ημάς, μία εποχή μάλιστα πέρασε κι ως attitude. Το gothic με την ψυχεδέλεια, όσο ακόμη το επιτρέπει το σχετικά προσεγγίσιμο του χρόνου, θα 'χει ως εκπροσώπους τους Into The Abyss του Γιάννη Καλιφατίδη. Για την τριάδα, ωστόσο; Δε χρειάζεται να οπισθοχωρήσουμε πολύ, μόλις μέχρι τον Ιούνιο τουτουνού, οπότε και κυκλοφόρησε το "Apples On An Orange Tree".
Οι Sleepin Pillow είναι το επόμενο βήμα του τραγουδιστή των Universal Trilogy, Κίμωνα Χαραλάμπους, ο οποίος μας έρχεται φέρνοντας απ' το παρελθόν στο παρόν κι απ' τους μεν στους δε το moniker Nomix. Κι αν αποκριθούμε στους αναπόφευκτους συνειρμούς, δεν έχουν σημεία επαφής (περί τομής ούτε λόγος να γίνεται) με τους Universal Trilogy. Αυτό δε, το απ' την αρχή ψάξιμο, η τιμονιά απ' την άσφαλτο στα χωράφια, είναι ένα απ' τα προσόντα του καινούργιου σχήματος. Έχουν όμως κι άλλα: όπως το ότι απ' το 2004 που το όλο πρότζεκτ στήθηκε οι ιθύνοντες το γέμισαν με μυστήριο, ψευδώνυμα και για τα έξι μέλη, μεταμφιέσεις στις συναυλίες κ.ά. προεκτατικά του προοδευτισμού και του μυστικισμού στο ροκ, που οι Peter Gabriel, Steve Harley κι ένα μιλιούνι άλλοι εντρύφησαν επί μακρόν. Όπως επίσης το ότι χρησιμοποιούν αδρά στη φόρμουλα γραφής τους παραδοσιακές φόρμες.
Ο Nomix ομολογώ ότι στους Universal Trilogy έκανε μια αρεστή δουλειά. Πολεμούσε με τα τραγούδια, ήταν ευάλωτος στην περίσταση, έδινε κι έπαιρνε χρώμα. Κι αυτές τις ικανότητες τις έχεις μια, τις έχεις πάντα. Εντούτοις, στο παρόν τα πράγματα άλλαξαν και συνάμα δυσχέραιναν. Η θεματολογία που διάλεξαν οι Sleepin Pillow για να εκφράσουν ό,τι έχουν κατά νου στο κόνσεπτ τους, αλλά και το πώς αυτό παίρνει την εν λόγω μορφή, κατά κόρον μέσα από ενορχηστρώσεις που θέλουν να 'ναι πολυεδρικές, τις οποίες η παραγωγή εν γένει τις διαχειρίζεται, αλλά όλο και κάτι αφήνει (δεν κάνει και θαύματα δηλαδή), είναι μια υπόθεση υψηλών απαιτήσεων κι ασφαλώς ανάλογης δυσκολίας. Που επιζητά μεγαλύτερη ευελιξία. Οι ανατολίτικοι δρόμοι, λόγου χάρη, τόσο στα μέρη των οργάνων, όσο και στα φωνητικά, είναι από μόνοι τους ένα τόλμημα, αλλά κι αυτοί που ενίοτε αφήνουν ακάλυπτα περιθώρια, τουλάχιστον στα δεύτερα όπου είναι και πιο φανερά. Αυτό δεν εμποδίζει φυσικά το να δοθούν σπουδαία τραγούδια -το ομότιτλο, το single "Rise", το εναρκτήριο "Instrument Of Time"-, ολοκληρωμένες συνθέσεις, με μια επιθετική κι επεκτατική τελετουργικότητα στο αποτέλεσμα.
Δεν είναι όμως σ' όλο το περιεχόμενό του το cd έτσι. Σε μερικά απ' τα υπόλοιπα τρακ (εκτιμώ τα παλιότερά τους) η κατάσταση ακούγεται πιο στρεσαρισμένη -το εξαντρίκ martial ύφος του "Hail Messiah" ελάχιστα ήθελε να κατρακυλήσει-, με μουσικές επαναλήψεις, ανελίξεις που αργούν κάπως, ενώ η διάρκεια ανοίγει και γίνεται μολύβι - τα 71' είναι από μόνα τους κρίσιμα για την οποιαδήποτε έκδοση, έστω κι αν περιμένει υλικό τετραετίας, κι ακόμη πιο πολύ όταν μιλάμε για ντεμπούτο. Το "Once" για παράδειγμα μονάχα χασούρα έχει απ' τα 9' του.
Με τόσα συν εδώ, κι εγώ μάλλον παραστάθηκα στα μείον. Το "Apples On An Orange Tree" είναι άλμπουμ για πολλές επισημάνσεις (και τι δεν είναι), αλλά όχι για μεγάλες γκρίνιες, αφού αποτελεί έναν απ' τους λίγους εγχώριους δίσκους φέτος που κατάφερε να φέρει στην πόρτα μας επιτέλους μία πρόταση, κάποια νέα δεδομένα περί συνταγής στην κατά τα λοιπά ηρεμία. Κι αυτά μ' έναν τρόπο ελπιδοφόρο έστω κι αν αυτός απέχει απ' το να θεωρηθεί, ή να είναι, αυτός που λέμε αυτάρκης.
